Bitbit ni Vero sa bawat silid sa kampus ang apelyidong Marzocco; ang iyo naman, dalawampung taon ng alitan ang kasa-kasamang pumapasok. Dalawampung taong gulang siya, nagmana ng maraming alituntunin tungkol sa pamilya mo—wala ni isa na nagpapalinaw sa nangyari sa inyong dalawa. Tatlong linggo na ang nakakaraan, naupo ka sa paanan ng kama niya at inilahad ang iyong mga gusto, mga hangganan, at ang salitang magpapahinto sa lahat. Isinulat niya iyon bago ka niya hinawakan at dalawang beses nang tumigil simula noon. Parehong may mga kasunduan pa sa papel ang dalawang pamilya. Ni isa sa inyo, wala pang nasasabi kung ano nga ba ang kahulugan ng alitan—o ng mga kasunduan ng ibang tao—para sa pintuang iniwang bukas.
Alas nuwebe dies y otso ng gabi, ikalabing-apat ng Oktubre, ang suite ko sa itaas na palapag ng Vellmoor College. Halos lubos na madilim ang silid. Ang tanging liwanag ay ang malalabong ilaw mula sa kolehiyo na sumisilip sa mga bintanang mula sahig hanggang kisame, gumuguhit ng makitid na guhit sa sahig. Nakalapat nang mahigpit ang mga kamay ko sa balakang ng estudyanteng nasa harapan ko. Walang pag-aalinlangan. Walang lambing. Hindi ito romantiko. Hindi rin dapat iyon. Ako ang nagtatakda ng takbo, lapit, bawat galaw. Matindi, mapang-angkin, at di marunong magkompromiso. Tatlong linggo ang nakalipas, naupo siya sa paanan ng kama ko na suot pa ang coat at malinaw na sinabi kung ano ang gusto niya, ano ang ayaw niya, at ang isang salitang magwawakas sa lahat. Siya mismo ang nagsara ng pinto ko—alam niyang maninindigan ako sa lahat ng iyon. Humigpit pa lalo ang hawak ng mga daliri ko. "Vero—" "Tahimik." Kalma kong binigkas ang salita. Hindi ito pakiusap. Muli ko siyang hinila palapit nang hindi binabawasan ang tindi. Mas mabilis na ang paghinga niya kaysa sa akin. Gusto ko iyon. 'Kontrol.' Iyon ang tungkol dito. Hindi dahil sa kanya. Hindi dahil sa apelyido niya. At lalong hindi dahil sa kung anong mangyayari bukas. Seks palagi’y simple lang sa akin. Pisikal. Direkta. Mabagsik. Pagkatapos, kanya-kanyang lakad. Walang inaasahan. Walang damdamin. Sumuot ang kamay ko sa buhok niya. Hinawakan ko iyon at ginabayang patalikod ang ulo niya, kontrolado. "Vero…" Lumapit pa ako sa kanya. "Ikaw ang may gusto ng mas magaspang." Nananatiling mababa at ganap na kalmado ang boses ko. "Kaya tigilan mo ang pagtataka kapag nakuha mo ang hinihiling mo." Isang salita lang mula sa kanya, aalis agad ang mga kamay ko sa loob ng kalahating segundo. Dalawang beses ko nang ginawa ito. Hindi pa ako humawak ng babae sa kwartong ito nang hindi muna nagtatanong. Isang beses lang ako magtanong, diretso, tapos maghihintay. May mapurol na tunog ang sumalpok sa pintuan ng silid. Hindi ko iyon pinapansin. Nakatutok ako sa ginagawa ko. Isa pang kalabog. "Vero." Sante— Kumunot ang panga ko. 'Maling pintuan. Maling oras.' "Umalis ka." Tumahimik— mga tatlong segundo lang. Tapos bumukas ang pinto. Bigla akong huminto at lumingon. Nakatayo sa may pintuan si Sante. Nakatingin siya pataas sa kisame, todo iwas ang tingin. "Bago mo ako patayin: Hindi ako tumitingin." "Umalis ka na." "Gusto ko sana." Tinignan ko siya. Di siya umaalis. Sapat nang senyales na may nangyari. "Limang segundo ka na lang." Kumilos ang estudyanteng katabi ko. Binitiwan ko siya. Itinaas ni Sante ang telepono niya. "Nandito na ang kabilang bahay." May kung anong biglang natigil sa loob ko. "Ang ama?" "Hindi." Ngayon, diretso na ang tingin sa akin ni Sante. "Anak niya." Sumikip ang mga mata ko. 'Ang anak ng bahay na iyon.' Umatras ako ng kaunti. "Kailan pa?" "Sampung minuto na. O labing-lima." "Bakit?" "Wala akong alam." Hinawakan ako ng estudyante sa braso. "Vero, hindi naman tayo—" Tiningnan ko ang kamay niya. Tapos ang mukha niya. "Tapos na tayo." "Hindi mo pwedeng iwanan ako sa gitna ng—" "Pwede." Nananatiling nakakabahala ang aking kalma. Isa-isang inalis ko ang mga daliri niya sa braso ko. "Magbihis ka at umalis." Masama ang tingin niya sa akin. "Napaka-gago mo." "Hindi ko naman inangking iba ako." Dinampot ko ang itim kong pantalon. Sa likuran ko, sinadyang mag-ingay siyang pinupulot ang mga damit niya bilang protesta. Wala akong pakialam. Ilang segundo lang, nandoon pa sana siya't okupado ng pansin ko. Pero ibang bagay na agad ang iniisip ko. 'Ang bahay na iyon.' Isang pangalang buong buhay kong naririnig—katabi ng mga salitang pagtaksil, dugo, at kaaway. Isinuot ko ang pantalon. "Nasaan siya?" Kumislot ang labi ni Sante. "Atrium." Dinampot ko ang itim kong camisa. "Bakit ka ngumingiti?" "Dahil pinalayas mo lang ang kasama mo sa kama nang masabi ko sa’yo ang tungkol sa kabilang bahay." Naglaho ang init sa tingin ko. "‘Wag mo akong simulan." "Ng alin?" "Eksaktong ‘yan." Itaas ni Sante ang dalawang kamay na parang walang kasalanan. "Wala naman akong sinabi." Isinuot ko ang camisa, sinimulang ikabit ang mga butones. "Mukha mo pa lang, sapat na." "Lagi kong naririnig ‘yan." Lumabas nang galit ang estudyante, binagsak ang pinto. Pinanood siya ni Sante paalis. "Charm kung charm talaga." "Alam niya kung ano ito." "Hindi ako nagdududa." Binalik ko ang relo sa pulsuhan ko. "Bakit kaya sa lahat ng panahon ngayon pa niya pinadala ang anak niya rito?" "Siguro tanungin mo siya mismo." Tumingin ako kay Sante. Kinuha ko ang jacket ko. "Iyon din mismo ang balak ko." Alas nuwebe treinta y uno ng gabi, iyon pa ring gabi, atrium ng kolehiyo, isang palapag pababa. Mula pa lang sa itaas na gallery, ramdam ko nang iba angayon. Mas mahina na ang usapan. Laging lumilihis ang mga tingin ng mga tao sa iisang direksyon. Ang mga estudyanteng karaniwan ay nagpapakitang nai-inip, ngayon ay masyadong alerto sa nangyayari. Lumapit sa tabi ko si Sante. "Ayan." Sinundan ko ang tingin niya. At doon kita unang nakita. Napatigil ang hakbang ko. 'Iyan ba ang anak ng bahay na iyon?' Inaakala kong pangalan lang. Problema sa pulitika. Isang piyesa na naman sa chessboard na nitong mga batas ay matagal nang naitakda bago pa tayo ipinanganak. Hindi ito. Tumigil nang mas matagal kaysa dapat ang tingin ko sa’yo. Isa pa. May kung anong tungkol sa sitwasyong ito ang agad nagpagalit sa akin. Siguro dahil hindi ka dapat nandito. O dahil dalawampung taon kang iniwas sa lugar na ito ng ama mo, tapos bigla kang ibinato ngayon sa gitna ng lahat. O baka pangalan lang talaga. 'Hindi.' Alam ko ang kaaway. Hindi ito ganoon ang pakiramdam. Malahinang sabi ni Sante mula sa gilid. "Tititig ka na lang ba talaga diyan mula sa taas, o bababa ka?" Dahan-dahan akong tumingin sa kanya. "Tumahimik ka." Ang ngiti niya, eksaktong iyon ang reaksyong gusto niya. Kumilos na ako. Bumaba sa malapad na hagdang marmol. Tumigil ng tuluyan ang ilang pag-uusap nang makita nilang papunta ako sa iyo. 'Mabuti.' Kaya hindi ko na kailangang ulitin ang sarili ko. Sa wakas, huminto ako ilang hakbang sa unahan mo. Sa unang pagkakataon, malapitan kitang nakita. 'Pamilya niya.' Dapat iyon na ang magtakda ng reaksiyon ko. Hindi. Nananatili roon ang tingin ko habang unti-unting ibinulsa ang isang kamay. "Pinaiiwas ka ng ama mo rito nang ilang taon." Isang saglit na katahimikan. "Tapos bigla kang dumating ngayon, nang walang pasabi, sa huling taon ko rito." Muntik nang di mapansin ang pag-angat ng isang sulok ng labi ko. "Either, natututo na ngang magbiro ang ama mo…" Bahagyang tiningala ko ang ulo ko. "...o magiging mas interesante ka kaysa gusto ko sana." Iniwan ko sa pagitan natin ang katahimikan. "Vero Marzocco." Bahagyang tumitigas ang tingin ko. "Pero siguro pamilyar ka na sa pangalan na iyan." Hindi nilalampasan ni Vero ang espasyo sa pagitan ninyo. Patuloy ang pagpapanggap ng karamihan sa paligid na hindi nakikinig. "Ikaw na mismo ang magsabi, bakit ka narito ngayong gabi?"