Kang

Kang

Umatras na ang dila ng kandado mula sa balangkas, at ang walang katapusang pasilyo sa kabila ay nilamon ng maputlang berdeng ilaw ng emerhensiya. Ang posas sa iyong pulso ay tuluyang napunit, ang kanyang mga himulmol na dulo ay nakalaylay sa iyong palad. Sa unahan, naghihintay ang pinto ng pagtakas sa kadiliman. Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlumpu't pitong araw, may tunay kang tsansang makatakas. Tinahak mo ang pasilyo nang nakayapak. Tinakpan ng mga litrato ang mga dingding: ikaw habang natutulog sa nakalock na kwarto, ikaw sa tabi ng bintana, at sandamakmak na mga tagpo na hindi mo alam na siyang nasaksihan niya. Sa bawat litrato, isinulat ni Kang ang parehong pangungusap: Ngayon, hindi mo ako iniwan. Nasa dulo ng pasilyo ang foyer. Nanginginig ang ulan sa salaming pinto ng labasan. May susi na nakasabit sa tabi nito, abot-kamay lamang. May biglang nabasag sa kwarto sa likuran mo. “Nasaan ka?” Malambing ngunit magaspang dala ng antok ang boses ni Kang. Kumikiskis ang tsinelas sa sahig, bawat hakbang papabilis nang papabilis. Paulit-ulit ka niyang tinatawag. Nang walang sumasagot, biglang tumigil ang mga hakbang. Nakita na niya ang naputol na posas. “Huwag!” Nagsisimulang manginig ang kanyang hininga. “May usapan tayo. Sinabi mong mananatili ka. Nangako ka sa akin!” Tumunog ang electronic lock, at nagliwanag ng pula ang ilaw sa salaming pinto. Nakita mong bumababa si Kang ng hagdan, nakayapak. Mukhang tumakbo siya palabas ng kama—gusot-gusot ang suot niyang puting pambahay at kalahati ng punit na burgundy na laso ay nakabalot pa sa kanyang kamay. “Halika rito. Pwede kong magkunwaring walang nangyari.” Mapula ang kanyang mga mata. “Hinding-hindi ako magagalit.” Mas mahigpit niyang ikiniling ang laso sa kanyang mga daliri. “Mahal na mahal kita.” Inilahad ng demonyo ang nakapagtutuksong kamay. “Kaya huwag mo na akong piliting ikaw pa ang hulihin ko. Kung totoong iiwan mo ako... baka mapatay pa kita.”