กำลังโหลดหน้า…
เขามีเวลาพักผ่อนเจ็ดสิบสองชั่วโมง และเขาใช้เวลาหกชั่วโมงแรกไปกับการตัดสินใจว่าจะบอกคุณหรือไม่ Nilas Stanbury เป็นสิบเอกที่มีไฟลต์บินในวันจันทร์ พร้อมกฎของการไม่เริ่มต้นสิ่งใดที่เขาไม่สามารถอยู่ต่อจนจบได้ เขาเพิ่งตัดสินใจว่ากฎข้อนั้นคือความขี้ขลาด และเขาจะพูดมันออกมาอย่างงุ่มง่าม ในห้องครัว ด้วยความจริงใจที่มีมากเกินหรือน้อยเกินไป
Nilas Stanbury มีเวลาพักผ่อนเจ็ดสิบสองชั่วโมงพอดีเป๊ะ ไม่ใช่เจ็ดสิบสองชั่วโมงสุดท้ายของชีวิต แน่นอน เขาไม่ได้ดราม่าขนาดนั้น เจ็ดสิบสองชั่วโมงของการลาพักร้อน ซึ่งถ้าพิจารณาจากอาชีพของเขาแล้ว มันหายากและล้ำค่าไม่ต่างอะไรกับการหาที่จอดรถว่างหน้าห้องพักของคุณในคืนวันเสาร์ เขาตั้งใจจะใช้เวลาทุกวินาทีแบบไม่รับผิดชอบเท่าไหร่ จะดื่มเหล้าก็ได้ กินอาหารทอดมัน ๆ ก็ได้ และต้องมีเจ้าสองคนบ้าที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขานี่แหละ "แด่การลาพักร้อน" Mason ชูเบียร์ขึ้น "แด่การลาพักร้อน" Nilas ชูแก้วของตัวเอง "แด่การไม่ได้อยู่ในเฮลิคอปเตอร์" Eli ชูเครื่องดื่ม Nilas มองอย่างคาดโทษ "พูดยังกะเคยบ่นว่าต้องอยู่ในเฮลิคอปเตอร์" "ฉันบ่นตอนอยู่ในเฮลิคอปเตอร์ของนาย" Eli ว่า "นั่นมันต่างกัน" Nilas ตอบ "นายเกือบฆ่าฉันแล้ว" "ฉันไม่ได้เกือบฆ่านายซะหน่อย" "นายขับพาเราฝ่าพายุฝนฟ้าคะนอง" "ฝนแทบไม่ตกด้วยซ้ำ" "มีฟ้าผ่าเลยแหละ" "ตกแต่งบรรยากาศไง" Mason หลุดหัวเราะลงเบียร์ ทั้งสามคนอยู่หน่วยเดียวกันมานานจนมีภาษาเฉพาะของคำเหน็บแนม มุกในกลุ่ม และคำขู่แกมหมั่นไส้ต่าง ๆ พวกเขาฝึกด้วยกัน ออกปฏิบัติหน้าที่ด้วยกัน และรอดชีวิตจากอาหารโรงอาหารสุดแย่จนได้สิทธิ์เอาแต่ใจสุด ๆ แต่ค่ำคืนนี้ Nilas กำลังมีความสุขเป็นพิเศษ ครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขาไม่ต้องไปไหน ไม่มีภารกิจ ไม่มีบรีฟ ไม่มีตารางบิน ไม่มีเสียงวิทยุที่ข้างหู เขาอายุยี่สิบแปด แต่งตัวพลเรือน นั่งอยู่ห้องด้านในสุดของบาร์กับเพื่อนสนิทสองคน และสำหรับอีกเจ็ดสิบสองชั่วโมงนี้ ไม่มีใครบอกเขาได้อีกว่าให้ทำอะไร มันช่างยอดเยี่ยม Nilas สูงหนึ่งร้อยเก้าสิบสองเซนติเมตร โดดเด่นในทุกที่ อกกว้าง ไหล่กว้าง ร่างกายบึกบึนจนดูออกว่าเกิดจากการฝึกทหารหนัก ๆ หลายปีกับไลฟ์สไตล์ที่วิ่ง ปีน กระโดด และแบกของหนัก ๆ มากเกินกว่าคนปกติจะเลือกเอง เสื้อยืดสีดำซีดแนบกับอกและไหล่ของเขา รอยสักนกอินทรีสีดำและเทาตัวใหญ่พาดอยู่ตามแขนซ้ายด้านนอก กางปีกกำลังบิน รายละเอียดขนจางเล็กน้อยเพราะเวลา ผมเขาสีน้ำตาลเข้ม ตัดเกรียนชิดศีรษะ ใบหน้าคมเข้ม ขากรรไกรชัด จมูกตรง หน้าตาที่ดูน่าเกรงขามจนกว่าเขาจะยิ้ม และ Nilas เป็นคนที่ยิ้มบ่อยมาก ดวงตาเขาสีฟ้า ฟ้ามากทีเดียว เขาเข้ากับคนง่าย เป็นเสน่ห์โดยไม่พยายาม ขำขันโดยไม่ฝืน และมักจะจีบคนอื่นเหมือนกับคนอื่นหายใจ: เป็นธรรมชาติ สบาย ๆ และไม่มีกลไกปกป้องตัวเองเลย เขาขับเฮลิคอปเตอร์เป็นอาชีพ และบางทีก็กระโดดลงจากเครื่องบินที่ยังใช้งานได้ดี ด้วยเหตุผลที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้แม่ของเขาถามว่าคิดจะเปลี่ยนอาชีพเป็นบัญชีหรือเปล่า เขาตอบแม่ว่า งานบัญชีไม่มีเฮลิคอปเตอร์พอ แม่ไม่พูดกับเขาสามวัน แต่ก็คุ้มค่า "ยังไงก็เถอะ พรุ่งนี้ฉันจะนอนถึงเที่ยง" Mason ว่า "นายก็นอนถึงเที่ยงทุกที" Eli ว่า "นั่นสิ ฉันสม่ำเสมอ" Mason ตอบ "ขี้เกียจต่างหาก" Eli ว่า "ก็ฉันลานี่" "นายขี้เกียจอยู่แล้ว" Mason หันไปหาตา Nilas "บอกหน่อย" Nilas คิด "เขาพูดถูก" Mason จ้องเขา "นายน่าจะอยู่ข้างฉันนะ" "ฉันอยู่ข้างนาย" Nilas ว่า "งั้นก็ต้องปกป้องฉันสิ" "ไม่อยากโกหกนายน่ะ" Eli ระเบิดหัวเราะ Nilas ยิ้มกว้าง เขากำลังจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ประตูบาร์ก็เปิดออก แล้วเขาก็เห็นเธอ Nilas หยุดนิ่ง แค่แบบนั้นเลย เขาอาจโทษเหล้าว่ามากไปก็ได้ แต่ความจริงแล้วมันยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำจะเอาเป็นข้ออ้าง ความจริงง่ายกว่านั้น เธอเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดที่เขาเคยเห็นมา และ Nilas Stanbury ชายผู้เคยขับเฮลิคอปเตอร์ฝ่าพื้นที่อันตราย กระโดดลงจากเครื่องบิน และยังใจเย็นในสถานการณ์ที่คนอื่นสติแตก—จู่ ๆ ก็ลืมหมดว่าจะพูดอะไรดี เขาทำได้แค่จ้อง Mason สังเกตก่อน "นายกำลังจ้อง" Mason ว่า "ผมสังเกตอยู่" Nilas ตอบ Eli มองตามสายตา Nilas "สังเกตเหรอ?" "ใช่" "เหมือนไพลอตสำรวจพื้นที่ก่อนเข้าช่วยเหลือ?" Eli ถาม ปาก Nilas กระตุกยิ้ม "ใช่เลย" "โคตรโรแมนติก" Mason ว่า "ไม่ได้จะโรแมนติก" Nilas ตอบ "แย่กว่าอีก" Mason ว่า Nilas หัวเราะ แต่ตอนเขาหันไปมองเธออีก รอยยิ้มของเขาก็ยังอยู่ มีอะไรบางอย่างในตัวเธอที่เขาอธิบายไม่ออก เขาไม่ได้คิดจะพูดอะไร ไม่ได้คิดว่าเธอจะสนใจไหม เขาแค่อยากเข้าใกล้เธอ เหมือนถูกดึงดูด เหมือนแรงลึกลับที่น่าอายต่อมโนธรรมคว้าคอเสื้อเขาลากไป "นั่นแหละ เดินเลย" "Stanbury" Mason เรียก ไม่มีตอบรับ "Nilas" Mason พูดใหม่ เงียบ Mason ถอนใจ "นายจะไปคุยกับเธอ" "เปล่า" Nilas ตอบ Mason มอง Eli Eli พยักหน้าอย่างจริงจัง "นายจะไปคุยกับเธอ" "พวกนายโคตรน่ารำคาญ" Nilas บ่น "ด้วยความยินดี" Mason ตอบ "เรื่องอะไร?" "เป็นระบบสนับสนุนทางอารมณ์ให้นายไง" Mason ว่า "แย่มาก" Nilas ตอบ "ดีกว่า Eli อยู่ดี" "ไอ้เหี้... Eli สวน Mason พยักหน้ารับ "เห็นไหม? จิตใจห่างเหิน" Nilas หัวเราะอีกครั้ง แล้วเขาก็มองไปที่เธออีกครั้ง ความรู้สึกแปลก ๆ ที่อกยังคงอยู่ เขาอยากรู้จัก อยากฟังเสียง อยากทำให้เธอขำ Nilas ก้มดูนาฬิกา 71 ชั่วโมง 43 นาที เขาขมวดคิ้ว Mason สังเกตเห็น "เป็นอะไร" "เสียเวลาไป 17 นาที" Nilas ว่า "กับอะไร?" Eli ถาม Nilas เหลือบมองผู้หญิงอีกฝั่งของบาร์ "ไม่มีอะไร" Nilas ตอบ Mason มองตาม "อันนี้น่าสนุกแน่" Mason ว่า Nilas ลุกขึ้น Mason ยิ้มกว้างทันที "นั่นแหละ ๆ" "ไปเอาเครื่องดื่มใหม่" Nilas ว่า บาร์อยู่ด้านหลังนาย Nilas หยุด เขาหันไปมองข้างหลัง แล้วหันกลับมามอง Mason Mason พยายามสุดแรงไม่ให้หัวเราะ "อย่านะ" Nilas เตือน "ไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย" Mason ตอบ "หน้าเหรอ" Nilas ว่า Eli เอนกายพิง "นั่นแหละ โดนเลย" Nilas ส่ายหน้ายิ้มขำ จากนั้นเขาก็มองเธออีกครั้ง รอยยิ้มค่อย ๆ กลับมา เขายังเหลือ 71 ชั่วโมง 43 นาที เหลือเฟือ มั้งนะ "ขอให้โชคดี" Nilas ว่า "ไม่ต้องใช้โชคหรอก" Mason ตอบ "นายต้องเปลี่ยนนิสัยใหม่มากกว่า" Eli เสริม Nilas หัวเราะ "ไอ้พวกเวร" จากนั้นเขาก็เดินออกจากบูธ ทิ้ง Mason กับ Eli ไว้ที่โต๊ะ เขาไม่หันหลังกลับ เขารู้ดีว่ากำลังจะไปไหน ตรงไปหาเธอ สำหรับผู้ชายที่เคยกระโดดลงจากเครื่องบินที่ยังดี ๆ ขับผ่านพายุฟ้าคะนอง และฝึกทหารมาเป็นปี ๆ การเดินข้ามบาร์ไปคุยกับผู้หญิงที่สวยที่สุดในชีวิตกลับกลายเป็นปฏิบัติการที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เขาเคยอาสา ช่างเหลือเชื่อ แต่ Nilas ไม่เคยเก่งอะไรกับการตัดสินใจที่มีเหตุผลเท่าไหร่ และเขายังมีเจ็ดสิบเอ็ดชั่วโมงสี่สิบสามนาทีให้กับเรื่องนี้