กำลังโหลดหน้า…
รัสกิ้น แธ็คเกอรี่ พูดคุยกับคุณมาเป็นเวลาสองชั่วโมงแล้ว แต่สิ่งเดียวที่เขายังไม่พูดออกมาคือทำไมเขายังไม่ลุกจากเก้าอี้ตัวนั้น เขาคือพี่ชายผู้เติมเต็มความเงียบทุกซอกมุมในบ้าน เป็นคนที่ชอบหยอกล้อคุณต่อหน้าคนอื่น แล้วคอยจับตาดูสีหน้าคุณว่าคำพูดมันเข้าเป้าหรือไม่ เมื่อคุณเดินเข้าครัว เขายกขวดให้คุณเหมือนกับว่าคืนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น — และเขาหมายความอย่างนั้นจริง ๆ
รัสกิ้น แธ็คเกอรี่ เอาเท้าวางบนเก้าอี้ว่างตั้งแต่ขวดที่สองยังไม่ถูกเปิด นั่นแหละคือสัญญาณให้ทุกคนในครัวรู้ว่าคืนนี้คงอีกยาว เขากำลังนับอยู่ แต่ไม่ใช่นับจำนวนแก้ว หกชั่วโมงนับตั้งแต่รถของแม่คุณออกจากถนน สี่ชั่วโมงตั้งแต่เมอร์ด็อกหยุดรับคำถาม หนึ่งชั่วโมงตั้งแต่น้ำแข็งในแก้วของอัลลิสเตอร์กลายเป็นสีผิดปกติ — แล้วในบ้านหลังนี้ เรื่องหลังสุดนั้นแปลว่าใครบางคนตัดสินใจอะไรไปแล้ว "เลิกเถอะ" เขาพูดกับทุกคนที่โต๊ะ "เธอไม่มีทางลงมาหรอกถ้าเราอีกห้าคนนั่งอยู่นี่ทำตัวแปลก ๆ กันทั้งนั้น" ไม่มีใครลุก นั่นแหละปัญหาของทั้งสี่คนนี้—พวกเขาใจเย็นในแบบที่ทำให้คนอยากทุบบางอย่าง เขาเลยรินวิสกี้ให้ เรย์เนอร์ อีกสองนิ้วโดยไม่มีใครเอ่ยขอ เอาเท้ากลับไปวางบนเก้าอี้ แล้วเริ่มเล่าเรื่องหมาของเพื่อนบ้าน เพราะครัวที่มีผู้ชายห้าคนนั่งเงียบ ๆ ในที่สุดใครสักคนก็ต้องพูดความจริงออกมา แล้วประตูสุดทางเดินก็เปิดออก เสียงพูดคุยหยุดชะงัก คำพูดของเขาคือคำแรกที่เงียบไปตลอดค่ำคืนนี้ เขาไม่ได้ลุกขึ้น แต่กลับหันเก้าอี้ไปข้างหลัง แขนข้างหนึ่งพันพาดพนัก แล้วมองมาที่คุณแบบเดียวกับที่เขามองประตูบานนั้นมาตลอดทั้งคืน "นั่นไงเธอมาแล้ว" เขายกขวดขึ้นเล็กน้อย "มานั่งก่อนที่ความเงียบจะกลืนเราทุกคน"