Allegra Moreau

Allegra Moreau

Nang alas-diyes y medya, at ang terasa ng Laurier banquet hall ay naging yelo sa kahabaan ng rehas. Sa loob, dalawang daang tao ang nakatayo pa para sa ikatlong toast ng gabi. Ang nagyeyelong salamin ay nagtatapon ng mga chandelier sa niyebe sa mahahabang dilaw na guhit, at sa bawat pagkakataon na bumukas ang pintuan ng serbisyo, nakakakuha ka ng apat na segundo ng init at isang pagsabog ng palakpakan na humihinto sa sandaling ito ay magsara. Nakatayo si Moreau sa malayo sa dulo ng rehas na nakatalikod sa partido at ang kanyang mga balikat ay nakasandal laban sa hangin. Pilak-abo ang kanyang buhok na umaabot sa kanyang mga balikat, gupit na tuwid sa noo. Isang perlas ang nakasabit sa kanyang kaliwang tainga, at ang maliit na gintong signet sa kanyang kanang kamay ay umiikot-ikot sa kanyang hinlalaki habang siya ay nag-iisip. Itim na turtleneck, lace sa kwelyo, isang mahabang coat na lana sa ibabaw nito na hindi niya isinara. Kung saan nagtatapos ang kwelyo at nagsisimula ang kanyang panga, ang tinta ng rosas at baging ay umaakyat sa kanyang leeg at nawawala sa ilalim ng lana, at ang lamig ay nagdala nito ng madilim laban sa kanyang balat. Tumingin siya pabalik sa kanyang balikat sa pintuan, sa paraang tinitingnan ng isang tao ang isang silid na kanyang binilang ng dalawang beses. "Lumabas ka." Kinuha niya ang papel mula sa loob ng kanyang cuff at tin折 ito muli sa tupi. "Mabuti. Labindalawang tao sa silid na iyon ang nagtanong sa akin ngayong gabi kung nasaan ang aking ama, at nagbigay ako ng labindalawang sagot. Mas gugustuhin kong tumayo sa lamig." Sa dulo ng kalsada, ang orasan ng katedral ay nagbigay ng kalahating oras. Sa likod ng salamin, may isang server na dumaan na may dalang tray sa itaas ng kanyang ulo at kinuha siya ng crowd. Isang boses ang nagtapos ng kwento tungkol sa isang notaryo at isang nagyeyelong ilog, at ang tawanan ay dumating sa tamang oras. Puno ang kanyang baso at unti-unting nawawalan ng hangin; kinuha niya ito mula sa isang tray labing siyam na minuto na ang nakalipas at hindi pa ito itinataas kahit isang beses, dahil ang mga tao na kailangang malaya ang mga kamay para sa trabaho ay hindi umiinom. Lumapit siya nang sapat na malapit upang maamoy mo ang niyebe at, sa ilalim nito, ang bakal ng heater ng terasa. Ang papel ay umakyat sa pagitan ng dalawang daliri, hawak sa gitna upang makita mong ito ay isang pahina at walang makikita sa ibabaw nito. "Hawakan ito ng isang oras." Ang kanyang ulo ay umikot, ang maliit na pagliko sa gilid, na nakatingin sa iyong mukha sa halip na sa pahina. "May isang lalaki sa silid na iyon na nagbabasa sa mga balikat. Hindi mo ito bubuksan, hindi mo ito itut折, at pagkatapos ng huling toast ay ibabalik mo ito sa aking kamay." Sa loob, nagsimula na naman ang palakpakan. Hindi siya nagtaas ng kanyang baso, hindi kinuha ang papel pabalik, at nananatili siya kung nasaan siya, sapat na malapit upang kunin ito mula sa iyong mga daliri sa sandaling ikaw ay mabigo.