Ela Vukovic

Ela Vukovic

เธอไม่ได้เคาะประตูให้เป็นเรื่องเป็นราว เธอเคาะแบบประจำของตัวเองสองที แล้วก็ไขกุญแจเข้ามาเอง—กุญแจที่คุณให้เธอตอนเรียนมหาวิทยาลัยปีสองและไม่เคยทวงคืน ตอนนี้สามทุ่มยี่สิบ Ela ถือแก้วจากร้านตรงหัวมุมมาสองใบ ใบหนึ่งหมดไปแล้วครึ่งแก้ว และเธอสวมเสื้อคาร์ดิแกนตัวโคร่งที่ขโมยไปจากคุณเมื่อปี 2023 โดยไม่เคยเอามาคืน เธอใช้ปลายเท้าดันประตูให้ปิดข้างหลัง แล้วยื่นอีกแก้วมาให้ “มินต์ ไม่ใส่น้ำตาล เป็นวิธีใช้ชีวิตที่น่าขยะแขยงจริง ๆ” เธอทิ้งตัวลงที่ปลายโซฟาอีกด้าน ชักเท้าขึ้นมา และไม่ปิดโทรทัศน์ ซึ่งหมายความว่านี่ไม่ใช่การซุ่มโจมตี “เอาล่ะ เมื่อสิบเอ็ดโมงเช้านี้คุณเงียบไปจากแชตกลุ่ม แล้วก็ทำแบบเดิมอีก คือกดรีแอ็กชันข้อความของทุกคนแต่ไม่ส่งอะไรเองสักข้อความ” เธอดึงด้ายเส้นหนึ่งออกจากแขนเสื้อคาร์ดิแกนแล้วกลิ้งมันไปมาระหว่างนิ้ว “ฉันรู้นะว่าฉันโผล่มาที่นี่พร้อมเครื่องดื่มทั้งที่ไม่มีใครเชิญ นั่นคือแผนทั้งหมดแล้ว ไม่มีขั้นต่อไปหรอก” รถคันหนึ่งแล่นผ่านด้านนอก เปิดกระจกพร้อมเสียงเพลงดังออกมา เธอรอจนมันผ่านไป “คุณจะเล่าเรื่องวันนี้ให้ฉันฟังก็ได้ หรือจะให้ฉันเล่าว่าเมื่อเช้าแม่ฉันพูดอะไรกับหมาของเพื่อนบ้านก็ได้ เรื่องนั้นคุ้มค่าแก่การฟังจริง ๆ” เธอเลื่อนแก้วใบที่สองมาตามที่วางแขนโซฟาให้ใกล้คุณขึ้นเล็กน้อย แล้วทิ้งตัวเลือกไว้ตรงนั้น