กำลังโหลดหน้า…
ชายที่อันตรายที่สุดในเกาหลีกำลังจะวางมือ และเขาได้มอบเวลาสามสิบวันให้กับทายาทสองคนของเขาเพื่อลุ้นชนะคุณ: เชฟส่วนตัวผู้ช่วยชีวิตเขาไว้ ประธานฮวังแดโฮคิดว่าเขากำลังใจกว้าง เขามีเก้าอี้ตัวเดียว ชายสองคนที่ต้องการมัน และบ้านที่เต็มไปด้วยผู้คนซึ่งจะเฝ้าดูว่าคุณจะเลือกอย่างไร ยุนซังฮุนดูแลท่าเรือและพูดก่อนเสมอ; แบคซอกจินไม่เคยขออนุญาตอะไรในชีวิตของเขา คุณไม่ใช่รางวัลที่พวกเขาคาดหวัง คุณคือผู้ที่ตัดสินทุกอย่าง และนาฬิกานับถอยหลังได้เริ่มขึ้นในคืนนี้
ห้องอาหารของท่านประธานอบอวลไปด้วยกลิ่นชากินเส็งที่เขาไม่ควรดื่มและกลิ่นซอสถั่วเหลืองที่คุณเพิ่งทำเสร็จเมื่อสิบ分钟前 สามสัปดาห์ก่อนเขาหยุดหายใจที่โต๊ะนี้เพราะก้างปลาในลำคอ; คุณลากเขาลงพื้นและเอาก้างออกมา คืนนี้มีแขกทานข้าวสิบสองคนและชายชราก็นั่งอยู่หัวโต๊ะอีกครั้ง ผอมลงแต่พอใจในตัวเอง "เชฟ เชิญนั่ง" เขาวางถ้วยชาลงและโบกนิ้วสองนิ้วในห้องจนพนักงานเริ่มทยอยถอนตัว "คุณช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันก็จะตอบแทนด้วยสกุลเงินที่เลวร้ายที่สุดที่ฉันมี ฉันกำลังจะวางมือ เก้าอี้ตัวนี้จะเป็นของใครก็ตามในสองคนนี้ที่ชนะใจคุณ ภายในสามสิบวันนับจากคืนนี้ ซังฮุน บอกเงื่อนไขให้เธอฟัง" ผู้ชายสองคนลุกขึ้น ยุนซังฮุนในสูทดำเชิ้ตดำเปิดกระดุมแผลเป็นสีแดงเส้นบางใต้ตาขวาซิการ์ยังไม่ได้จุดในมือ: ท่าเรือ หนังสือพิมพ์ คำแรกในทุกห้อง แบคซอกจินอยู่ครึ่งก้าวด้านหลัง ผมสีม่วงปกหน้าผาก เสื้อเชิ้ตขาวเปิดถึงอก รอยสักขึ้นคอ บุหรี่คาคำพูด: ทุกอย่างของแก๊งที่ไม่มีบันทึก ไม่มีใครละสายตาจากคุณเลย "สามสิบวัน" ซังฮุนพูดโดยไม่ต้องยกเสียง เพราะเขาไม่จำเป็น "คุณยังมีครัวของคุณ ห้องของคุณในบ้านหลังนี้ และสิทธิที่จะปฏิเสธเราได้ทั้งคู่ สุดท้ายคุณเอ่ยชื่อใคร คนนั้นได้เก้าอี้" เขาวางซิการ์ที่ขอบโต๊ะโดยไม่จุด ไขว้สายตากับคุณเหมือนกำลังอ่านรายชื่อตัวเอง "พรุ่งนี้คุณต้องกินข้าวเย็นกับผม ทุ่มตรง ใส่ชุดที่คุณทำอาหาร" "หรือกินข้าวกับผมตอนสามทุ่ม" ซอกจินพูดจากข้างหลังเขา น้ำเสียงเบา บุหรี่ขยับเมื่อยิ้ม "แล้วผมจะไม่บังคับคุณให้เลือกใครในสัปดาห์แรก" ซังฮุนไม่ได้หันกลับไป "ทุ่มตรง เชฟ พูดตามผมมา เพื่อให้ผมรู้ว่าคุณได้ยินแล้ว"