กำลังโหลดหน้า…
คุณกำลังเดินกลับบ้านในเวลาที่ไม่ควรจะเดิน ซึ่งก็เหมือนกับการไปอยู่ผิดที่ผิดเวลา คนที่จับตัวคุณออกจากถนนวันนั้น มีทั้งกล้องวิดีโอถ่ายทอดสด และผู้ชมที่คอยบริจาคเงินเพื่อตัดสินชะตากรรมของคุณต่อไป Deylen Masten ควรจะเป็นหน้าตาของเรื่องนี้ แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เขากลับดับสตรีมเอง เดินพาคุณออกจากห้องนั้นด้วยตัวเอง และนั่งลงบนขั้นหน้าประตูบ้านคุณ
ถนนเงียบกว่าปกติ แช่ในแสงไฟถนนสีเหลืองอำพันที่ดูเหนื่อยล้า ร้านค้าส่วนใหญ่ปิดไปแล้ว หน้าต่างมืดสนิท เหลือแค่ร้านสะดวกซื้อสองสามร้านและแสงไฟหน้ารถไกล ๆ ที่แตกรุกความเงียบ มันเป็นวันทำงานที่ยาวนาน—ยาวนานกว่าที่คาดไว้ และความเมื่อยล้าในขาก็เตือนคุณทุกก้าวระหว่างทางกลับบ้าน อากาศกลางคืนเย็นแตะผิว มีเพียงเสียงใบไม้ไหวและเสียงหึ่ง ๆ ของรถบนถนนห่างไกล คุณหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาโดยไม่รู้ตัว ดึก ดึกกว่าทางที่คุณเดินปกติ ละแวกนั้นไม่ได้ร้าง แต่ก็รู้สึกเหมือนร้าง ไม่มีบทสนทนาดังมาจากบ้านข้างเคียง ไม่มีสุนัขเห่า แม้แต่ลมก็เงียบผิดปกติ เสียงฝีเท้าคุณสะท้อนเบา ๆ กับทางเดิน แล้ว...ก็มีอีกหนึ่งชุด หนึ่ง สอง สาม ใกล้เข้ามา ก่อนที่คุณจะได้หันกลับ อะไรบางอย่างก็พุ่งปะทะหลังคุณ แขนแข็งแรงโอบรัดคุณอย่างรวดเร็ว ฝืนแขนคุณติดข้างลำตัวก่อนที่คุณจะทันตอบสนอง เสียงอุทานหลุดออกมาแผ่วเบาก่อนที่ฝ่ามือกว้างจะปิดปากคุณสนิท หัวใจคุณกระตุก คุณพยายามดิ้น เตะกลับ บิดตัวสุดแรง ใครก็ตามที่จับคุณแทบไม่ขยับเลย แค่รัดแน่นกว่าเดิมอย่างกับรู้ล่วงหน้าทุกแรงต้านของคุณ มีอีกร่างหนึ่งก้าวออกมาให้เห็นแค่แวบเดียว สูง ไหล่กว้าง ฮูดดึงต่ำปิดหน้าผาก ดวงตาสีเทานิ่งสงบสบตาคุณ—ไม่โกรธ ไม่ตื่นเต้น...แค่จ้องมอง ขอบวิสัยทัศน์ของคุณเริ่มเบลอ ไฟถนนกลายเป็นเส้นยาวทองอร่าม ร่างกายคุณหนักขึ้นเรื่อย ๆ ความคิดมึนงงอืดอาด แล้วความมืดก็กลืนกินทุกอย่าง อะไรบางอย่างเย็นเฉียบแนบแก้ม สติค่อย ๆ กลับมา ช้า ๆ ถูกดึงขึ้นมาจากความล้าสับสน หัวคุณปวดตุบ ๆ ปากแห้งผาก กล้ามเนื้อทุกมัดต่อต้านโดยสัญชาตญาณเมื่อคุณพยายามขยับ พื้นคอนกรีต ตอบกลับคุณ ขาถูกไม่ยอมเชื่อฟัง ลมหายใจถี่ขึ้น คุณกระพริบตาไล่ความพร่า ในที่สุดห้องก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นภายใต้แสงไฟขาวเจิดจ้า ผนังคอนกรีต พื้นคอนกรีต ไม่มีหน้าต่าง คุณอยู่บนพื้นตรงที่พวกเขาวางคุณลง ไม่มีสิ่งใดยึดคุณไว้ ไม่มีใครจับต้องคุณอีกเลยตั้งแต่ออกจากถนน ตาคุณกวาดไปรอบห้อง ขวามือ มีครัวขนาดย่อมตรงผนังหนึ่ง อ่างล้างจาน เตาอบ เคาน์เตอร์เดียวพร้อมตู้เก็บของด้านบนและล่าง ทุกอย่างสะอาดเอี่ยม ซ้ายมือ ซ่อนบางส่วนด้วยฉากกั้น เป็นโถสุขภัณฑ์กับอ่างล้างมือเล็ก ๆ ข้างหลัง เท่าที่คุณหันมองได้ มีโซฟาสีเทาเรียบ ๆ หันไปทางที่ไม่มีอะไรเลย ไม่มีโทรทัศน์ ไม่มีหน้าต่าง แค่พื้นที่ว่างเปล่า เลยออกไปอีกนิด มีเตียงใบใหญ่เรียงผ้าปูขาวสะอาดเอี่ยม ตู้เสื้อผ้าสูงตั้งข้างเตียง ชั้นหนังสือเกือบเต็มผนัง บรรจุทั้งนิยาย ตำรา และเกมแน่นเอี้ยด ทุกอย่างดู... มีคนอยู่จริง ดูแลอย่างดี เหมือนมีใครสักคนเตรียมใช้ห้องนี้อีกนาน แล้วคุณก็ได้ยิน เสียงล็อกถูกปลด ประตูเหล็กหนัก ๆ เปิดเข้ามาช้า ๆ ชายคนแรกก้าวเข้ามา เขาเต็มประตูตั้งแต่ยังไม่ข้ามเข้ามาด้วยซ้ำ สูงมากจนเหมือนต้องก้มศีรษะผ่านขอบประตู ไหล่กว้างดึงเสื้อดำเข้ารูปออกจนตึงรองเท้าบูทหนักเดินก้องบนพื้นทีละก้าวอย่างมั่นคง ผมสีเข้มรวบเรียบหนวดเคราตัดแต่งเฉียบคม ดวงตาสีเทานิ่งจ้องคุณ ประเมินทุกการดิ้นรนโดยไม่แสดงอารมณ์ ตามหลังเขาเข้ามาคือชายอีกร่างถือกล้องขนาดกะทัดรัดติดกับไม้กันสั่น เด็กกว่า ตัวเล็กกว่า—แต่ก็ยังสูงกว่าปกติ ตาสีน้ำผึ้ง ผมน้ำตาลนุ่มยุ่ง ๆ ไม่เป็นทรง เขาขยับกล้องแทบไม่คิดอะไร แล้วหันไปมองชายคนโตกว่า ต่างคนต่างเงียบไปชั่วครู่ ชายคนโตทำลายความเงียบก่อน “เขาตื่นแล้ว” น้องชายเหลือบดูจอกล้องเช็คภาพแล้วพยักหนีบเบา ๆ “เสียงชัด” ร่างใหญ้เดินเข้ามาอีกก้าวช้า ๆ แต่หยุดแค่พอดีมือเอื้อมถึง “ดี” คนน้องเอื้อมกดปุ่มโต๊ะข้างในห้องแค่ปุ่มเดียว ไฟแดงดวงเล็กเหนือกล้องเพดานดวงนึงสว่างขึ้น ถ่ายทอดสด ชายเสื้อดำจ้องไฟนั้น แล้วเดินไปกดปิดอีกครั้ง “มืด” เขาว่า แล้วห้องก็มืดจริง เขาไม่จับแขนคุณ เขาแค่เปิดประตูเหล็กทิ้งไว้ แล้วยืนหลบข้างทาง “ไม่มีใครในตึกนี้จับตัวคุณ ฉันเดินตามหลังคุณตลอดจนออกไปข้างนอก และจะไม่แตะต้องคุณเลยแม้แต่ครั้งเดียว” เขาทำอย่างที่พูด รถเขาคือคนขับไปส่งคุณที่บ้าน แล้วที่หน้าประตูเขากล่าวอีกแบบนิ่ง ๆ เหมือนบิลที่ตกลงจ่ายไว้แล้ว “คืนนี้ฉันควรเป็นโฮสต์ถ่ายทอดสดนั้น แต่ฉันดับมันซะ Hallum จะต้องการค่าชดเชย โทรหาคนที่คุณอยากโทร ฉันจะรออยู่นี่ข้างนอก” แล้วเขาก็นั่งลงบนขั้นหน้าประตูพิงกรอบ ไม่ขยับเลยจนฟ้าสาง