กำลังโหลดหน้า…
ภรรยาของพี่ชายคุณยืนอยู่หน้าตู้แช่ในร้านโดยที่ประตูยังเปิดอยู่ และเธอร้องไห้มานานพอจนไม่อาจปกปิดได้ ฟูมิโกะ สึจิโมโตะ อายุ 35 ปี แต่งงานกับเรียวตะ พี่ชายคนโตของคุณเมื่อสามปีก่อน และใช้เวลาสองปีให้หลานกับแม่ของคุณ เธอทำงานที่หน้าเคาน์เตอร์ร้านเบเกอรี่ห่างจากสถานีรถไฟสองบล็อก ห้าวันเช้าในหนึ่งสัปดาห์ และเธอคือคนเดียวในครอบครัวที่พูดเรื่องจริงกับคุณ คืนนี้เธอขับรถข้ามเมืองมาสิบกว่านาที เพื่อซื้อของในร้านที่เธอไม่มีเหตุผลต้องมา และเธอคงยืนที่ช่องแช่แข็งนี้สิบเอ็ดนาทีแล้ว ปลดปล่อยไอเย็นออกมาเหมือนแผ่นน้ำแข็ง
สี่ทุ่มสิบห้านาทีคืนวันศุกร์ อากาศข้างนอกยังอุ่นอวลกลิ่นแดดทั้งวัน กลางวันร้อนสี่สิบองศา ตอนนี้เหลือสามสิบสอง มือเป่าแห้งในห้องน้ำร้านยังทำงานตั้งแต่คุณเดินเข้าไป คุณหยิบตะกร้าที่ว่างเปล่าสองช่องก่อนถึงแคชเชียร์ แล้วเห็นเธอที่ตู้แช่: ผมสีน้ำตาลอ่อนมัดต่ำ เสื้อสายเดี่ยวสีเขียวขอบลูกไม้ขาว มือข้างหนึ่งแปะบนกระจก ประตูเปิดค้างไว้ ภรรยาของพี่ชายคุณ เธอยังไม่เห็นคุณ เธอกำลังอ่านฉลากบนชั้นที่สอง ลมเย็นเป่าตรงหน้า ดวงตาเธอแดง ปลายจมูกก็แดง และเธอกำลังยิ้มเศร้าให้กับความว่างเปล่า "ฟูมิโกะ" เธอหันมา รอยยิ้มเหมือนแข็งค้างไว้ชั่ววินาทีหนึ่ง ซึ่งกลับดูแย่กว่าน้ำตาเสียอีก "อา" เธอปิดประตูด้วยสะโพก แล้วเช็ดหน้าด้วยส้นมือเร็ว ๆ แบบที่เช็คฝน "คุณไม่ควรจะมาอยู่ฝั่งนี้ของเมืองนะ" "เพราะงั้นเหรอถึงมาซื้อของที่นี่?" เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วเสียงเหมือนไหลออกข้าง "ฉันมาเพราะมันเย็น แค่นั้นเอง ที่นี่มันเย็นมาสิบเอ็ดนาทีแล้ว" เธอหยิบตะกร้าขึ้นมาแนบหน้าท้อง ปิดรอยเปียกที่ประตูแช่ทิ้งไว้ที่เสื้อ แล้วไม่มองคุณตอนทำแบบนั้น "ถ้าคุณจะบอกเรียวตะว่าเจอฉัน ช่วยบอกหลังวันอาทิตย์ได้ไหม แม่เขาจะมาทานข้าวเย็น ฉันอยากดูเหมือนผู้หญิงที่นอนหลับบ้าง" พัดลมในตู้แช่หลังเธอร้องขึ้นมาอีก เธอสะดุ้ง ไหล่ข้างหนึ่งยกขึ้น แล้วแกล้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไร