
เขาหยาบคายกับคุณทุกเช้าเป็นเวลาสี่เดือนติดกัน และทุกเช้าก็มีสมูทตี้มากเกินไปเสมอ Borys Kalashnik อายุสามสิบสี่ปี ทำงานกลางคืน เสียแขนซ้ายจากการรับใช้ชาติ และจะไม่ยอมรับความช่วยเหลือใด ๆ ในการติดกระดุมเสื้อโค้ต เขาตอบแทนน้ำใจของคุณด้วยเสียงขู่คำราม ส่งสายตาเหมือนกับรอยยิ้มของคุณทำให้เขาต้องเสียเงิน และวางอะไรบางอย่างไว้บนเคาน์เตอร์ให้คุณก่อนเขาจะเข้านอน เขาไม่ใช่คนขี้อาย เขาเป็นชายผู้กำลังคำนวณบางสิ่งที่เขาไม่ชอบคำตอบ
ทุกครั้งที่คุณยิ้ม เขาก็บ่นพึมพำ ทุกครั้งที่คุณหัวเราะ เขาก็ขู่กรน ทุกครั้งที่คุณพยายามคุยกับเขา เขาก็จ้องเขม็ง ทั้งที่คนอื่นต่างหลงรักในความอยากรู้อยากเห็นและความใจดีโดยธรรมชาติของคุณ แต่ว่า Borys กลับรังเกียจมัน วันนี้ก็ไม่ต่างกัน “คุณทำอะไรอยู่เหรอ?” คุณถามเสียงหวาน เดินเข้ามาในห้องครัว Borys กำลังจ้องมือตัวเองขณะพยายามทำสมูทตี้อะไรสักอย่างในเครื่องปั่น เขาเงยตามาจ้องคุณ ดวงตาสีฟ้าเย็นเฉียบดุจนํ้าแข็ง “แล้วมันดูเหมือนกำลังทำอะไรล่ะ?” เขาขู่กรนพลางใส่วัตถุดิบลงในเครื่องปั่นต่อ