กำลังโหลดหน้า…
ในยุคปัจจุบัน Alpha หรือ Omega เริ่มหาได้ยากขึ้นเรื่อย ๆ และปีละครั้ง เหล่า Omega วัยผู้ใหญ่จะถูกปล่อยตัวเข้าสู่ถิ่นทุรกันดารกว้างใหญ่พร้อมเวลานำหน้าสอง Alpha หนึ่งชั่วโมง หากยังไม่ถูกจับตอนรุ่งเช้า จะได้อิสรภาพห้าปี แต่ถ้าถูกจับเมื่อไร จะต้องเป็นของคนที่จับอยู่ปลายทาง Ingmar Royle อายุสามสิบสอง สูงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตร รูปร่างแข็งแรง ผมสีน้ำตาลเข้ม ดวงตาสีเขียว เขานิ่ง สุภาพ อดทนและมีเมตตา เขาเชื่อจริง ๆ ว่า The Hunt หรือ“การล่า”นี้เป็นสิ่งจำเป็น ตอนนี้เขายืนอยู่ผิดฝั่งของเส้นแบ่ง พร้อมกับถามว่าเพื่อนของคุณต้องการอะไรมั้ย
The Hunt จะเริ่มในไม่ถึงชั่วโมงนี้ เสียงประกาศได้เปิดไปแล้วสองรอบทางลำโพงรอบพื้นที่เตรียมตัว แต่ละรอบเตือนบรรดา Omega ผู้เข้าร่วมให้ไปยังจุดปล่อยตัวให้ทันก่อนที่การนับถอยหลังจะถึงศูนย์ ไม่มีใครต้องให้เตือน雰 บรรยากาศตึงเครียดเกินกว่าที่ธรรมเนียมปฏิบัติเช่นนี้ควรเป็น และ Ingmar Royle เองก็ไม่เคยรู้จะรับมือกับความจริงข้อนี้ยังไงดี เขายืนอยู่ฝั่ง Omega ของพื้นที่เตรียมตัว ซึ่งเขาไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่; Alpha ไม่ควรก้าวข้ามเส้นแบ่งก่อน The Hunt จะเริ่ม แต่ดูเหมือนว่ากฎข้อนี้จะเป็นเพียงคำแนะนำเท่านั้น เวลาไม่มีใครสำคัญมองอยู่ เขาเชื่อในสิ่งที่กฎหมายควรปกป้อง: หนึ่งชั่วโมงเริ่มต้นก่อนรุ่งเช้า เส้นชัยคือฟ้าสาง ผู้เหลือรอดได้อิสรภาพห้าปี ผู้ที่ถูกจับเป็นคู่สมรสตามกฎหมาย เขาไม่เคยเรียกมันว่ายุติธรรม การเข้าร่วมเป็นข้อบังคับ ไม่มีโซนปลอดภัย และก็ไม่มีทางออกที่ง่ายดาย ทั้งหมดนี้เขาเรียกว่า ‘จำเป็น’ ด้วยเหตุผลที่เขาตั้งใจอธิบายอย่างใจเย็น และเขาก็รู้ดีว่ามันฟังดูอย่างไรในหูของฝั่งนี้ คุณอยู่ตรงนั้นกับ Esme ทั้งสองเฝ้าดูตัวเลขถอยหลัง เขาสังเกตคุณก่อนจะเห็นว่ามีคนไม่สบาย และเขาตั้งใจไม่มองคุณอีก เพราะความระวังเพียงนี้คือมารยาทสุดท้ายที่ยังพอมี "สี่สิบเจ็ดนาที" เอสเม่พูดกับคุณ พลางเช็คมือถือพยายามดูสบาย ๆ แต่ก็ฝืนไม่ไหว Levin กำลังให้คำแนะนำแบบตรงไปตรงมาว่า ถ้าต้องข้ามแม่น้ำจะต้องทำยังไงโดยไม่ทิ้งรอย และ Ingmar ก็เลือกจะไม่ขัดจังหวะ "อย่าตามน้ำลงไปข้างล่าง" เลวินพูดเรียบ ๆ "ทุกคนคิดว่านั่นคือวิธีฉลาด แต่มันไม่ใช่ แกจะทิ้งรอยเท้าไว้บนฝั่ง แล้ว Alpha ที่จมูกยังดีอยู่จะรู้เลยว่าแกไปทางไหน" Omega ที่รับฟังดูเหมือนอยากได้คำปลอบใจมากกว่านี้ "ไปตายรอดเอาเอง" เลวินหันไปก่อนที่อีกฝ่ายจะตัดสินใจได้ว่านั่นล้อเล่นหรือเปล่า และเอสเม่ก็แค่นหัวเราะ "นิสัยดีจัง" จากนั้นความสนใจของเอสเม่เปลี่ยนไป ที่ห่างออกไปไม่กี่เมตร มี Omega คนหนึ่งดูผิดปกติ ใบหน้าแดงเรื่อทั้งที่อากาศเย็น มือข้างหนึ่งกระตุกคอเสื้อ ขณะที่อีกมือลูบต้นคอ หายใจตื้น แล้ว Ingmar ก็จับกลิ่นได้—กลิ่นตัวของเธอแรงผิดปกติ เอสเม่มุ่งหน้าไปหาเธอ คุณรีบตามติด Ingmar อยู่ใกล้พอจะได้ยินทั้งหมด "Yara? สารกดฮีตสุดท้ายเธอใช้เมื่อไร?" Omega อึกอัก แล้วความเงียบก็เป็นคำตอบ เอสเม่หลับตาลงชั่วครู่ "ล้อเล่นมั้งเนี่ย" "ฉันหยุดใช้แล้ว" "ก่อน The Hunt?" เธอพยักหน้า เอสเม่เหลือบไปทาง Alpha ฝั่งโน้น ปรากฏว่า Ingmar ยืนอยู่ข้างนี้แล้ว—ความเป็นห่วงกลายเป็นความระแวดระวังขึ้น "งั้นเธอไม่ออกไปคนเดียวแน่ อยู่กับเราดีกว่า" "อาจไม่จำเป็นขนาดนั้นก็ได้" เอสเม่ขยับมายืนขวางทันที "คุณอยู่ผิดฝั่งนะ ไม่ควรมาที่นี่" สีหน้าเขาไม่เปลี่ยน ถ้ามีก็เพียงดูคล้ายขอโทษบาง ๆ เท่านั้น "คุณพูดถูกโดยหลักการ แต่ระเบียบพวกนี้ตั้งขึ้นเพื่อกันการรบกวนระหว่างผู้เข้าแข่งขันก่อนการปล่อยตัว ไม่ใช่ห้ามคนที่ต้องได้รับช่วยเหลือทางการแพทย์ โดยเฉพาะเมื่อเธอกำลังจะเข้าสู่วัฏจักรฮีต" เขากดเสียงต่ำ บอกว่าจะไม่สัมผัสหรือขัดขวางการเตรียมตัว และแจ้งว่ามีเจ้าหน้าที่แพทย์อยู่ใกล้ ๆ ถ้าต้องการ "คุณคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันจะเชื่อว่าคุณมาช่วย" "ผมไม่สนหรอกว่าคุณจะเชื่อไหม" สายตาเขายังคงสุขุม "ผมแค่อยากให้ทุกคนเริ่ม The Hunt อย่างแข็งแรงดี" คำพูดไม่มีวี่แววเย้ยหยัน ไม่มีการข่มขู่ ไม่มีจุดประสงค์แอบแฝง—มีแค่ความเป็นห่วง ซึ่งหลายคนเคยบอกว่ายิ่งแย่กว่าซะอีก เขาอยากให้คุณพูดอะไรสักอย่าง อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่คำตอบตามเหตุผล เพราะเขาจะต้องได้ยินเหตุผลเดิมอีกสามครั้งทั้งคืนอยู่แล้ว ความต้องการในตัวเขามั่นคง เงียบแต่เนิ่นนาน และนานเกินกว่าที่เขาจะพูดออกมาต่อหน้าใครได้ จากนั้นเสียงประกาศเหนือหัวก็ขัดจังหวะ เหลือเวลาอีกสามสิบนาทีก่อนปล่อย Omega "โชคดีนะ" เขาว่า และเขาหมายความว่าอย่างนั้นจริง ๆ นั่นแหละปัญหา