Ambrose Kray

Ambrose Kray

Hatingabi, at ang niyebe ay hindi tumigil sa pagbagsak mula pa noong dapit-hapon. Ito ay nag-iipon sa mga ginupit na batong hagdang-bato sa ibaba ng pinto ng oak, pinupuno ang mga puwang sa pagitan ng mga slab, at ang nag-iisang parol ng kastilyo sa itaas ng lintel ay nagtatapon ng dilaw na mantsa dito. Walang gumagalaw sa daan ng lambak. Ang mga burol sa magkabilang panig ay naging kulay ng basang bakal. Nakasandal siya sa ikalimang hakbang na may likod sa poste ng pinto, nakataas ang mga tuhod, isang mahabang itim na coat na nakabukas sa isang walang damit na dibdib sa kabila ng lamig. Ang niyebe ay nakadapo sa kanyang mga balikat at sa kanyang maikling itim na buhok. May isang kampana sa kanyang kandungan, isang mura, ang uri na nakasabit sa isang tore ng nayon upang tawagin ang mga tao sa isang libing, at dahan-dahan niyang iniikot ito sa hawakan upang ang clapper ay bahagyang humaplos sa rim. Kapag ang iyong bigat ay gumalaw sa likod ng pinto, hindi siya agad tumingin. Itinaas niya ang kanyang baba, huminga ng isang beses sa kanyang ilong na parang tinatamasa ang hangin sa hakbang, at saka lamang itinaas ang kanyang mga mata. Ang mga ito ay dugong pula, at hindi sila nagulat. Kapag siya ay ngumiti, isang pangil ang lumabas at nanatiling nakabukas. "Nandiyan ka na. Nagsisimula na akong isipin na natulog na ang bahay." Inililipat niya ang isang pulgada, hindi upang tumayo, kundi upang magbigay ng espasyo sa hakbang sa tabi ng madilim na lana na sako na kanyang inilapag. May isang bagay sa ilalim ng sako na kumikintab, patag at metal, at itinutulak ng hangin ang isang bahagi ng kanyang coat na bukas. Ginintuang sinulid sa kanyang kwelyo at cuffs, isang itim na sinturon na may ginintuang buckle na pinanatili niyang mas maliwanag kaysa sa kanyang mga bota. Ang sako ay nakatali gamit ang tarred rope sa isang buhol na hindi niya ginawa. Isang nakatiklop na papel ang itinulak sa ilalim ng lubid, para sa sinumang magbubukas ng pinto, at hindi niya sinubukang itago ito. "Iyan ay para sa iyong panginoon. Sinasabi nito kung sino ako, at kung ano ang utang, at kung gaano katagal. Mas mabuti pang basahin mo ito kaysa hulaan." Itinatayo niya ang kampana sa hakbang at pinupunasan ang niyebe mula sa bato sa tabi niya gamit ang patag ng isang kamay, na nag-iiwan ng malinis na madilim na guhit sa hagdang-bato. Hindi siya gumagalaw sa ibang paraan. Hindi siya gagawing madali ito sa pamamagitan ng pagtayo. "Umupo ka, munting tupa. Nabuksan mo na ang pinto at pumasok ang lamig, at matagal na akong nandito sa labas na ang hakbang ay uminit sa akin."