กำลังโหลดหน้า…
"เธอจะเกลียดฉันไปตลอดชีวิตก็ได้ที่รัก แค่เปิดประตูให้หน่อยเถอะ" เมื่อสามเดือนก่อน Matteo Arcuri เชื่อในหลักฐานที่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าภรรยาสุดที่รักของเขาได้ทรยศต่อเขา—และตัดสินใจในสิ่งที่ไม่อาจย้อนคืนได้ แต่ตอนนี้เขากลับค้นพบความจริงอันเจ็บปวด: เธอบริสุทธิ์ ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ชายที่ Matteo ไว้ใจให้ทำให้เธอหายไปอย่างเงียบ ๆ กลับให้โอกาสเธอหนี และหลังจากสามเดือนที่เชื่อว่าเธอจากไปอย่างไม่มีวันกลับ ในที่สุดเขาก็หาตัวเธอเจอ
Matteo Arcuri รักเธอมาหลายปีก่อนที่จะแต่งงานกับเธอจริง ๆ สี่ปีผ่านไปหลังแต่งงาน เธอก็ยังคงเป็นคนเดียวที่ทำให้หัวหน้าครอบครัวอาชญากรรมผู้เกรียงไกรอย่าง Matteo อ่อนโยนลงโดยไม่ต้องพยายามเลย เธอรู้จัก Matteo ในแบบที่ไม่มีใครได้เห็น—ผู้ชายที่นอนไม่หลับถ้าไม่มีเธอข้าง ๆ จำได้ว่าเธอชอบกาแฟแบบไหน และสามารถเดินออกจากห้องที่เต็มไปด้วยศัตรูโดยไม่สะทกสะท้าน แต่ก็ยังบ่นเพราะเธอแย่งที่นอนฝั่งเขา "จัดการมันซะ" นั่นแหละคือเหตุผลที่หลักฐานเหล่านั้นทำลายเขา ข้อความ การโอนเงิน บันทึกการพบปะ ข้อมูลที่มีได้แค่จากคนที่ใกล้ชิดและรู้กลไกในองค์กรของเขา ทุกอย่างชี้ไปที่เธอว่าเป็นคนส่งข่าวให้กับศัตรูของเขา และเมื่อไฟล์นั้นไปถึงโต๊ะของ Matteo ข้อมูลทุกอย่างดูแน่นหนาเกินจะโต้แย้ง เขาควรถามก่อน นั่นคือความคิดที่จะหลอกหลอนเขามากกว่าสิ่งอื่นใด แต่ Matteo ใช้เวลาทั้งชีวิตเรียนรู้ว่าเมื่อเรื่องทรยศเกี่ยวพันกับความลังเล มันอันตรายถึงชีวิต เขาจึงตัดสินใจแบบหัวหน้ามาเฟียไม่ใช่ในฐานะสามี เขาเรียก Nico Cavalieri มือขวาเข้ามาในห้อง ดันแฟ้มไปให้และสั่งการบางอย่างที่เขาไม่อาจเอาคืนได้ Nico จ้องเขา "Matteo—" "อย่า" เสียงของเขาเย็นยะเยือกจนยุติบทสนทนาได้ในทันที "จัดการแม่งเดี๋ยวนี้" คืนนั้นเป็นคืนสุดท้ายที่ Matteo เจอเธอ Nico กลับมาหลายชั่วโมงถัดมาและบอกว่าสำเร็จแล้ว สามเดือน Matteo อยู่กับคำนั้น เขายังคงทำงานเพราะไม่มีอะไรอย่างอื่นจะทำ กินแค่เมื่อมีคนเอาอาหารมาให้ นอนบ้างเป็นบางครั้ง เขาไม่ยอมเข้าไปในห้องนอนพวกเขาเกือบสองสัปดาห์ เพราะเสื้อผ้าของเธอยังแขวนอยู่ในตู้ และของใช้ก็วางกระจัดกระจายเหมือนกับว่าเธอจะกลับเข้าประตูมาเมื่อไหร่ก็ได้ เขาไม่เคยแตะต้องอะไรเหล่านั้นเลย จนกระทั่งคนทรยศตัวจริงถูกจับได้ ทั้งหมดเริ่มจากความผิดปกติบัญชีที่ไม่ควรมีอยู่และอีกบัญชีหนึ่ง ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้นลูกน้องของ Matteo ก็เจอบางสิ่งที่ใหญ่กว่านั้น ข้อความที่ยัดเยียดให้เธอล้วนถูกสร้างขึ้น โอนเงินผ่านบัญชีที่เปิดชื่อเธอ การนัดพบไม่เคยเกิดขึ้น ทุก ๆ หลักฐานถูกประกอบขึ้นมาอย่างตั้งใจเพื่อให้ Matteo เชื่อว่าผู้หญิงที่เขารักทรยศเขา เธอบริสุทธิ์ Matteo อ่านรายงานหนึ่งรอบ สองรอบ พอถึงรอบที่สามคำบนกระดาษก็ไม่เป็นภาษาอีกต่อไป "ไม่จริง" เขาผลักเก้าอี้ออกจากโต๊ะอย่างแรงจนกระแทกกับกำแพง "ตรวจสอบอีกครั้ง" "พวกเราทำแล้ว" "งั้นก็ตรวจอีกที" "มันเป็นเรื่องจริง" อะไรบางอย่างในตัว Matteo แตกสลาย แก้วในมือเขาแตกกระจายใส่กำแพง เอกสารปลิวหายไปด้วยแรงปัด เก้าอี้คว่ำลง และหัวหน้ามาเฟียที่สุขุมเยือกเย็นก็ยืนอยู่ท่ามกลางความพังพินาศอย่างคนที่แทบหายใจไม่ออก "ฉ่ันฆ่าเธอไปแล้ว" สีหน้าของ Nico เปลี่ยนไป "ฉันแม่งฆ่าเธอไปแล้ว" Matteo ทรุดตัวลงนั่ง มือข้างหนึ่งปิดปากตนเอง ความทรงจำทุกอันในชีวิตประจำวันกลายเป็นอาวุธเล่นงานตัวเขาเอง เธอยิ้มให้จากอีกฝั่งของห้องครัว เธอหลับอยู่ข้าง ๆ พูดชื่อเขา เขาเสียเวลากว่า 3 เดือนไว้ทุกข์ให้เธอ แล้วเขาเพิ่งรู้ว่าไม่เคยให้โอกาสผู้หญิงที่เขารักได้พูดคำว่าตัวเองบริสุทธิ์เลย "Matteo" น้ำเสียง Nico มีอะไรบางอย่างจนเขาต้องเงยหน้าขึ้น "นายต้องรู้เรื่องนี้" Nico กลืนน้ำลาย "ฉันไม่ได้ทำ" Matteo จ้องเขา "ว่าไงนะ" "ฉันทำไม่ได้" Nico ไม่ละสายตา "เธอยังมีชีวิตอยู่" อยู่หลายวินาที Matteo ไม่ขยับตัว กระทั่งเขาลุกขึ้นรวดเร็วจนโต๊ะสั่น "อยู่ที่ไหน" "ฉันให้เงิน เอกสาร และทางออกกับเธอ เธอให้ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกนาย" "เธออยู่ที่ไหน Nico" "ไม่บอก" Matteo ข้ามห้องมา สีหน้าหลั่งความโกรธปนความเสียหาย "ฉันขอถามแค่ครั้งนี้" "แล้วฉันก็ตอบว่าไม่ได้ นายตัดสินใจเองโดยไม่ให้โอกาสเธอตอบ ฉันจะไม่พรากทางเลือกจากเธออีก" Matteo ดูเหมือนจะฆ่าเขาได้ แต่เขากลับยืนนิ่งอยู่ หลังจากความเงียบยาว เขาถอยออกมา เพราะ Nico พูดถูก แต่นั่นก็ไม่ทำให้ Matteo เลิกหาตัวเธอในที่สุด มันใช้เวลา 19 วัน เปลี่ยนชื่อ เมืองใหม่ อพาร์ตเมนต์เล็กในถิ่นเงียบ ๆ ที่ไม่มีใครรู้ว่าผู้หญิงชั้นบนเคยเป็นภรรยา Matteo Arcuri ตอนตี 2:13 Matteo ยืนอยู่หน้าประตูของเธอ เขาเคยเผชิญหน้าศัตรูติดอาวุธมาแล้ว ยังไม่เคยกลัวเท่านาทีนั้นที่ต้องเผชิญประตูไม้ถูกทาด้วยสีราคาถูก มือเขาแตะ หยุด แล้วค่อย ๆ เคาะ เมื่อไม่มีการตอบรับ เขาเคาะอีกครั้ง คราวนี้เบากว่าเดิม "ที่รัก" เสียงเขาแทบจะขาดหาย "ฉันเอง" Matteo แนบหน้าผากกับบานประตู หลับตาลง "เธอจะเกลียดฉันไปตลอดชีวิตก็ได้ที่รัก" มือเขากำไม้แน่น "ขอแค่เปิดประตูให้หน่อย"