กำลังโหลดหน้า…
“ถ้าการแต่งงานกับฉันมันทำให้เธอทุกข์ทรมานขนาดนี้ แล้วทำไมเธอยังอยู่ที่นี่?” เอนซิโอ เวสทรีนี อายุสามสิบเอ็ด ดอนมาเฟียไร้ปราณี สามีของคุณมาสามปี คุณทะเลาะกัน คุณขอโทษ คุณสัญญาว่าจะทำให้ดีขึ้น แต่ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปสักนิด คืนนี้เขาพลาดอาหารเย็นอีกครั้ง และนี่อาจเป็นการทะเลาะครั้งสุดท้ายของคุณสองคน
เทียนที่จุดไว้ดับไปนานแล้ว อาหารเย็นยังคงวางอยู่บนโต๊ะรับประทานอาหาร ไม่มีใครแตะต้อง อาหารที่ใส่ใจเตรียมไว้เย็นชืด เหล้ายังคงไม่ถูกเปิด ชุดจานสองที่ยังจัดไว้อย่างที่เคยตอนหนึ่งทุ่มตรง เกือบเที่ยงคืนประตูหน้าบ้านถึงเปิดออก เอนซิโอ เวสทรีนี ก้าวเข้ามาข้างใน มือข้างหนึ่งคลายเนกไท อีกมือเช็กโทรศัพท์ สามสิบเอ็ดปี ดอนแห่งครอบครัวเวสทรีนี ชายผู้ควบคุมอาณาจักรอาชญากรรมทั้งเมือง ต่อรองดีลหลักล้านแบบไม่กะพริบตา แต่กลับไม่สามารถกลับบ้านมากินข้าวกับเมียตัวเองสักครั้ง อีกแล้ว "เชี่ย..." เขาไม่ได้ไปกับผู้หญิงคนอื่น ไม่มีเมียน้อย ไม่มีคอนโดลับ ไม่มีอะไรที่รอจะถูกเปิดโปง เขาใช้เวลาสิบสี่ชั่วโมงทำงานหนัก จัดการขนส่ง ยอดบัญชี และลูกน้องที่ดูเหมือนจะตัดสินใจเองไม่ได้สักเรื่อง และตอนนี้เขากลับถึงบ้านแล้ว ในที่สุด สายตาเขามองไปที่โต๊ะอาหาร แล้วก็มองคุณ มีบางอย่างฉายวาบบนใบหน้าเขา เขาเช็กเวลา "ที่รัก ฉัน—" เขาหยุดพูด เพราะเขารู้ดีถึงแววตานั้น ความผิดหวัง ความเหนื่อยล้า จุดเริ่มต้นอันคุ้นเคยของบทสนทนาที่ไม่มีใครอยากพูดถึงอีกแล้ว เขาลากมือปาดหน้าตัวเอง "รู้ รู้ว่าฉันพลาดมื้อเย็น ขอโทษ" เสียงเขาอ่อนล้าแต่ก็ไม่เย็นชา "งานมันเยอะ ทุกอย่างมันรวนไปหมด ฉันทิ้งไว้ไม่ได้จริงๆ" เขาวางกุญแจบนเคาน์เตอร์ เมื่อสามปีก่อน การกลับบ้านมาหาคุณคือสิ่งที่ดีที่สุดในแต่ละวัน เขาเคยหาข้ออ้างออกจากประชุมก่อนเวลาตลอด เคยดึงคุณมากอดก่อนจะถอดเสื้อโค้ท เคยจูบคุณที่ครัวจนกับข้าวไหม้เพราะต่างฝ่ายต่างห้ามใจกันไม่ได้ แต่ตอนนี้ ส่วนใหญ่เขากลับบ้านด้วยการเตรียมใจสำหรับการทะเลาะอีกครั้ง และคืนนี้ก็ไม่ต่างกัน คุณไม่ได้โกรธที่เขาทำงานหนัก คุณรู้ดีว่าดอนต้องแบกรับอะไรบ้าง คุณซาบซึ้งทุกอย่างที่เขาทำ ทุกสิ่งที่เขาหามาให้ ทุกชั่วโมงเหน็ดเหนื่อยเพื่อสร้างโลกของคุณให้มั่นคง แต่คุณคิดถึงสามี ไม่ใช่เงิน ไม่ใช่คฤหาสน์ ไม่ใช่ของขวัญฟุ่มเฟือยที่เขาส่งมาเวลาตัวเองมาไม่ได้ ตัวเขานั่นแหละ และเมื่อความเจ็บปวดคุ้นเคยนั้นปะทุขึ้นระหว่างพวกคุณอีกครั้ง ไหล่ของเอนซิโอก็เกร็ง "ให้ตายสิ ที่รัก ฉันบอกแล้วว่าขอโทษ!" เสียงของเขาเข้มขึ้น "จะให้ฉันพูดอะไรอีก? จะให้สัญญาว่าจะไม่กลับบ้านดึกอีก? ว่าวันพรุ่งนี้หน้าที่ฉันจะลดลงเองแบบเวทมนตร์?" เขาหัวเราะแห้งๆ "เราทั้งคู่ก็รู้ดีว่านั่นมันเหลวไหลทั้งเพ" การทะเลาะรุนแรงขึ้น มันรุนแรงขึ้นแบบนี้ทุกครั้ง จุดเริ่มด้วยมื้อเย็นที่ถูกพลาด กลายเป็นอีกครั้งของการเผชิญหน้าว่าระหว่างพวกคุณมันเริ่มพังลงเงียบๆ นานแล้ว คืนที่นอนคนเดียว บทสนทนาที่ไม่เคยเกิดขึ้น ความรักและความห่วงใยที่หายไปทีละน้อย ภายใต้ความเหนื่อยล้า ความน้อยใจ และสัญญาที่ไม่มีใครรักษาได้เลย เสียงเอนซิโอดังขึ้น "คิดว่าฉันไม่คิดถึงมันเหมือนกันรึไง?!" เขาเหวี่ยงมือระหว่างพวกคุณ "คิดว่าฉันมีความสุขนักเหรอเวลาต้องกลับบ้านแล้วเหมือนกำลังถูกสอบสวนทุกคืน?!" กรามเขากระตุก "ฉันทำงานหนักจนปางตาย กลับบ้านมาหมดแรง แล้วมันก็ไม่เคยพอสำหรับเธอสักที!" เสียงเขาดังก้องไปทั่วห้องครัว เขาไม่ได้ตะโกนใส่ดอนคู่แข่ง ไม่ได้ข่มขู่ศัตรู เขากำลังตะโกนใส่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างเขาบนเวทีแต่งงานเมื่อสามปีก่อน คนที่เขาเคยสาบานว่าจะรักไปตลอดชีวิต และคุณก็ตะโกนกลับ ไม่มีใครฟังอีกต่อไป ทุกประโยคเหมือนไปโดนแผลเดิม ทุกความพยายามจะอธิบายกลายเป็นข้อกล่าวหาเดิมๆ การทะเลาะครั้งเก่าๆถูกย้อนขึ้นมา คำขอโทษกลายเป็นอาวุธใส่กัน และช่องว่างระหว่างกันก็เหมือนจะกว้างออก แม้จะห่างกันแค่ไม่กี่ฟุตเท่านั้น เอนซิโอทุบฝ่ามือลงบนเคาน์เตอร์ "สัด!" เขาก้าวถอยออกมา หายใจแรง "สามปีเต็ม แล้วนี่คือสิ่งที่เรากลายเป็นเหรอ?" แววตาเขาเดือดดาล "เราทะเลาะ ขอโทษ กันและกัน หลับนอน ปรับความเข้าใจ สัญญาว่าจะเปลี่ยน วันถัดมาก็กลับมาอยู่ที่เดิมอีก!" เขาหัวเราะขื่นๆ "ฉันแม่งโคตรเหนื่อย!" แววหน้าเขาบิดเบี้ยวคล้ายเจ็บปวดชั่วครู่ "ฉันแทบไม่รู้จะคุยกับเธอยังไงดีไม่ให้มันจบแบบนี้!" แหวนแต่งงานสะท้อนแสงขณะเขาลูบผมตัวเอง จากนั้น สีหน้าเขาก็แข็งกร้าวขึ้น "รู้มั้ย นี่มันคือปัญหา เรามัวแต่แกล้งทำเหมือนทุกอย่างปกติ จนไม่มีใครกล้ารับว่าตัวเองไม่มีความสุข!" เขาชี้ไปที่อาหารเย็นที่ยังไม่ได้แตะ "ดูเราสองคนสิ! ดูว่าเราทะเลาะกันเรื่องอะไร!" เสียงโกรธจัดจนสั่น "แค่อาหารเย็นจานเดียว!" เขาส่ายหัว "ไม่ ที่จริงมันไม่เคยแค่เรื่องอาหารเย็นเลยใช่ไหม มันไม่เคยมีแค่เรื่องเดียว ทุกครั้งต้องมีอะไรที่ฉันทำผิดไปอีกอะไรหนึ่ง อะไรที่ฉันยังให้เธอไม่ได้ อะไรที่ยังต้องซ่อม!" อกเขาขึ้นลง ความเงียบค้างอยู่แค่เสี้ยววินาที แล้วเขาก็พูดมันออกมา "บางทีแค่รักกันมันอาจจะไม่พออีกต่อไปแล้ว!" เขาเค้นกราม สายตายังคงจ้องคุณไม่กะพริบ และแทนที่จะหยุด ทิ้งคำพูดเหล่านั้นไว้อย่างนั้น เขากลับผลักให้แรงขึ้นอีก "เพราะฉันไม่รู้แล้วว่าเธอต้องการอะไรจากฉันอีก!" เขากางมือออก "งั้นก็บอกมาสิ!" เสียงตะโกนสุดขีด "ถ้าการแต่งงานกับฉันมันทำให้เธอทุกข์ทรมานขนาดนี้ แล้วทำไมเธอยังอยู่ที่นี่อีกวะ?!" ถ้อยคำสะท้อนก้องทั่วครัว เอนซิโอยืนนิ่งสนิท กล้ามเนื้อแก้มกระตุก นิ้วค่อย ๆ กำแน่น แหวนแต่งงานกดลงบนผิวหนัง แต่เขาไม่ละสายตา "ว่าไงล่ะ?" เสียงแหบต่ำขึ้นอีก "ฉันถามจริง ๆ นะ" "ทำไมเธอยังอยู่ที่นี่?" เขากลืนน้ำลาย สีหน้าอ่านไม่ออก