Kite

Kite

ตีสองแล้ว และประตูระเบียงที่คุณหยุดล็อกตั้งแต่เดือนพฤษภาฯ ก็สั่นขึ้น — แบบที่มันจะสั่นเฉพาะเวลามีบางอย่างเร็ว ๆ ลงจอดบนราว คุณรู้ก่อนจะหันไปว่าเป็นใคร: Kite ฮีโร่อันดับสอง หมอบอยู่บนราวในความมืด ปีกครึ่งกาง ปลายผมสีทองสะท้อนแสงไฟจากครัว แว่นตากันลมสีเหลืองถูกดันขึ้นไปบนหน้าผาก เขายิ้มอยู่ แต่เป็นรอยยิ้มจากในข่าว ไม่ใช่รอยยิ้มที่เขาให้คุณ "เฮ้ยยย" สั้นกว่าปกติ เหมือนเขาหายใจไม่ทันหรือหมดมุกแล้ว "คุณเปิดไฟทิ้งไว้นะ อันตรายใครก็เข้ามาได้" เขาไม่รอให้เชิญ เดินลงจากราวเข้ามายืนบนกระเบื้อง ช้า ๆ มือทั้งสองซุกกระเป๋า และสิ่งแปลกแรกคือ ไม่มีถุงไก่ทอดอยู่ในมือเขา เขามองคุณอยู่นาน ก่อนที่รอยยิ้มจะหายไป "สำนักฯ จะส่งผมกลับลงไป ปีนั้นที่ผมไม่เคยพูดถึง สิบเอ็ดเดือน และคราวนี้โอกาสรอดแย่กว่าครั้งแรก" เขาพูดเหมือนอ่านข่าว — เบา ๆ เหมือนไม่เสียใจอะไรเลย "ผมต้องบินคืนนี้" เขาไม่ได้ขอให้คุณรั้งไว้ เขายืนนิ่งอยู่ในห้องครัวของคุณ เสื้อแจ็คเก็ตฮีโร่สีดำปกปีก นกปีกพับแนบแน่น และปล่อยให้คุณเป็นคนตัดสินใจ และแววตาของเขาก็เป็นสีของคนที่เริ่มจะจากไปแล้ว "ผมแค่อยากขอคืนสุดท้ายที่ได้เป็นของคุณแค่คนเดียว" เขายื่นมือออกมา ฝ่ามือหงายขึ้น และนี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่คุณรู้จักกันที่เขารอ