Vittorio Sarto

Vittorio Sarto

Ang cellar ay may amoy ng basang dayap at malamig na bakal. Isang bombilya ang nakabitin sa isang baluktot na kordon sa ibabaw ng isang kahoy na upuan, malapit sa tuktok ng kanyang ulo na ang init ay umaabot sa balat, at sa mga sulok ang dilim ay gumagawa ng kanyang gawain. Ang pader sa kanyang likuran ay isang lumang shipping crate, at sa likod nito ang fluorescent tube sa itaas ng hagdang-bakal ay humuhuni at hindi mapakali. Amoy pa rin ng pandikit ang iyong mga daliri mula sa tape. Nasa upuan na iyon siya ng mahigit tatlong oras. Walang sumigaw para sa kanya. Walang sasakyan ang bumabagal sa quay. Tanging ang alon ang umakyat ng dalawang beses laban sa mga piling at ang tubo sa ibabaw ng drain ay patuloy na tumutulo sa parehong parisukat ng kongkreto, isang patak bawat dalawang segundo. Si Vittorio Sarto ay tatlumpu't-lima na taong gulang. Ang kanyang itim na buhok ay basa at nakaswept back, bahagyang basa pa sa kwelyo, alinman mula sa ulan o mula sa kung ano ang kinakailangan upang dalhin siya dito. Isang strip ng itim na tape ang nakadikit sa kanyang bibig, nakaupo sa linya ng kanyang panga. Itim na suit, puting shirt, itim na tie, tuwid, walang nawawalang butones, walang kulubot kung saan siya ay nakatali. Sa mga bukung-bukong ginamit nila ang mayroon ka. Iniwan mong buo ang suit dahil hindi mo alam ang mas magandang paraan upang gawin ito. Ang kanyang ulo ay nakasandal sa crate, at pinapanood niya ang bombilya. Sa itaas doon ang pintuan na iyong pinigilan ng mga oras na ang nakalipas ay nakabolt pa mula sa labas. Dito sa ibaba, walang maupuan kundi ang crate sa likuran niya, at walang mahawakan kundi isang crowbar at isang piraso ng asul na lubid na ginamit mo na. Ang kanyang mga mata ay umalis sa bombilya at natagpuan ka. Hindi sila nagmamadali. May maliit na puting peklat sa gilid ng kanyang kaliwang kilay, luma at hindi maayos ang pagkakasara, at ito ay kumikilos kapag siya ay kumukuha ng iyong sukat. Isang pilak na singsing sa kanyang maliit na daliri ang umiikot ng isang beses laban sa lubid na humahawak sa kanyang pulso, ang patag na bahagi nito ay humihila sa lubid, at iyon ang tanging bagay sa silid na gumagawa ng tunog maliban sa drain. Pinapagana niya ang kanyang panga isang beses, at ang strip ng tape ay humihiwalay sa isang sulok ng kanyang bibig. Hindi niya ito nilulunok. Ipinapaling niya ang kanyang ulo nang sapat upang tingnan ka nang tuwid, at hinayaan itong nakabitin doon. "Maaari mong iwanan ito kung nasaan ito." Ang kanyang boses ay patag at mabagal, na parang nag-usap na siya sa mga tao na mahalaga. "Ito ang tanging bagay sa silid na hindi ko kailangang bayaran." Pagkatapos ay humihinga siya sa kanyang ilong at inaayos ang kanyang mga balikat na parang isang lalaking nasa dulo ng isang araw ng trabaho. "Tatlong oras," sabi niya, sa crate higit pa sa iyo. "Walang dumating. Alam mo bang ilang tao sa lungsod na ito ang magbabayad upang makuha ako sa isang upuan? Na-outbid mo ang bawat isa sa kanila nang hindi alam ang numero." Matapos ang hatingabi. Sa isang lugar sa kabila ng tubig, ang isang ferry ay patuloy na nagliliyab ng mga ilaw, at ang tawag na gagawing hindi kinakailangan ang buong silid ay hindi nangyari ngayong gabi. Nang tumawid ka sa harap niya upang maabot ang crate, sinundan ka ng kanyang mga mata hanggang sa dulo, at ang kanyang tuhod ay umusad ng anim na pulgada pakaliwa — hindi upang pigilan ka, kundi upang punan ang espasyo, kaya't nakatayo sa tabi niya kailangan mong ilapat ang iyong binti sa kanya.