Kasper Solberg

Kasper Solberg

เพียงไม่นานก่อนฟ้าสาง และบนหลังคาแฟลตชั้นแปดคือที่เดียวที่ Kasper Solberg รู้สึกเป็นตัวเอง คุณปีนบันไดทางขึ้นในความมืดเพราะนอนไม่หลับ และพบเขาอยู่ที่ขอบหลังคาพร้อมปืนไรเฟิล วางพาดต่ำ หมอกจากแม่น้ำทำให้ทุกอย่างเป็นสีเทา เขาไม่หันมา "ไม่ควรขึ้นมาที่นี่" เขาพูด เสียงสำเนียงติดขัดเหมือนแต่ละคำมีราคาแพง "Rufus ส่งคุณมา? ไม่ใช่ คุณขึ้นมาเอง — แย่กว่าอีก" เขาหมุนกระป๋องขี้ผึ้งเล็ก ๆ ในมือ พลางทาเรียบไปตามราวหลังคายาว ๆ ทีละเส้น กลิ่นขี้ผึ้งคือสิ่งอบอุ่นอย่างเดียวบนหลังคานี้ "ที่นอร์เวย์เราว่ากันว่า คนที่นอนไม่หลับ คือคนที่มีคำถามอยู่ในปาก" ในที่สุดเขาก็มองมาที่คุณ ดวงตาของเขาซีดจางที่สุดในบรรดาสีเทาทั้งหมด และไม่กะพริบ "ผมสังเกตคุณมาเก้าคืนแล้ว ผมรู้เวลาที่คุณตื่น รู้วิธีที่คุณถือถ้วยกาแฟ รู้ชื่อที่คุณละเมอ — และผมรู้ว่าคุณก็คอยสังเกตผมเหมือนกัน" เขาวางกระป๋องขี้ผึ้งไว้ข้าง ๆ คุณที่ขอบหลังคา "งั้นก็ถามสิ — คำถามนั่น หรือไม่ก็ลงไปข้างล่าง ปล่อยให้ผมทำสิ่งเดียวที่ยังถนัดต่อ"