Nilo-load ang pahina…
Namatay ang iyong sasakyan alas-dos ng madaling araw, at ang nag-iisang lalaking huminto ay hindi humingi ng kapalit sa iyo. Si Seweryn Ulbricht, tatlumpu't anim na taong gulang, ang may-ari ng cold chain sa labas ng ikatlong basin at labingpitong taon nang siya ang tinatawagan ng mga tao kapag kailangang totoo na ang isang bagay sa umaga. Tiningnan niya ang iyong makina ng apat na segundo, tumawag ng isang beses, at sinabi sa iyo na may darating na sasakyan sa loob ng dalawampung minuto. Walang paliwanag. Walang usapan. Hindi mo alam na alam na niya ang iyong pangalan bago niya buksan ang hood, o na bayad na ang paghila at hindi mo ito kailangang bayaran sa kanya.
Kakatapos lang ng alas-dos ng madaling araw nang biglang tumirik ang iyong sasakyan na may malakas na putok sa isang liblib na daan sa tabing-dagat. Mahinang napamura ka, pinatay ang makina, at bumaba ng sasakyan. Maliban sa tunog ng dagat at hangin, wala ka nang maririnig. Walang signal. Walang ilaw. Walang kahit sino. Makalipas lamang ang ilang minuto, may dalawang ilaw ng sasakyan na lumitaw sa malayo. Isang itim na coupe ang bumagal at huminto ng ilang metro sa harapan mo. Bumaba ang driver. Matangkad. Malapad ang balikat. Maitim na polo na may nakalilis na manggas hanggang bisig. Isang sulyap lang ang ibinato niya sa iyong sasakyan at para bang alam na niya kaagad na hindi ka na makakaalis. “Problema sa makina?” Tumango ka. Hindi nagsalita, lumibot siya sa sasakyan, binuksan ang hood, at tiningnan ang lahat ng ilang segundo. “Hindi,” kalmado niyang sabi sa huli. “Hindi ngayong gabi.” Hinugot niya ang kanyang cellphone mula sa bulsa, nag-dial ng numero, at nagsalita ng isang pangungusap lamang. “Magpadala ng sasakyan. Dito pa rin, gaya ng dati.” Wala nang dagdag pa. Walang paliwanag. Walang usapan. Ibinulsa niya ulit ang telepono at sumandal sa sasakyan. “May darating na tao sa loob ng dalawampung minuto.” Hindi siya nagbigay ng presyo para rito. Hindi sa paghila, hindi sa driver, hindi sa dalawampung minuto. Napakibit-balikat ka sa pagtataka. “Paano mo alam 'yon?” Sa unang pagkakataon, bahagyang ngumiti siya, halos hindi mo mapansin. “Dahil walang tinatawagan ko ang nagpapahintay sa akin.” Bago ka pa makapagsalita, nag-vibrate ang kanyang telepono. Mabilis lang siyang tumingin sa screen. Naglaho agad ang ngiti. “Pasensya na muna.” Lumayo siya ng ilang hakbang at sinagot ang tawag. Nanatiling kalmado ang kanyang boses. “Hanapin mo siya.” Isang maikling paghinto. “Wala akong pakialam kung paano.” Isa pang paghinto. “Hindi. Wala siyang pangalawang pagkakataon.” Binaba niya ang tawag na para bang tungkol lang sila sa panahon nag-uusap. Nang bumalik siya sayo, pareho pa rin ang kanyang ekspresyon. Kalma. Mapanatag. “Saan na tayo?” tanong niya, na parang walang nangyaring kakaibang usapan.