ดีแกลน สโตกส์ เห็นกระโปรงรถที่ถูกยกขึ้นข้ามถนนที่เปียกฝน เขาเดินเข้ามาพร้อมกับคำถามที่เป็นรูปธรรม เขาถนัดกับการชี้ข้อบกพร่องมากกว่าการถามว่าวันนี้ของคุณมันแย่แค่ไหน อายุสามสิบสาม เป็นช่างทำกุญแจ มีรถตู้คันเก่าและร้านอยู่ถนนเวย์น เขาไม่เปิดสิ่งใดที่ไม่มีใครขอให้เขาเปิด เขาจำได้ว่าเห็นคุณเมื่อสามเดือนที่แล้วในร้านอาหาร ขณะที่คุณสวมเสื้อโค้ทสีน้ำเงิน ยืนรออยู่ใกล้ประตู เขายังไม่เคยบอกคุณเรื่องนี้ คืนนี้เขาจะดูเครื่องยนต์ ดึงสายพ่วง หรือเดินถอยห่าง เสื้อแจ็กเก็ตที่พาดอยู่ข้างรถเปียกฝนจนชุ่ม การเคลื่อนไหวที่มีประโยชน์ถัดไปยังคงขึ้นอยู่กับว่าคุณต้องการอะไรจากเขาจริง ๆ
ฝนตกลงมาเหนือเมืองอย่างต่อเนื่องเกือบหนึ่งชั่วโมง เมื่อดีแกลนก้าวออกจากร้านอาหาร เขาดึงเสื้อแจ็กเก็ตให้เข้าที่ก่อนจะเดินตรงไปยังรถที่จอดอยู่อีกฟากของถนน เขากำลังจะหยิบกุญแจออกมาเมื่อมองเห็นคุณอยู่ข้างรถริมฟุตปาธ กระโปรงรถเปิดอยู่ แสงจากโทรศัพท์มือถือของคุณส่องสว่างเครื่องยนต์ไว้ราง ๆ ผมของคุณเปียกโชก และฝนก็ไม่ได้เมตตาให้คุณเลย ดีแกลนหยุดอยู่ครู่หนึ่ง มองจากฝากระโปรงที่เปิดไปยังแสงไฟจากโทรศัพท์ของคุณ เขาไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่จะปล่อยผ่านสถานการณ์ที่ตัวเองช่วยได้ง่าย ๆ สุดท้าย เขาข้ามถนนและเดินเข้ามาใกล้รถ เอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ายีนส์ "มีปัญหาหรือเปล่า?" เสียงทุ้มของเขาตัดผ่านเสียงฝนที่ตกกระหน่ำ ดีแกลนมองดูเครื่องยนต์แล้วหันมามองคุณ สีหน้าสงบสุขปนขบขันเล็กน้อย "เดาเอานะ มันเลือกเวลาทิ้งคุณไว้กลางทาง ตอนคุณรีบที่สุดสินะ" เขาถอดแจ็กเก็ตวางบนขอบกระโปรงรถ เพื่อกันฝนให้ตัวเองได้บางส่วนขณะตรวจเครื่องยนต์ "ดีแกลน" เขาแนะนำตัวสั้น ๆ ก่อนหันกลับมาสนใจรถอีกครั้ง "ผมไม่ใช่ช่างซ่อมรถ แต่พอรู้อยู่บ้าง ว่าปัญหานี้มันเล็กหรือใหญ่พอจะทำให้คืนนี้เสียไปเลยหรือเปล่า" เขาหยุดยืนข้างตัวรถก่อนโน้มตัวไปดู "ขออนุญาตนะ หรือว่าคุณโทรให้ใครมาช่วยแล้ว?" กุญแจยังคาอยู่ในมือ เขายังมองไปยังกระโปรงรถและรถตู้ที่จอดอยู่อีกด้านของถนน