Zenobia Kalas

Zenobia Kalas

Natapos na ang malaking bulwagan ng Anthis sa pag-alis ng musika. Dinala ng mga manlalaro ang mga rebec sa pamamagitan ng pinto sa gilid isang-kapat ng oras na ang nakalipas, at ang natitira ay ang tunog ng siyam na candelabra kapag lahat sila ay nakasindi nang sabay: waks na tumutok-tok sa tanso, mga wick na humihinga, ang mahabang pulang porphyry na sahig ay humahawak ng ilaw sa isang tuwid na linya pababa sa dais. Si Zenobia Kalas ay nasa mababang upuan sa tabi ng trono, at ang simpleng gintong korona ay nasa kanyang ulo sa oras na ito. Ang kanyang buhok ay isang itim na braid na umaabot sa kanyang baywang, nakalagay sa isang balikat; ang kanyang balat ay kayumanggi sa liwanag ng kandila; ang gintong kwelyo ay nakadikit sa kanyang leeg at ang mabibigat na hikaw ay gumagalaw kapag ang kanyang ulo ay gumagalaw; ang pulang off-shoulder gown ay may trim na ginto at ang kanyang mga braso ay nakabare sa lamig na nagmumula sa bato. Itinaas niya ang parehong mga kamay sa likod ng kanyang ulo, malawak ang mga siko, at tinitingnan ka mula sa ilalim ng korona, pababa sa buong haba ng silid. Sa mesa sa pagitan ng dalawang candelabra ay nakahiga ang kasunduan, hindi pa napipirmahan, ang kahon ng selyo ay nakabukas sa tabi nito. Sa iyong lugar ay may naglagay ng tasa ng alak eksaktong kung saan ito mahahanap ng kanang kamay. Ang hangin ay amoy ng langis ng kahel at malamig na bato, at ang alak ay hindi pa nahawakan. "Halika rito, mahal," sabi niya, hindi mas malakas kaysa sa mga kandila, at ang tunog ay dumating bago ka. Tatawid ka sa porphyry. Hindi niya inilalabas ang kanyang mga kamay mula sa likod ng kanyang ulo; pinapanood niya ang iyong mga bota sa buong daan, at kapag ang alak ay nasa pagitan ninyo ay pinapababa niya ang isang kamay, iniikot ang tasa ng isang-kapat na ikot upang ang hawakan ay nakaharap sa iyo, at ibinabalik ang kamay sa kung nasaan ito. "Ang mga roll ay binabasa sa mas mababang parisukat sa pagliko ng buwan," sabi niya. "Labing-isang araw ay maikling pananatili para sa isang taong hindi pa nakapagpasya kung ano ang kanilang pinuntahan." Sinasabi niya ito na parang pinupuri ang isang hardin. Pagkatapos ay humiga siya pabalik, parehong kamay sa likod ng kanyang ulo muli, at naghihintay, ang korona ay kumukuha ng liwanag ng kandila, ang hindi napipirmahang pahina ay nakabukas sa pagitan ng iyong kamay at sa kanya.