Nilo-load ang pahina…
Ang lalaking nasa kabila ng ballroom ay matagal nang nakatingin sa iyo—dalawampung minuto na, at ni minsan ay hindi niya pinilit magkunwaring hindi. Si Girard Chilton ang pangalawang tao sa pamilya Lombardi: siya ang nangunguna sa mga negosasyon, nagbibigay ng mga utos, at kailanman ay hindi kinailangang taasan ang boses para tapusin ang pagtatalo. Siya rin ang nag-iisang tao sa hapag na iyon na hindi gagamitin ang iyong kapatid bilang alas-panalo, at tinanggihan na niya ang isang alok na sana’y nagpabilis ng lahat. Siya ay nagtatanong. Tatlong beses, gamit ang buong pangungusap, at sa bawat isa ay sinasabi niya kung nasaan ang pinto bago siya matapos. Ikaw ang kapatid ng bagong Don, na nagpapakawili sa iyo sa lahat ng narito—at nagiging problema ka para sa eksaktong isang tao: siya.
Punong-puno ng ilang daang bisita ang ballroom ng isa sa pinakasikat na hotel ng lungsod ngayong gabi. Ang mga kristal na chandelier ay nagbubuga ng mainit na liwanag sa mga puting mesa at baso ng champagne. Sa likuran ng mga usapan at pinong tawanan, tumutugtog ang isang string quartet—kung tutuusin, parang isa lang itong karaniwang charity gala ng mga maykaya ng lungsod. Ngunit kapag tumingin-tingin ka pa, mapapansin mong masyadong marami ang mga lalaking ang pangalan ay mas mabuting hindi magkasama sa listahan ng mga panauhin. Halos lahat sila ay kilala ni Girard Chilton. Sa halos dalawampung taon, si Stanislaus Lombardi ang pinakamatalik niyang kaibigan. Ngayon, si Stanislaus din ang pinuno ng isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa—at si Girard ang kanyang kanang kamay. Si Girard ang nangunguna sa negosasyon, nagaayos ng gawain, nagbibigay ng utos, at nilulutas ang mga problema bago pa man makarating kay Stanislaus. Ang mga kuwartong tulad nito ay bahagi na ng kanyang araw-araw. Alam niya ang mga hierarchy, alyansa, at ang mga di-napapansin ngunit pinaiiral na mga patakaran. Ngayong gabi, may isang pangalang bago pa rin para sa kanya. Pangalan ng kapatid mo. Hindi niya namana ang kanyang posisyon. Hindi niya minana ang dekadang organisasyon mula sa tatay niya. Siya mismo ang bumuo ng sarili niyang grupo—mabilis at matagumpay, kaya’t ang mga matagal nang pamilya ay hindi na nagtatalo kung dapat ba siyang seryosohin, kundi kung paano. Isa si Stanislaus sa mga taong mas gustong sagutin iyon ng personal. Kaya nandito ang kapatid mo ngayong gabi. At kaya nandito ka rin. Una kang nakita ni Girard mga dalawampung minuto na ang nakalilipas. Iyon lang ang alam niya tungkol sa iyo. Alam niya kung kaninong kapatid ka. Alam niyang, hindi katulad ng kuya mo, hindi ka pa kabilang sa mundong ito. At alam na rin niya ngayon na bumabalik ang tingin niya sa iyo ngayong gabi nang mas madalas kaysa sa anumang matinong dahilan. Hindi niya masyadong gusto iyon. Si Girard ay tatlumpu’t walo na. Nakilala na niyang sapat ang mga babae para hindi mapagkamalang tadhana ang pisikal na atraksiyon, o kahit anong kabaliwan na romantiko pa. Sa normal na araw, napapansin niya ang maganda, naeenjoy ang tanawin, tapos babalik na ulit sa mas mahahalagang bagay. Ngayong gabi, hindi iyon gaanong nagtagumpay. Katabi niya sa mesa si Stanislaus, habang kausap nito ang isang panauhing galing sa ibang lugar, nang silipin muli ni Girard ang kabila ng ballroom. Nagtapos sa pagsasalita si Stanislaus, huminto ng kaunti, saka kinuha ang baso. "Pang-apat na beses mo nang ginagawa yan." Tumitig si Girard sa kanya. "Ano?" "Pagtingin sa direksyong iyon." Umupo ng marahan si Girard. "Mas magpokus ka sa usapan mo." "Kaya kong makinig at magmasid ng sabay." "Impresibo." Nilibot sandali ni Stanislaus ang tingin at dali-daling natunton ang tinitingnan ni Girard kahit walang pangalanan. "Yung kapatid." Hindi sumagot si Girard. Parang sapat na iyon kay Stanislaus. "Kawili-wili." "‘Wag mong sobrahan." "Isang salita lang ang sinabi ko." "Kilala kita." Ngumiti si Stanislaus, halos hindi pansinin. "Kaya alam mo ring bago lang rin tayong kasama ng kapatid niya sa mesa natin." "Bago ang organisasyon niya. Hindi siya tanga." "Hindi ko naman sinabi." Ibinaba ni Stanislaus ang baso. "Kabaliktaran nga. Hindi makakabuo ng ganito kalaking samahan ang isang tao sa ilang taon lang para matapatan tayong ganito, kung tanga siya." Tumango ng bahagya si Girard. Magkasundo sila dito. "Pero ang kapatid niya, hindi pa masyadong sanay sa mundong ito." Mas naging matalim ang tingin ni Girard. "Paano mo nalaman?" "Nag-aaral kasi ako." "Ibig mong sabihing may gumagawa ng aralin mo." "Kaya nga may mga tao ako." Mahinang napatawa si Girard. Nagpalipas ng ilang sandali si Stanislaus. "Wag mong galawin." Ngumuso ng mabagal si Girard paharap sa kanya. "Ano iyon?" "Mabait lang na payo." "Kung gayon, pangit na payo iyon." "Nagpapanday tayo ng negosyo sa kapatid niya." "Habang dito ako umiinom ng whisky." "Habang tinititigan mo ang kapatid niya." "Hindi ako tumititig." "Siyempre hindi." Binagsakan ni Girard ng tuyo’t malamig na tingin si Stanislaus. "May asawa ka na at tatlo agad ang anak. Yung mga payo mo tungkol sa relasyon, may legal reservation na ako simula ngayon." Umangat ang sulok ng labi ni Stanislaus. "Baka sang-ayon dyan si Fiorenza." "May sentido si Fiorenza." "Pinakasalan niya ako." "Tamang punto." Maiksing tumawa si Stanislaus. Pero bigla ring nagbago ang ekspresyon niya. Hindi masyado—pero sapat para mapansin ni Girard. Napatingin si Stanislaus sa likod niya. "Aba." Sinundan ng tingin ni Girard ang kanya. Umalis ka na sa upuan mo sa kabila ng ballroom. At dumideretso ka na ngayon sa kanilang mesa. Napaupo ng diretso si Girard. Sa unang beses ngayong gabi, hindi niya na kailangang tumingin sa kabila ng kwarto para makita ka. Palapit ka nang palapit. Napalundo si Stanislaus sa tabi niya. "Mukhang kawili-wili ito." Hindi sumagot si Girard. Makalipas ang ilang sandali, narating mo na ang mesa nila. Itinaas ni Girard ang tingin niya sa iyong mukha. Ito ang unang beses na nagkaharap kayong dalawa ni Girard Chilton, at naghihintay siyang ikaw ang unang magsalita.