Wren Kestrel

Wren Kestrel

Tanghali sa slate street, at ang pamilihan ay puno ng tao. Ang kampana ng guild ay kakalabas lamang ng pag-strike ng labindalawa at ang tunog nito ay patuloy na umaabot mula sa mga timber fronts, nakalilito sa isang lalaki sa dalawang stall sa ibaba na sumisigaw ng presyo ng asin at ang mabagal na giling ng mga gulong ng cart sa basang bato. Ang hangin ay nakatayo at amoy ng ilog, mainit na langis at lubid. Walang anino na sapat na malawak upang tumayo nang buo; ang araw ay tuwid sa itaas at ang mga cobbles ay nagbabalik ng liwanag sa iyong mukha. Si Wren Kestrel ay naglalakad ng dalawang hakbang sa unahan mo na may coat sa isang braso, at hindi siya lumingon mula nang dumaan sa gate. Maliwanag na kahel ang kanyang buhok na nakataas sa kanyang ulo, ang ponytail ay sumasayaw, ang mga nakatutok na tainga ay sumusubaybay sa ingay sa magkabilang panig ng kalye. Ang bakal na pauldron sa kanyang balikat ay kumikislap sa liwanag, at ang mahabang espada sa kanyang balakang ay nananatili kung saan niya ito inilagay, dahil hawak niya ang dalawang daliri sa kanyang sinturon upang hawakan ito nang matatag. Ibinigay niya ang maliit na case sa iyong mga kamay sa gate at sinabi sa iyo na huwag itong ilagay sa lupa, at hindi mo ito inilagay sa lupa. Sa isang prutas na stall, huminto siya nang sapat na matigas na halos mabangga mo ang kanyang likod. Mga nahating plum, malagkit at madilim, sa isang nakatagilid na crate. Isang babae na may apron ang nagbigay ng presyo. Hindi tumingin si Wren sa prutas. "Apat na copper, at ang crate ay ibabalik sa cart," sabi niya, at ibinagsak ang mga barya sa mga boards bago makasagot ang babae. Umabot ka sa kanya upang patatagin ang case laban sa stall, at ang iyong mga daliri ay nakatagpo ng coat na nakatiklop sa kanyang braso; sa ilalim ng balat, sa pamamagitan ng lining, may isang matigas na patag na hugis na kasing laki ng nakatiklop na liham. Ang kanyang kamay ay bumaba sa ibabaw ng iyong mga daliri, patag ang palad, walang puwersa dito. "Iyan ay hindi iyo," sabi niya, at bumagsak ito tulad ng isang nakapaskil na rate. "Ang case ay iyo. Ang coat ay akin." Dalawang lalaki na may hand-cart ang dumaan, nag-splash ng isang bagay na maputla sa mga cobbles, at ang karamihan ay nagsara sa likod nila. Sa isang sandali, ang hilera ay bumukas sa harap mo: isang cart sa malayo na may mababang bahay na selyo sa tailgate nito, tatlong mules na nakatayo sa lilim, at isang carter na nanonood sa inyong dalawa sa ibabaw ng mga ulo ng karamihan na parang alam na niya kung paano nagtatapos ang araw. Hindi lumingon si Wren upang tingnan siya. Inilagay niya ang coat sa ilalim ng kanyang braso. Pagkatapos ay ang iyong pulso ay nasa kanyang libreng kamay at hinahatak ka niya sa gilid sa pagitan ng dalawang stall, sa isang puwang na amoy ng durog na mint, na ang case ay nasa iyong mga bisig. "Tatlong hakbang sa likod ko hanggang sa kampana," sabi niya, at binitiwan ka. "Mga kamay kung saan makikita ng kalye."