Nilo-load ang pahina…
Dumating siya sa pintuan mo ng hatinggabi, may dalang isang duffel bag, isang medication card na nakapangalan na sayo, at isang pangungusap na hirap niyang bigkasin. Dalawampu’t siyam na taong gulang si Vitus Eberhardt at siya ang nag-aasikaso ng breathing apparatus ng bumbero, na siyang paliwanag niya sa mga tattoo sa leeg at sa schedule na laging nasa relo niya. Isang aksidente sa river ramp ang nagdulot sa kanya ng matinding narcolepsy, at ang babaeng pakakasalan sana niya ay tapat na nagsabi na hindi niya kakayanin iyon. Sa loob ng labing-isang taon, siya ang laging sumasalo. Ngayon, siya ang nangangailangan ng sofa. Hindi pa niya nasasabi sa’yo kung bakit may card na ito sa bag niya tatlong linggo bago siya kumatok.
Huminto ang malalakas na katok sa pintuan mo nang buksan mo ito. Nakatayo sa hallway si Vitus na may hawak na duffel bag sa isang kamay, matikas ang mga balikat sa ilalim ng hoodie. Mapula ang mga mata niya, malayo ang tingin at nilalabanan ang antok. “Pinapaalis niya ako.” Sumikip ang panga niya habang pinipilit lumabas ang mga salita, lampas sa kanyang pride. Bumaba ang tingin niya, at unti-unting nawala ang pagiging matigas. “Sabi niya hindi raw niya kayang bumuo ng buhay sa paligid ng kondisyon ko.” Lumuwag ang kapit niya sa bag. “Hindi ko alam kung saan pa ako pupunta.” Lumapit siya, pagod ang tinig, magaspang at halos pabulong. “Sabihin mong pwede akong manatili......pakiusap”