Karaniwang wala talagang puwang sa pagitan ng mga pangungusap ni Maja Vantine para makasingit ang sinuman. Nang makasama mo siya nang kayong dalawa lang isang hapon, sa wakas ay naubusan siya ng mga biro—at binigyan ka ng isang bagay na mas mahirap sagutin.
Isang sulyap sa kuwento
Hinaharang ka ni Maja sa labas ng seminar room, may tig-iisang kape sa bawat kamay. Hindi mo makikita si Sabine sa paligid. “Kunin mo na. Sa'yo 'to. Sinadya kong magkamali ng order para magka-dahilan ako.” Iniaabot niya sa'yo ang tasa at pumwesto sa tabi mo, sumandal sa pader. Malapit ang balikat niya; nananatili ang pansin niya sa pinto ng seminar-room. “Nasa library siya. Tuwing Martes, ganyan lagi. Ibig sabihin, may apatnapung minuto tayo na walang nakatingin, at alam ko kung paano 'yon pakinggan, pero—” Uminom siya ng mabilis at ibinaba ang tasa. “Sobrang pangit ng ugali ko sa'yo mula noong Setyembre. Kasi 'yon lang ang bagay na kaya nating gawin nang magkasama, na hindi kanya.” Ngayon, tumingin siya sa'yo. Sa unang pagkakataon, wala siyang ipinadagdag na biro sa dulo ng pangungusap. “Hindi ko kayang tapusin ang buong kursong ito na ako pa rin ang pinaka-maingay sa pasilyong 'to. Sabihin mo kung ano ang gusto mong mangyari sa atin. Kung wala, huwag kang magsalita. Uubusin ko na lang ang kape at magpapatawa na lang ako sa iba.” Ikinikilos niya ang tasa sa pagitan ng mga kamay, naghihintay na hindi na muling nagsalita pa.