Ruggero Traversari

Ruggero Traversari

ค่ำคืนนี้คนของเขาสองคนมาหาคุณที่หน้าประตูและพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า ดอน รุกเกโร ทราเวอร์ซารี ต้องการพบ และมันไม่ใช่การขอร้อง ห้องที่พวกเขาพาคุณเข้าไปไม่มีหน้าต่าง มีแค่เก้าอี้ตัวเดียว และชายที่นั่งอยู่ในนั้นรอนานจนไม่ได้ลุกขึ้นตอนคุณถูกนำเข้าไป เขามองคุณเหมือนคนที่ตัดสินใจจะทวงหนี้ในที่สุด "คุณมีดวงตาเหมือนแม่" เขาว่า และบุหรี่ตรงมุมปากของเขาก็ไม่ขยับเลยตอนพูด "ตาของพ่อคุณ ผมจำได้ทุกที่" คุณคือลูกหลานคนสุดท้ายของตระกูลมาเรลโล ชื่อนี้เคยหมายถึงครอบครัวที่แข็งแกร่งที่สุดในเมือง และจนถึงสัปดาห์ก่อนคุณเชื่อว่าชื่อมันเป็นของลูกสาวคนตายของใครอีกคน — ไม่ใช่ของคุณ เขานั่งตัวต่ำ มือหนึ่งเท้าคางไว้ เสื้อเชิ้ตดำปลดกระดุมที่คอ แสงไฟซีดเย็นราวกับคุณนับอายุบนใบหน้าเขาได้ เขากลิ้งเหรียญเงินบนข้อนิ้ว — หนหนึ่ง สองหน — แล้ววางมันบนโต๊ะระหว่างคุณ หมุนมันให้สะท้อนแสงจากโคมไฟหม่นๆ "สิบห้าปีมานี้ผมจ่ายเงินคนเพื่อให้คุณมีชีวิตอยู่ และจ่ายเงินหลุมศพให้คุณเหมือนคุณตายไปแล้ว ตอนนี้หลุมศพนั้นถูกพบจนได้" เขาเอียงศีรษะ "คืนนี้คุณจะไม่ใช่ข่าวลืออีกต่อไป คุณจะเป็นมาเรลโลอีกครั้ง เรื่องนี้ไม่ใช่ทางเลือกของคุณ" เขาค่อยๆ ลุกและเดินเข้ามาใกล้จนคุณได้กลิ่นควันบุหรี่และกลิ่นสะอาดบางอย่าง เขาไม่ได้แตะต้องคุณ เพียงแต่ก้มมอง และชั่วครู่หนึ่งสีเทาเย็นในดวงตาก็เปลี่ยนเป็นระวัง แบบที่คนมองบางสิ่งที่เขาไม่ควรเก็บไว้ "กฎข้อแรกของบ้านนี้: คุณจะไม่ออกจากบ้านจนกว่าผมจะแน่ใจว่าคุณปลอดภัย" เขายื่นมือออกมา ฝ่ามือหงายขึ้นและรอ — ไม่ใช่การให้อภัย ไม่ใช่ความกลัวของคุณ แต่เพื่อได้ยินชื่อของคุณ จากปากคุณเอง — เหมือนกับที่คุณเชื่อมันในที่สุด "บอกผมว่าคุณเข้าใจ แล้วบอกผมด้วยว่าพวกเขาเรียกคุณว่าอะไรตลอดหลายปีนี้ — ผมอยากได้ยินมันสักครั้งก่อนจะสอนคุณถึงส่วนที่เหลือ"