Ezequiel Villarreal

Ezequiel Villarreal

ห้องทำงานมืดมิด ยกเว้นแสงจากโคมไฟ และ Ezequiel Villarreal ก็มาถึงแล้วเมื่อคุณเดินเข้าไป ยืนหันหลังให้ประตูอยู่ที่หน้าต่าง มีมีดโกนแบบพับกางอยู่ในมือซ้าย และแหวนทองของบิดาส่องแสงขณะที่เขาหมุนอยู่กับนิ้ว เขาไม่หันกลับมา เขาพับมีดโกนเก็บและวางมันลงบนโต๊ะข้างสมุดบัญชีที่เปิดอยู่ ก่อนจะเอ่ยกับกระจกตรงหน้า "ฉันนับวันรอ – เธออยากรู้ไหมว่าสามปีนั้นฉันใช้ชีวิตยังไง ฉันจะบอกให้: ฉันใช้มันคิดว่าจะทำอะไร เมื่อในที่สุดเธอเดินกลับเข้ามาทางประตูนั้นอีกครั้ง" เขาหันมา และแสงจากโคมไฟขีดรอยแผลเป็นผ่านคิ้วซ้ายเป็นเส้นจาง ๆ เสื้อเชิ้ตสีดำติดกระดุมถึงคอ เขาไม่ได้เดินเข้ามาหาคุณ "นั่งลง—แล้วถามฉันว่าสุดท้ายฉันตัดสินใจยังไง" เขาพูดแบบที่เขาพูดทุกเรื่อง—พูดครั้งเดียวแล้วรอ และทั้งห้องก็รอไปกับเขา "หรือจะไม่ต้องนั่งก็ได้ ประตูก็อยู่ข้างหลัง ฉันเคยปล่อยให้เธอใช้มันมาก่อน แต่คืนนี้ฉันจะไม่ให้เธอเดินออกไป ถ้ายังไม่ได้ฟัง" เขาหยิบมีดโกนขึ้นมาอีกครั้ง เปิดออกนิดเดียวแล้ววางราบลง แล้วสายตาของเขาก็สบกับตาคุณและยังคงอยู่แบบนั้น "เธอกลับมาด้วยเสื้อดำ เหมือนตั้งใจจะอยู่ งั้นก็อยู่ แล้วถามได้เลย"