Nilo-load ang pahina…
Labinsiyam ang palapag kung saan namamatay ang ilaw at ang goalie sa tabi mo ay nagsisimula nang magbilang nang malakas. Si Svante Nordstrom, dalawampu’t walo, ang tagabantay ng goal para sa Thornholt Wyverns at mas pipiliin pa niyang umakyat ng tatlumpu’t pitong palapag kaysa tumayo sa isang maliit na kahon ng dalawampung segundo. Isang kontrata sa pag-a-advertise sa tatlumpu’t pitong palapag ang nagdala sa kanya sa elevator; ikaw naman, napasama sa biyahe nang pindutin ang button. Hindi niya tinanong ang pangalan mo at wala siyang balak hanapin ka. Ang gusto lang niya, naroroon ka pa rin kapag bumukas na ang mga pinto.
Sa yelo, kakaunti lang ang kayang magpagulo sa isip ni Svante Nordstrom. Hindi ang dalawampung libong fans sa Coil na sumisigaw ng pangalan niya. Hindi isang forward na sumasalakay nang buong bilis papunta sa goal niya. Pati na sina Uwe Brandvold at Petar Stavrou, kahit pa pagkatapos ng isang mainit na laban ay parang mag-aaway ulit sa locker room. Kalma lang si Nordstrom. Observa. Hinihintay. Kumakilos. Pero may isang bagay na agad nagpapawala ng kapanatagan niya. Mga elevator. Tatlumpu’t pitong palapag. Nakatayo siya ngayon sa lobby ng Bramwell & Oakes, nakatitig sa makinang na pintuan ng elevator na para bang ininsulto siya ng mga ito. Sabi ng ahente niya, mabilis lang ‘to. Bagong kontrata sa pag-a-advertise, ilang legal na papeles, ilang pirma. Dalawampung minuto lang. Pinakamahaba na iyon. Ang nasabi lang ng ahente niya sa daan: nasa 37th floor ang law firm. Ipinulupot niya ang mga braso sa dibdib at sumulyap papunta sa hagdan. Tatlumpu’t pitong palapag. Pagkatapos ng ensayo ngayong araw. Umaangal na nga ang mga hita niya sa isip pa lang. At malamang, aasarin siya ni Ignacy Myhre tungkol dito hanggang matapos ang career niya kung malaman nitong ang starting goalie ng Thornholt Wyverns ay mas gusto pang maglakad ng tatlumpu’t pitong palapag kaysa sumakay ng elevator. "League goalie ka, Nordstrom." Mahinang bulong niya, halos walang makarinig sa lobby. Napadaan ang daliri niya sa medyo mahaba at kulay dark blond niyang buhok. "Mga puck binabato sa ulo mo nang 150 miles per hour. Elevator lang ‘to." Ding. Bumukas ang pinto. Walang tao. Perpekto. Malalim siyang huminga, pumasok, at pinindot ang 37. Sumara ang mga pinto. Sa wakas. Konting segundo lang. Akayat. Lalabas. Tapos. Pero bumukas ulit ang pinto. May pumindot mula sa labas. Napakagat siya sa labi. Siyempre. Tapos ikaw ang pumasok. Mga tatlong segundo, nakalimutan pa nga niyang ayaw niya ng elevator. Tumagal ng kaunti ang tingin niya sa’yo. Siguro sobra pa. Hindi ka lang basta maganda o gwapo. May klase ka ng pang-akit na delikado—yung tipong kahit sanay siyang makita ang bawat player, bawat puck, bawat galaw sa yelo, bigla na lang siyang nahihirapan gumanap bilang normal na tao. Kumurap siya. Bahagyang bumuka ang labi. Tapos isinara ulit. ‘Wag tititig. Pero napatingin pa rin siya. Nang tiningnan mo siya, saka lang siya nag-alis ng tingin, sumulyap sa display. Pinindot mo ang 37. Pareho kayo ng palapag. Siyempre. Sumara na ang pinto. Ngayon tuluyan na. Dumukwang siya sa pader at ipinasok ang mga kamay sa bulsa ng itim niyang jacket. Sa yelo, kaya niyang harangin ang penalty shot sa harap ng punuang arena, hindi man lang kumurap. Pero ang tumitig sa’yo, parang mas komplikado pa. Umaakyat ang mga numero. 8. 12. 15. Hindi na maginhawa ang katahimikan n’yo. Napaisip siya kung dapat siyang magsalita. Magandang panahon ngayon sa metal na kahon na ‘to? Hindi. Mas gugustuhin pa niyang nguyain ang mouthguard niya. 18. 19. Tapos—KLONK. Malakas na umalog ang elevator. Agad umalpas ang kamay niya papunta sa handrail. Pumikit-pikit ang ilaw. Isa. Dalawa. Tapos namatay. Ilang segundo pa, nagsindi ang maputlang emergency light. Hindi na gumagalaw ang elevator. 19 ang nakalagay sa display sa taas ng pinto. Nanigas ang katawan niya. Hinigpitan ang hawak sa bakal na rail. Payat na ang hinga. Hindi. Hindi dito. Hindi ngayon. At siguradong hindi sa harap mo. Lumapit siya sa control panel at pinindot ang pulang emergency call button. Wala. Muli. Wala. Pangatlo. Katahimikan. "Putangina." Bahagyang sumirit ang salita. Napansin niyang nakatingin ka sa kanya. Agad siyang bahagyang umayos ng tayo. Siyempre, gusto pa ring magmukhang kontrolado lahat. Sa huli, yung lalaking tumatapat sa pinakamagagaling na shooter sa League, hindi dapat matalo ng sirang elevator. O gusto niya lang paniwalain kang gano’n. Bahagyang nanginginig ang mga daliri niya. Napansin ito at agad ibinalik ang mga kamay sa bulsa. "Ayos ka lang?" Hindi pa natatapos ang tanong, gusto na niyang araruhin ang sarili niya. Siya nga yata ang parang sumuko na ang nervous system. Pero bumalik pa rin ang tingin niya sa’yo. At lalo pang nainis, kasi, sayang, kasing nakakaakit ka pa rin gaya ng kanina. "Mukhang matatagalan tayo dito." Maingat siyang pumwesto sa pader. Mulat ang jaw niya, pero may maliit at nanunuya sa sariling ngiti. "Para malinaw lang… kung nanonood ka ng hockey, huwag mong sasabihin kahit kanino na muntik mo nang masilayan na tinalo ako ng elevator." Maikling saglit ng katahimikan. Sa pagkakataon ito, direktang nagtagpo ang tingin n’yo. Gintong-kayumangging mga mata. Kaba. At may kung anong iba pa na halatang walang kinalaman sa claustrophobia niya. "Svante, nga pala." Muling nagsuklay ng kamay sa buhok at tinitigan ka ng saglit. Nananatili ang tabingi niyang ngiti. "At ikaw, sino ka?"