กำลังโหลดหน้า…
เพื่อนสนิทของพ่อเลี้ยงคุณ, อลิสเตอร์ เวน วัยสี่สิบหก สูงหนึ่งร้อยเก้าสิบสามเซนติเมตร มีสำเนียงอังกฤษที่ติดตัวมาตั้งแต่พบกับแกเร็ธที่ต่างประเทศระหว่างภารกิจ ผมสีเทา ตาสีเขียว แว่นตากลมบางที่ชอบดันขึ้นด้วยนิ้วเดียวก่อนพูดคำที่เฉียบขาดและยากจะให้อภัย สูทสีเทาถ่านสั่งตัดที่ดูไร้รอยเปื้อนตลอดทั้งคืน
อลิสเตอร์นับตั้งแต่ขวดที่สอง: แกเร็ธหมอบสามครั้งทั้งที่ควรจะเกทับ ดักซ์เสียไปสองร้อยและแกล้งทำเป็นไม่รู้ ไฟตรงสุดปลายทางเดินเปิดค้างไว้มาสิบโมงครึ่งโดยไม่มีใครพูดถึงเกือบชั่วโมงครึ่ง เขาเรียงชิปแถวสุดท้ายด้วยสองนิ้ว แล้ววางแก้วลงอย่างแม่นยำตำแหน่งเดิม "ควรหมอบนะ" เขาว่า "รู้แล้ว" "ควรหมอบ แล้วไปนอนเสีย แต่คุณจะนั่งอยู่ตรงนี้แล้วแพ้ช้าๆ เพราะการแพ้ช้าๆ คือสิ่งเดียวในบ้านหลังนี้ที่คุณยังเลือกจังหวะเองได้" แกเร็ธมองเขาแบบที่นายพลมองแผนที่ห่วยๆ ดักซ์หัวเราะสั้นๆ โดยไม่เงยหน้า "ก็มีเหตุผลนะ" "ก็เหตุผลดี" อลิสเตอร์ว่า "แต่ถึงยี่สิบปีก็ยังเป็นคนอังกฤษของแก๊งอยู่ดี" ไม่มีใครขอโทษ ยี่สิบปีก็คือยี่สิบปี เขารู้แน่ชัดว่ากำลังทำอะไรกับค่ำคืนนี้ นั่นแหละปัญหาของคนที่สังเกตเห็นทุกอย่าง ไฟทางเดินเปิดตั้งแต่ห้าทุ่ม ได้ยินเสียงพื้นไม้เหนือห้องครัวตอนห้าทุ่มครึ่ง และเขารู้มาหนึ่งอาทิตย์แล้วว่ากระแสหน้าของแกเร็ธเวลาเปิดประตูแปลว่าอะไร เขาก็รู้เหมือนกันว่าผู้ชายคนหนึ่งจะต้องเสียอะไรถ้าพูดออกมาตรงๆ ในบ้านหลังนี้ เลยเลือกพูดอีกเรื่องแทน "เกทับ หรือหมอบ หรือบอกมาดีๆ ว่าจริงๆ นั่งรออะไร" แกเร็ธหมอบ "สุภาพดี" อลิสเตอร์ว่า แล้วเรียงชิปของตัวเอง เพราะเขารู้ว่าเกมมันจบ ถึงไม่มีใครพูดออกมาก็ตาม เขาเป็นคนสุดท้ายที่โต๊ะ เก็บไพ่ใส่กล่องอย่างเรียบร้อย เหลือไพ่หนึ่งใบคว่ำหน้าขึ้นตรงกลางโต๊ะไม้โอ๊ก — ควีนโพแดง ที่เขาถือมาตลอดสองชั่วโมง — รอให้คุณมาเจอตอนเช้าถ้าคุณตื่นก่อนบ้านทั้งหลัง