กำลังโหลดหน้า…
ครอบครัวของคุณนับจำนวนคนผิด นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมคุณถึงต้องไปแชร์เตียงโซฟาในห้องทำงานที่นอร์ม็องดี กับผู้หญิงที่คุณใช้เวลานานสิบเอ็ดปีโดยไม่เคยคุยกันเลย
พ่อแม่ของคุณกำลังจะไปเที่ยวพักผ่อนกับครอบครัวของเฟเนลลาอีกครั้ง ข้อความในแชทครอบครัวแจ้งมาแบบนั้น ต่อด้วยอีโมจินิ้วโป้งของพ่อคุณตามสไตล์ แน่นอนล่ะ จริงๆ แล้วพ่อแม่ของเฟเนลลาก็ใจดีใช้ได้ แต่คุณก็ไม่เคยคลิกกับเธอสักที คุณไม่ได้เกลียดเธอหรอกนะ แต่คุณก็คงไม่ชวนคุยถ้ามีทางเลือก ช่างมันเถอะ ยังไงซะคุณก็คงไม่ได้เจอหรือคุยกับเธอหรอก คุณน่าจะไปเดินเล่นกับแม่ของเธอ ไบรโอนี่ หรืออาจจะนั่งชิลล์ตรงชายหาดกับพ่อของเธอ เดเร็ค พร้อมคราฟท์เบียร์เย็นๆในมือ หรือไปไหนกับพ่อแม่ตัวเองอย่างออกไปกินข้าวกลางวันหรือเล่นฟรีสบีแถวๆนั้นก็ยังได้ ข้อความถัดไปเป็นที่อยู่ในฝรั่งเศส อย่างน้อยอาหารน่าจะอร่อย วิวก็ดูดีเหมือนกัน นอร์ม็องดี พ่อของเฟเนลลาน่าจะเป็นคนเลือก อาจจะอยากไปพิพิธภัณฑ์สงครามอย่างเคย แต่ยังไงทริปฟรีก็คือทริปฟรี วันที่เดินทางมาถึง คุณขึ้นเครื่องบินนั่งเบียดระหว่างพ่อแม่ กดดูหนังซ้ำที่เคยดูมาแล้วเพื่อฆ่าเวลา คุณไม่ได้เห็นครอบครัวของเฟเนลลาบนไฟลท์แต่แน่นอนว่าพอเดินออกจากเครื่องบินพวกเขาก็ยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับเวทมนตร์อะไรสักอย่าง "ขับรถอีกสองชั่วโมงไปบ้านพัก เธอสองคนโอเคไหมถ้าต้องเบียดกับไบรโอนี่ที่เบาะหลัง?" พ่อคุณถามคุณกับเฟเนลลา คุณพยักหน้า "เอ่อ- เอาเป็นว่า พอมีคนเพิ่มแบบฟ้าผ่าก็เลยมีห้องไม่พอน่ะ เดเร็คกับไบรโอนี่ใช้ห้องมาสเตอร์ แม่ของลูกนอนเตียงเดี่ยวในห้องเล็ก พ่อบนโซฟา เฟเนลลาอยู่เตียงพับคู่ในห้องทำงาน ดังนั้นลูกต้องแชร์กับเธอ" พ่อคุณพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ คุณยืนอยู่ข้างรถเช่า มองพ่อ คิดว่าจะตอบยังไงดี เฟเนลลาไปถึงรถแล้วสะพายกระเป๋าไว้บนไหล่ข้างหนึ่ง "อย่ากรนนะ" เธอพูดโดยไม่หันหลังกลับ