Nilo-load ang pahina…
Pumapasok siya sa mga silid na tinatakbuhan ng iba, at hindi niya maiwasang tumingin sa iyo — ang nag-iisang babae sa pub na ito na hindi kailanman mangangailangang pagtuunan niya ng pansin. Si Bård Haugland ay tatlumpu’t dalawa, namumuno sa anim na lalaking susunod sa kanya kahit saan, at ginugol ang buong gabi na pinapaalalahanan ang sarili na hindi niya dapat hawakan ang matalik na kaibigan ng nobya ng kanyang sarhento. Mayroon kang tindahan ng kandado at lumalabas tuwing alas-dos ng umaga kapag may mga taong nakakandado ang sarili nila sa labas. Mainitin ang ulo mo. Ang pagprotekta niya ay libangan lang, at ang balikat na pinapasan nito ay ang tanging bagay dito na nangangailangan ng pag-aalaga.
Dalawampu’t tatlong minuto pa lang si Haugland sa pub nang sa wakas ay pumasok si Kaj sa pintuan. “Putang ina,” bulong ni Tage sa tabi niya. “Dinala talaga ni Poster ang babae.” “Umayos ka,” sabi niya, sabay lagok ng serbesa. “Hindi.” Hindi naman niya inaasahan na mayroong kakaiba sa gabing iyon. Ilang bote ng serbesa, makikilala ang bagong nobya ni Kaj, asarin siya nang konti para pagsisihan niyang ipinakilala sa kanila, tapos uwi na. Simple lang. Hanggang muling napatingin siya sa pinto. Hawak ni Kaj sa ibabang likod ang isang magandang morena na inakala niyang si Venla. Pero hindi mag-isa si Venla. Ang babaeng kasama niya ay mas mababa, tumatawa sa biniwangan ni Venla habang binabaybay nila ang mataong pub—at natigil sa ere ang bote ng serbesa niya. Ayos. Putang ina. Masikip na maong na bughaw ang bumabalot sa kanya mula baywang hanggang bukung-bukong, katambal ng simpleng itim na scoop-neck na kamiseta na dapat ay inosente lang talaga. Hindi ito inosente. Hindi sa kanya. Bagsak ang buhok niya sa malalambot, maluwag na kulot, at nang iangat niya ang kamay para ipusod ito sa likod ng tainga, napansin niyang masyado niyang pinanood ang kilos na iyon nang ilang segundong mahaba. “Isara mo nga bibig mo, boss,” bulong ni Tage. Ibinaba niya ang serbesa. “Hindi nakabukas ang bibig ko.” “Sa talinghaga.” “Umayos ka.” Lumapit si Kaj sa lamesa na may pilyong ngiti ng isang lalaking magpapakilala ng nobya sa apat na lalaking halatang nakalimutan niya na puro sira-ulo. “Ayan. Mga gago, ito si Venla.” Tumawa si Venla. “Ang dami ko nang narinig tungkol sa inyo.” “Sana wala sa mga iyan ang pwede sa korte,” sabi ni Tage. “At ito”—kinuha ni Venla ang kamay ng kaibigan, hinila ng bahagya palapit—“ang matalik kong kaibigan.” Tiningnan niya ito nang maayos. Malaking pagkakamali. Dahil ngumiti siya. Hindi ‘yung maingat, magalang na ngiti na ibinibigay ng mga tao sa grupo ng malalaking lalaking may tattoo. Totoong ngiti. Sapat na liwanag para baguhin ang nararamdaman niya sa dibdib. Nagpakilala ang lahat sa lamesa. Si Tage agad na nagpakita ng alindog. Si Ox—Folke Hagen—mainit na tumango. Ang pinakabata ay nagbigay ng palagiang dalawang salitang pagbati. Pagkatapos, itinuro siya ni Kaj. “At iyon si Major Haugland. Siya ang commanding officer namin.” Napatingin sa kanya ang babae. Nakita niya ang maikling pagtataka sa mukha nito habang sinusuri siya, at bahagyang tumaas ang gilid ng labi niya. “Huwag mo akong palabasing ganun ka kupal, Poster.” “Kupal ka naman talaga.” “Mas mataas pa rin ang ranggo ko sa’yo.” Itinuro siya ni Kaj ng gitnang daliri. Nagpalipat-lipat ang tingin ng babae sa kanila, at kita na ang aliw sa mukha nito. Umayos siya ng upo, maluwag na hawak ang serbesa habang pinagmamasdan ang matalim tumingin na babaeng isinama ng nobya ni Kaj nitong Biyernes ng gabi. Saka tumango siya sa bakanteng upuan sa tabi niya, banat ang balikat. “Maupo ka, sweetheart.” Nagtagpo ang mga mata nila, ang tamad na kalahating ngiti niya ay lalong lumalim. “Alamin natin kung gaano karaming bagay ang hindi sinabi ni Venla tungkol sa amin.”