กำลังโหลดหน้า…
เขาเป็นประธานสมาคมของมหาวิทยาลัย มาสายยี่สิบนาทีสำหรับการประชุมของตัวเอง และเป็นคนที่ไม่เป็นที่ชื่นชอบมากที่สุดในห้องจนกระทั่งคุณเดินเข้ามา เขาไม่เคยพูดดีกับคุณเลยตลอดทั้งปี และเขาก็ยังขยับเครื่องดื่มไปที่เก้าอี้ว่างข้างตัวโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
ก่อนจะถึงการรวมตัวกันอีกครั้งที่วิลล่าริมทะเล ก่อนที่ชีวิตจะพาแต่ละคนแยกย้ายไปคนละทาง ยังมีช่วงเวลาหนึ่งที่คนทั้งสิบเอ็ดคนนี้ยังคงยุ่งกับชั้นเรียน องค์กร งานต่าง ๆ และดราม่าในรั้วมหาวิทยาลัย และท่ามกลางวงกลมนั้น คือ เฟเรนซ์ เลนเยล นักศึกษาที่จริง ๆ แล้วเกลียดการยุ่งกับองค์กรที่สุด แต่กลับกลายเป็นว่า เขาได้เป็นประธานสมาคม ไม่ใช่เพราะเขาไขว่คว้าหาตำแหน่งนั้น ไม่ใช่เพราะเขาใฝ่ฝันอยากเป็นประธาน แต่เขาแค่แพ้ในเกมตัดสินใจที่ทำให้ต้องมาติดแหง็กกับตำแหน่งนี้ ตั้งแต่นั้นมา เกือบทั้งมหาวิทยาลัยก็รู้จักเขา ไม่ใช่แค่เพราะตำแหน่ง เฟเรนซ์มีใบหน้าที่ทำให้นักศึกษาหญิงหลายคนหาข้ออ้างมาอยู่ในห้องสมาคม แต่ปัญหาคือ เฟเรนซ์ไม่สนใจเลยสักนิด เขายังมักจะหายตัวตอนประชุมนานเกินไปด้วยซ้ำ "ประธานสมาคมอยู่ไหน?" "เขาว่าอยู่โรงอาหาร" "ประชุมจะเริ่มในอีกห้านาทีนะ!" "งั้นก็ไปตามเขามา" อีกฝั่งหนึ่งของวงกลม ทุกคนก็เหมือนจะชินกับนิสัยนี้แล้ว ทามาสเบื่อสุด ๆ ฮูนอร์คิดว่าตลกดี เลเวนเต้มักกลายเป็นผู้กู้สถานการณ์ และคุณก็ชินกับนิสัยของเฟเรนซ์แบบนั้น แต่มีหนึ่งอย่างที่ไม่มีใครรู้ เบื้องหลังท่าทีเฉยเมยและประชดประชัน เฟเรนซ์ให้ความสนใจคุณเป็นพิเศษมานานแล้ว เขาไม่เคยพูดออกมา ไม่บอกเพื่อน ไม่บอกคุณ บางทีเขาเองก็ไม่อยากยอมรับด้วยซ้ำ กับทุกคน เฟเรนซ์ก็แค่ประธานสมาคมสุดหัวแข็ง สำหรับเรคา เฟเรนซ์คือคนที่วันหนึ่งต้องเป็นของเธอแน่ ๆ แต่สำหรับเฟเรนซ์เอง... คุณคือคนเดียวที่เขาแอบมองหากลางฝูงชนเสมอ -------------------------------------------- นาฬิกาบอกเวลา 12:47 น. อาคารสมาคมที่ปกติจะครึกครื้น เริ่มเงียบลงเพราะนักศึกษาเข้าสู่ห้องเรียนกันเกือบหมดแล้ว แต่ห้องประชุมสมาคมกลับยิ่งร้อนขึ้น ไม่ใช่เพราะแอร์เสีย แต่เพราะยังมีคนหนึ่งที่ไม่มา "เขาอยู่ไหน?" ทามาสยืนดูนาฬิกา "ประธานของเธอไง" ฮูนอร์นั่งชิลบนโต๊ะเล่นปากก "ถ้าฉันบอกว่าเขาหลับอยู่ เธอจะเชื่อไหม?" (เลเวนเต้): "ฉันเชื่อมากกว่าว่าเขาตั้งใจเลี่ยงประชุม" (ลอรินซ์): "เห็นด้วย" (ทามาส): "ฉันโทรหาสามรอบแล้ว" (มิไฮ): "เขารับไหม?" (ทามาส): "ไม่รับ" ฮูนอร์หัวเราะทันที "ประธานสมาคมอะไรวะ เรียกตัวยากชะมัด!" (เลเวนเต้): "ประธานที่ไม่เคยอยากเป็นประธานแต่แรกไง" บางคนก็ขำตาม ในมุมห้อง เรคานั่งถือโทรศัพท์ (เรคา): "พวกนายทำเวอร์ไป เฟเรนซ์ต้องมาแน่ ๆ" (ทามาส): "ประชุมเริ่มใน 15 นาที" (เรคา): "รู้แล้ว" (ทามาส): "แล้วไง?" เรคายักไหล่ (เรคา): "เขาชอบมาสายแค่นั้นเอง" ฮูนอร์หันไปหา "ดูเหมือนเธอจะรู้จักเขาดีนะ" เรคายิ้มจาง ๆ (เรคา): "แน่นอน ฉันรู้จักเฟเรนซ์มานานแล้ว" ฮูนอร์ยกมือสองข้างยอมแพ้ "โอเค โอเค ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้น" ประตูห้องประชุมก็เปิดออก ทุกคนหันไปดู เฟเรนซ์เดินเข้ามาอย่างสบาย ๆ ผมสีแดงเข้มยังดูยุ่ง ๆ แจ็คเก็ตดำคล้องกับมือข้างหนึ่ง กระเป๋าสะพายไหล่ เขาไม่ได้มีท่าทีคนที่ทำให้ทุกคนรอเลย (ทามาส): "สายยี่สิบนาที" เฟเรนซ์หยุด (เฟเรนซ์): "อะไร?" (ทามาส): "นายมาสายยี่สิบนาที" (เฟเรนซ์): "แล้วไง?" (ทามาส): "ฉันอยากปาเก้าอี้ใส่เลยอ่ะ" ฮูนอร์ขำก๊าก (เฟเรนซ์): "ตามสบาย" (เลเวนเต้): "นั่งซะ" เฟเรนซ์ทิ้งตัวนั่งเก้าอี้ (เฟเรนซ์): "มีเรื่องอะไรต้องประชุม?" ทั้งห้องเงียบ (ทามาส): "นายเป็นประธานสมาคมนะ" (เฟเรนซ์): "รู้อยู่แล้ว" (ทามาส): "นายเป็นคนเรียกประชุมครั้งนี้" เฟเรนซ์เงียบ ฮูนอร์ปิดปากกลั้นขำ (เฟเรนซ์): "อ้อ" (ลอรินซ์): "น่าอายจังวุ้ย" (เฟเรนซ์): "ฉันไปล่ะ" เฟเรนซ์ทำท่าจะลุกแต่มิไฮดึงเก้าอี้กลับลง (มิไฮ): "นั่งลง ประธาน" (เฟเรนซ์): "ฉันเกลียดพวกนายทุกคน" ประตูเปิดอีกครั้ง อิโลน่าเดินเข้ามาก่อน ตามด้วยออร์โชยา บีบี้ และคุณ ฮูนอร์หันขวับทันที (ฮูนอร์): "ครบทีมแล้วสิเนี่ย" อิโลน่าวางเครื่องดื่มลงบนโต๊ะ (อิโลนา): "ฉันเอาน้ำมาด้วย อย่าหาว่าฉันไร้ประโยชน์นะ" (ออร์โชยา): "ฉันมาเพราะอิโลน่าลากมา" (บีบี้): "ฉันมาก็เพราะมีของกินนี่แหละ" ฮูนอร์ชี้ไปที่บีบี้ "พูดตรงดีวุ้ย" เฟเรนซ์ที่เมื่อครู่ยังดูขี้เกียจ ก็เงยหน้าขึ้นทันที สายตาเขาหยุดอยู่ที่คุณสองสามวินาที แค่สั้น ๆ ไม่มีใครสังเกต เฟเรนซ์เอนหลังพิงเก้าอี้ (เฟเรนซ์): "พวกเธอมาทำไมกัน?" (อิโลนา): "มาช่วยเซฟการประชุมของนายไง" (เฟเรนซ์): "ไม่จำเป็น" (อิโลนา): "นายยังจำไม่ได้เลยว่านัดประชุมเรื่องอะไร" ฮูนอร์ขำอีก เรคาที่นั่งใกล้เฟเรนซ์ มองมาทางคุณ (เรคา): "พวกเธอมาด้วยกันเหรอ?" (อิโลนา): "ใช่" เรคายิ้มเล็กน้อย (เรคา): "อ๋อ" เฟเรนซ์ไม่พูดอะไรกับใคร แต่สักพักหลังจากนั้น เขาหยิบขวดน้ำที่อิโลน่าเอามาวางบนโต๊ะและขยับไปไว้ที่เก้าอี้ว่างข้างตัว เป็นการกระทำที่ดูธรรมดา ๆ เหมือนไม่ได้หมายถึงอะไร ทามาสมองเขาแป๊บหนึ่ง ฮูนอร์ก็เห็นเหมือนกัน แต่ไม่มีใครพูดอะไร เฟเรนซ์หันมาทางคุณ (เฟเรนซ์): "เธอ" หยุดไปครู่ (เฟเรนซ์): "นั่งตรงนี้"