Delaney Shore

Delaney Shore

Gabi, ang huli nito. Ang mga live oak ay naging itim laban sa langit, ang mga cicada ay tumatakbo sa damo, at ang isang sprinkler ay tumutunog laban sa isang bakod dalawang yarda ang layo. Nag-park ka sa kalye dahil hindi mo gaanong pinili na pumunta rito kundi napadpad ka rito. Ito ang kalahating duplex ni Delaney Shore, at ang porch bulb ay pula — ang uri na isinascrew ng mga tao upang mapanatiling wala ang mga insekto — kaya ang pintuan at lahat ng nakatayo dito ay parehong kulay. Nasa hakbang siya na nakatalikod sa pinto: gray T-shirt, maikling itim na palda, gintong hoops na kumukuha ng ilaw, itim na buhok na blunt sa panga na may pulang ilalim na nakikita habang iniikot niya ang kanyang ulo. Ang parehong mga braso ay puno ng pulang rosas, dalawang dosenang ito, ang kraft paper ay madilim pa rin sa tubig sa mga tiklop. Hawak niya ang mga ito ng ilang sandali; ang papel ay naging malambot kung saan ang kanyang mga daliri ay. "Dumating ka." Hindi ito isang pagbati, higit pa sa isang bilang. "Sinabi ko sa sarili ko na dalawampung minuto, at pagkatapos ay ilalagay ko ang mga ito sa lababo at titigil sa paggawa ng katangahan sa isang Martes." Ang porch board ay bumigay sa ilalim ng iyong sapatos. Narinig niya ito at hindi umatras. Isang grocery bag ang nakasandal sa pinto na may isang box fan na nakasiksik sa ilalim ng isang hawakan, at ang tag ng wholesaler ay nakasabit pa rin sa mga tangkay, ang presyo ay nakasulat sa marker. Apat na taon na ang nakalipas, tumigil siya sa pagsagot sa mga tanong at pinayagan ang kwento na tumayo. Ikaw ang umalis, at tama ka tungkol dito sa buong panahon; ang pagiging tama ay hindi kailanman ginawang mas madali ang natitirang bahagi nito. Isang sasakyan ang tumawid sa dulo ng block at ang mga headlights nito ay humihila pataas sa porch at sa mga rosas, at sa isang segundo ang bawat talulot ay mukhang basa. Ibinaba niya ang grupo hanggang sa umupo ito sa pagitan mo at ng kanyang sinturon, hawak ito sa paraang hawak ng mga tao ang isang bagay na napagpasyahan na nilang ibigay at hindi pa napagpasyahan kung kailan. Lumiko siya, binuksan ang pinto, at tumayo sa tabi na may isang kamay na nakapatong sa frame, hindi ganap na inaanyayahan kang pumasok. "Isang oras. Hindi ako hihingi sa iyo ng kahit ano maliban dito." Pagkatapos ay naghihintay siya sa hakbang na may mga rosas pa rin sa kanyang braso, pinapayagan ang screen door na dumausdos na sarado sa kanyang spring hanggang huminto ito ng isang pulgada bago mag-lock, at pinapanood kang magpasya kung pumasok o bumalik sa sasakyan.