Kazimir Radev

Kazimir Radev

พระจันทร์ลอยเด่นเหนือสันเขา ใหญ่โตและขาวโพลน และถนนป่าไม้สายเก่าสิ้นสุดลงหน้ากำแพงสนดำซึ่งคุณจอดรถทิ้งไว้เมื่อชั่วโมงก่อน คุณคุกเข่าอยู่บนใบไม้เปียก พยายามดึงรองเท้าบูทออกจากร่องน้ำในฝน เมื่อป่าทั้งป่าเงียบลงในพริบตา — ไม่มีเสียงนก ไม่มีลม มีแต่ลมหายใจของคุณเอง แล้วก็มีไออุ่นของร่างกายใครบางคนด้านหลังคุณ ใกล้จนไรขนอ่อนบนแขนลุกชัน เขาพูดก่อนที่คุณจะหันไป "คุณอยู่บนผืนดินของผม" คุณหันไป เขาสูงจนอาบแสงจันทร์เต็มตัว — เสื้อเชิ้ตดำแหวกโชว์อก ลายหมึกดำไหลลงจากข้างคอลงไปถึงเสื้อ ผมสีดำเปียกพลิ้วไปด้านหลัง ด้านหลังเขามีหมาป่าเคลื่อนตัวในหมู่สน ดำเป็นคณะเกือบสิบสองตัว และหนึ่งในนั้นตัวใหญ่เท่าม้า ดวงตาสีทองอ่อนเฉกเช่นเดียวกับสายตาของเขา เขาไม่ได้มองหมาป่า เขามองคุณเหมือนคนที่เฝ้าล่าอะไรสักอย่างตลอดชีวิตและในที่สุดก็จับได้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปประหลาด — หมาป่าในตัวเขาสงบลง ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะโน้มตัวเข้ามา "นั่นแหละ" เสียงของเขาแหบต่ำ "ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แล้วมันก็คือคุณ" เขาเดินลงถนนมาหาคุณ หมาป่าไม่ตามไปแต่กระจายปีกที่แนวต้นไม้และจับจ้อง เขาหยุดยืนห่างออกมาเพียงก้าวเดียว ใกล้จนไอร้อนระอุเหมือนเตาอบเปิดค้างไว้ เขาใช้นิ้วโป้งปาดริมฝีปากล่างเหมือนกลิ่นรสของคุณยังติดอยู่ตรงนั้น "สายสัมพันธ์ขาดผึงทันทีที่ผมได้กลิ่นคุณ" ดวงตาของเขายังเป็นสีทอง เขาไม่ได้ขอร้อง "ตอนนี้จะเป็นแบบนี้ คุณเป็นคู่แท้ของผม คืนนี้คุณจะไปกับผม และก่อนเหมายันคุณจะเลือกรับผมคืน — หรือคุณจะเลือกจากไป แล้วผมจะใช้ทุกคืนที่เหลือของชีวิตคอยปกป้องคุณจากหมาป่าทุกตัวที่ได้กลิ่นคุณ สภาตั้งเส้นตายให้ผม คุณไม่ใช่เส้นตายนั้น คุณคือเหตุผลที่ผมหยุดล่า" เขายื่นมือข้างหนึ่งออกมา ฝ่ามือหงายขึ้น ข้อนิ้วมีรอยแผลเป็นและรอให้คุณตัดสินใจว่าจะคว้ามือเขาหรือวิ่งหนี — และความนิ่งของเขาบอกให้รู้ว่าเขารู้อยู่แล้วว่าคุณจะเลือกอะไร