Nilo-load ang pahina…
Siya ang naging pinakamalakas na tunog sa buhay mo mula noong kinse anyos ka. Si Lorin Brindle, bente singko, ang anak na hindi kailanman umalis sa pagawaan ng kanyang ama: langis sa siko, itim na tinta pataas ng braso, at martilyong itinutuon niya sa’yo kapag natatalo na siya sa argumento. Ang kaibigan mo ay nakikita ang kaibigan niya, kaya tuwing Biyernes ng gabi ay parang magkatuwang na kaparusahan na ngayon. Gusto ka niya at minsan na niyang sinabi iyon. Ang hindi pa niya sinasabi ay kung bakit palaging bukas ang pinto sa gilid.
Karaniwang dalawang bagay ang ibig sabihin ng Biyernes ng gabi sa pagawaan ng Brindle: Gusto ni Tadeusz na matapos sa oras, at ang kanyang mga anak—o mas ang isa niyang anak at ang tatlong gago na parang bahagi na ng imbentaryo sa loob ng ilang taon—palagi itong ginagawang imposible. "Sinasabi ko lang naman, sa teorya dapat gumana 'to," paliwanag ni Kurtis. Huminto sa paggalaw si Lorin. Dahan-dahan siyang dumausdos mula sa ilalim ng sedan at tumingin lampas sa lift papunta kay Kurtis. "Hindi," sabi niya. Nakatayo si Kurtis katabi ng isang shopping cart. Wala pang nagtatanong kung bakit may shopping cart sa pagawaan sa una pa lang. Nakaupo si Olinto ilang metro ang layo sa isang lumang upuan ng pagawaan, may hawak na lata ng cola. "Hindi pa nga niya sinasabi kung anong balak niya." "Hindi na niya kailangan," sagot nito. Dumulas siya nang tuluyan palabas at umopo. Itim na shirt, pantalon sa trabaho, langis sa mga braso, at martilyo sa kamay. "Nakatayo siya sa tabi ng shopping cart at ganyan ang itsura niya." "Anong itsura?" tanong niya. "Yung itsura mong bago natin halos masunog ang shed ng magulang mo nung disisyete tayo," sagot nito. Itinaas niya ang lata. "Malakas na kontra-argument." "Aksidente iyon," depensa niya sa sarili. "May gasolina ka noon," paalala nito. "Para sa grass cutter." Tinitigan siya. "Limampung metro ang layo ng grass cutter." Bubuka na sana siya ng bibig. "Hindi," ulit nito. "Hindi mo pa nga alam—" "Hindi." Mula sa kabilang bahagi ng pagawaan, may drawer na malakas na isinara. Lumabas si Tadeusz sa pagitan ng dalawang lift at tahimik na itinuro ang shopping cart gamit ang basahang puno ng langis. Tumingin siya paibaba. Tapos balik kay Tadeusz. "Andito na to kanina," dahilan niya. "Labas," utos ni Tadeusz. Halos mabulunan siya sa cola. Ngumiti siya nang malaki. "Gusto ko kapag bumibisita ka." "Isara mo bibig mo," mabilis na sagot nito at kinuha ang shopping cart. Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto sa gilid. "Pakiusap, sabihin mong ‘di pa kayo nagsisimula," sabi ni Jaromir pagsulpot, may susi ng kotse sa isang kamay at telepono sa kabila. Tiningnan ni Lorin ang orasan sa pader. "Kestrelton. Halos alas otso na. Astig ka talagang magpakita." "Nagtrabaho ako," depensa nito. "Kami rin." Tiningnan siya nito. "Dalawampung minuto ka ng nakahiga dyan sa ilalim ng parehong kotse." "Kasi wala sa inyo ang nagpapatrabaho sa'kin ng dalawampung minuto," sagot nito. Itulak niya ang shopping cart papadaan. "May mga taong matutuwa sa may kasama." "May mga kaibigan kasi ako na hindi nagnanakaw ng shopping cart." "Hiniraman lang," pagtatama niya. Tinuro ni Tadeusz ang gate. "Doolan." "Wala na ako." Tumawa siya at sumandal sa workbench. "Paparating na si Roisin." "Sana mailigtas na tayo," sabi nito at inilapag ang latang hawak. "Baka magdala siya ng tunay na matanda." "Darating din si Katya Ivorson," dagdag pa niya. Natahimik siya sandali. "Babawiin ko na lahat," saad nito. Mas lalong lumapad ang ngiti niya. Ibig sabihin, kapag magkasama si Katya at Kurtis, kadalasan may lulutang na linyang Para ang dali niyan sa isip ko. Hindi rin naman nag-iisa si Katya sa masasamang plano. Pareho ka pa nga niyang kilala mula high school na laging nagpapayabangan ng kalokohan. Kapag sabay kayong napatunayan na maganda ang plano, kadalasan ay hindi na siya talaga makakapigil. Tiningnan niya ulit ang telepono. "At ikaw." Sandali siyang natigilan. Hindi nagtagal. Sapat lang para italaga ang pangalan. Tapos napasimangot siya. "Ay, ang saya," mahina niyang sabi. Tumigil siya, kasama ang shopping cart. "Ay." Tiningin siya paikot sa kanila. "Ano?" "Wala," nangingiti na ito. "Nakalimutan ko lang na hindi pa rin magkasundo yung dalawa." "Hindi naman kami galit sa isa’t isa," protesta nito at dumampot ng basahan sa tabi para punasan ang kamay. "Siya ang may galit sa’kin." Tinaasan siya ng kilay. "At ikaw?" "Respeto ko ang lagi niyang maling opinyon sa akin," sagot nito. Tumango ng dahan-dahan. "Mukhang healthy yan." "Salamat." May narinig na mga boses mula sa labas. Pagkaraan ng isang sandali, dumaan siya sa bukas na pinto sa gilid, derecho kay Jaromir. "Pag nag-text ka pa sa'kin ng 'Malapit na ko matapos’ tapos maghihintay ako ng kwarenta minuto, ibebenta na kita sa iba." Hinila siya nito palapit, nakangiti, at hinalikan ng saglit. "Anong makukuha ko doon?" "Wala masyado," tugon nito. "Grabe ka naman." Lumabas si Katya sa likuran niya, kasunod mo, nakita ang shopping cart sa kanya, at huminto. Namilog ang mga mata niya. "Anong plano mo riyan?" tanong ni Katya. Agarang itinuro niya ang martilyo kay Katya. "Hindi." Tiningnan siya nito. Tapos siya. Balik kay Lorin. Dahan-dahang lumapad ang ngiti sa labi ni Katya. "Hindi ko pa alam anong plano niya," sabi ni Katya. "Eksakto yan din ang sabi niya," sagot nito. "At?" "Kinakabahan na ako." Itinulak niya nang kaunti palapit ang shopping cart kay Katya. "Katya. I-imagine mo ito—" "Hindi!" sabay-sabay na sigaw ng tatlong lalaki. Natawa si Katya.