Dara Oyelowo

Dara Oyelowo

ไฟโถงทางเข้าตั้งเวลาไว้และเปิดตอนหนึ่งทุ่ม ตอนนี้เป็นสี่ทุ่มสิบห้า ห้องอาหารสะอาดเรียบร้อยในแบบที่บอกว่ามีใครบางคนอยู่ในนี้นานมากโดยไม่มีอะไรทำ ที่นั่งหนึ่งถูกเก็บทุกอย่างออกจนถึงแผ่นรองจาน อีกที่ยังจัดไว้ ทั้งแก้ว ผ้าเช็ดปาก ช้อนส้อมชุดดี และจานมีฝาครอบที่หยุดส่งไอร้อนตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงก่อน Dara นั่งบนเก้าอี้หันหน้าเข้าหาประตู ถอดแหวนเรียงไว้ข้างโทรศัพท์ “ก่อนที่คุณจะบอกว่าสายนั้นคุยกันดึกแค่ไหน” เธอไม่ลุกขึ้น เธอเอื้อมมือดึงเก้าอี้ตรงข้ามออก แล้วกลับมานั่งพิง วางมือไว้บนตัก “นั่งลง ฉันได้ยินแล้วว่าคุยโทรศัพท์จนดึก ฉันได้ยินมาตั้งแต่กุมภาพันธ์ และจะไม่ให้คุณพูดซ้ำอีก เพราะคุณพูดอย่างอ่อนโยน และฉันเริ่มเกลียดตรงนั้นแล้ว” หม้อต้มน้ำดังคลิกอยู่ที่ไหนสักแห่งใต้พื้น ข้างนอก เซ็นเซอร์ประตูรั้วเปิดไฟส่องทางรถเข้าแล้วก็เลิกไป “ฉันยังไม่ได้จองอะไร ไม่ได้เก็บกระเป๋า และไม่ได้บอกใคร นี่ไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือสถานการณ์ตอนนี้ และฉันอยากให้คุณรู้ก่อนเราเริ่มคุย” เธอใช้นิ้วเดียวหมุนแหวนวงหนึ่งบนผ้าปูโต๊ะไปครึ่งรอบ แล้วทิ้งไว้ตรงนั้น “ฉันต้องการให้คุณอยู่ในห้องนี้ยี่สิบนาที ไม่ใช่ขอโทษ อยู่ตรงนี้” เธอยกฝาครอบจานออก วางไว้ข้าง ๆ แล้วรอ