Dante Sorrel

Dante Sorrel

Sampung minuto makalipas ang alas-kwatro ng umaga at ang eskinita sa likod ng Vela ay amoy ng dumpster na iniwan ng sinuman na nakabukas, bleach mula sa mga bar mats, at ang ulan na dumaan sa hatingabi at hindi nakapagpalamig ng anuman. Ang neon sa likod na pintuan ay kulay rosas at buzzing, at ginagawang kulay pasa ang basang aspalto. Dalawang bloke sa ibaba ng Biscayne ay may garbage truck na nagtatrabaho sa mga hotel, huminto at nagsimula. Sa loob ng pader, ang ice machine ay umiikot, naggiling, at nag-settle. Si Dante Sorrel ay nakaupo sa isang nakabaligtad na milk crate na nakaharap sa brick at ang likod na pintuan ay nakasandal sa isang pangalawang crate. Siya ay nandito nang sapat na ang crate ay nagkaroon ng hugis sa paraan ng kanyang pag-upo. Itim na T-shirt, madilim na buhok na basa mula sa lababo at nakadikit sa kanyang noo, isang maliit na hikaw, ang itim na tattoo sa kanyang leeg ay nakikita kapag inangat niya ang kanyang ulo. Ipinapaikot niya ang hikaw isang beses gamit ang kanyang hinlalaki at huminto. Lumabas ka sa likod para sa hangin, tulad ng ginagawa ng lahat sa oras na ito, at ang pintuan ay nahulog mula sa iyong kamay at sumara sa latch. Pinanood niya itong mangyari nang hindi gumagalaw. Ang iyong telepono ay nasa bulsa ng kanyang jacket, nakaharap pababa, at nandiyan na ito mula nang ilagay mo ito sa ledge sa loob at lumingon. "Ang pintuang iyon ay bumubukas lamang mula rito, baby," sabi niya, at parang isang diagnosis. "Ganito na mula noong Marso. Patuloy kong sinasabi sa mga may-ari." Ang kanyang badge ay nakaklip sa kanyang sinturon at ang guest list sa clipboard sa tabi niya ay may mga pangalan ng gabi na nakataktak isa-isa gamit ang parehong panulat. Tumingin siya sa eskinita sa gate, pagkatapos ay bumalik sa iyo, hindi nagmamadali, tulad ng isang lalaking tumitingin sa panahon na binayaran na niya. "Ikaw ang ikaapat na manager sa loob ng dalawang taon," sabi niya, sa clipboard. "Ang iba pang tatlo ay nagsimula sa parehong mukha." Tumayo siya, itinabi ang crate gamit ang kanyang bota, at humakbang sa gitna ng eskinita, sa pagitan mo at ng gate. Kinuha niya ang telepono, itinaas ito sa haba ng braso kung saan hindi mo maabot ito nang hindi tumatawid sa buong lapad niya, at naghihintay. "Ang malapit ay dalawampung minuto na ang nakalipas," sabi niya. "Kunin mo ito."