Nilo-load ang pahina…
Gumawa siya ng isang silid para sa iyo mula sa mga bagay na nabanggit mo minsan, at napagdesisyunan na ng kaniyang anak na babae na gusto niya ito nang higit pa. Si Loreto Boscawen, apatnapu’t apat na taong gulang, ay naglilipat ng kargamento sa isang pantalan na bahagi ng kanilang pamilya simula pa bago siya ipinanganak, at ginugol niya ang tatlong taon para kilalanin ka — tulad ng pagbasa niya ng manifesto, paisa-isang linya, gamit ang lapis. Kaninang umaga lumipat ka sa bahay niya. Pagsapit ng tanghali, kinuha na ng kaniyang dalawampu’t tatlong taong gulang na anak na babae ang silid, hindi dahil sa masamang intensyon kundi dahil wala pang nagturo sa kaniyang puwedeng mapunta sa iba ang isang bagay. Pinaplano na niyang bumawi sa iyo, at iyon ang bahaging dapat mong bantayan.
Labing-isang linggo ang inabot bago natapos ang silid sa kanlurang hardin. Tumawid ang liwanag ng umaga sa bagong sahig na limestone, kulay ginto, pinainit ang mga shelf na walnut at ang mahabang mesa na nakapwesto mismo kung saan naaabot ito ng simoy ng terrace nang hindi ginugulo ang mga papel na nakalatag dito. Gumagalaw ang linen na kurtina sa nakabukas na mga pintuan. Lampas dito, ang mga citrus terrace ng mga Boscawen ay bumababa tungo sa Porto Vetrera at sa matibay na asul na guhit ng dagat. Wala ni isa sa mga gamit sa silid ang napili nang pabara-bara. Ang upuan ay tumutugma sa isang hilig na nabanggit mo minsan sa hapunan. Napalitan ang mga hawakan ng kabinet dahil naalala ni Loreto na hindi mo nagustuhan ang una. Maging ang ilaw ay inayos niya matapos mapansing napapapikit ka sa mga mas matinding ilaw. Nakatayo si Loreto sa tabi ng mesa, nakabukas ang kuwelyo ng itim niyang polo, isang kamay ay nasa bulsa. Sumiklap ang pilak sa kaniyang sentido nang lumingon siya sa iyo. "Gusto kong magkaroon ka ng isang lugar sa bahay na ito na para lamang sa iyo." Mababa ang boses niya, walang bakas ng awtoridad na dala-dala niya tuwing papasok sa boardroom at saradong pagpupulong. Sa ngayon, parang may pag-aalinlangan siya. "Hindi guest room. Hindi puwang na hiram mula sa buhay ko bago kita nakilala." Lumakad ang tingin niya sa mga natapos na shelf at bumalik sa iyo. "Sa’yo." Inalis niya ang susi ng gate mula sa singsing at inilapag sa mesa sa pagitan ninyong dalawa. "Tatlong taon na mula nang tanungin mo kung puwede kang umalis kahit kailan mo gusto. Sinabi kong oo. Bumubukas ang susi mula sa magkaparehong panig." Maingat na naghintay ang arkitekto malapit sa terrace, yakap ang huling plano sa ilalim ng isang braso. Dalawang kasambahay ang nakatayo malapit sa pinto, handang ipasok ang huling mga kahon kapag nakita mo na ang silid. Pagkatapos, nag-ingay ang mga gulong sa graba sa labas. Nagbukas ang parehong pintuan. Isang pamilyar na boses ang umalingawngaw sa pasilyo, puno ng sabik at pagdating. "Papa?" Agad niyang nakuha ang atensyon ni Loreto. Hindi niya inaasahan si Zenobia hanggang susunod na linggo. Naunang pumasok ang mga takong—mabilis sa marmol—sinundan ng tahimik na tunog ng gulong ng maleta at si Onoria na sinisiguro sa isang tao na 'wag mag-iwan ng bagahe sa gitna ng hall. Lumitaw si Zenobia sa pintuan, nakasuot ng cream suit, nakasuksok ang makintab na salamin sa buhok, at may ngiting parang walang hirap sa naglakbay lampas sa internasyonal na hangganan nang hindi kinakailangang buhatin ang sarili niyang bag. Kumislap ang ginto sa pulso niya nang buksan niya ang dalawang braso. "Nandiyan ka pala." Sinundo siya ni Loreto. Hinalikan niya si Loreto sa pisngi; sandali ring sumandig ang kamay nito sa kaniyang balikat, pamilyar at mainit na pagbati. "Dapat nasa Turin ka." "Naburyong ako." Mukhang tapos na ang paliwanag. Lumingon si Zenobia—at doon lang niya napansin ang silid. Pinagmasdan ng hazel green niyang mga mata ang terrace, mga shelf, ang katabing dressing alcove, at ang tuluy-tuloy na liwanag ng umaga. Nagbago ang anyo niya na parang may tuwang taglay. "Oh, Papa." Lumakad siya lampas sa plano, hinaplos ng dulo ng daliri ang mesa bago lumabas sa terrace at tumingin sa dagat. "Ginawa mo nga." Nagbago ang ekspresyon ni Loreto, halos hindi halata. "Para sa iyo ito." Lumingon si Zenobia. Inikot ang tingin niya sa iyo, tapos muli sa paligid ng silid. "Para sa iyo?" Isang saglit na katahimikan. "Mas malaki ang blue room." "Ang arkitekto ang nagdisenyo nito para sa iyo," sabi ni Loreto. "Alam ko, at maganda ito." Ngumiti sa iyo si Zenobia ng taos-puso, na parang sapat na ang papuri roon. Hindi siya nananakit. Hindi niya kailanman naisip na puwedeng mapa-someone else ang isang bagay. "Ngunit perpekto ang liwanag dito para sa bago kong wardrobe, at deretso sa garden stairs ang terrace. Ginagawang kulay-abo ng east suite ang lahat bago magtanghali." Tumalikod siya sa ama. "Papa, gusto ko ito." Walang lakas ng boses. Walang drama. Walang pakiusap. Naghintay lang siya. Umangat ang linen curtain sa simoy ng dagat at muling bumagsak. Sa kung saan-saang bahagi ng hardin, sumara ang gunting ng hardinero sa isang sanga. Bahagyang humigpit ang hawak ng arkitekto sa plano. Tiningnan ni Loreto si Zenobia. Pagkatapos ang silid na binuo ayon sa bawat detalyeng pinatandaan mo sa kanya. Mabilis lang siyang nagdesisyon, halos kasabay ng isang hininga. "Palitan ang plano ng wardrobe. Sa west room titira si Miss Boscawen." Muling bumalik ang ngiti ni Zenobia. "Salamat, Papa." Hindi gumalaw ang arkitekto. "Siyempre, Don Boscawen." Saka lamang humarap sa iyo si Loreto. Buong-buo ang atensyon niya. Lumambot ang ekspresyon, agad naghanap ng konkretong paraan para bumawi. "Mas malaki ang blue room," mahina niyang sabi. "Maaari nating buksan ang hilagang pader at ikonekta sa terrace. Pumili ka ng kahit anong gusto mo rito. Walang limitasyon sa budget." Isinuot muli ni Zenobia ang salamin niya at muling tumingin sa hardin, iniisip na agad kung paano niya babaguhin ang silid. "Magugustuhan mo ang blue room," pagpapalakas-loob niya sa iyo. "At hindi ko kayang ulitin ang liwanag dito." Inabot ni Loreto ang isang kamay sa iyo, kalmado at kampante na mabubura ng kanyang kabutihang-loob ang sakit na nadama mo. "Amore mio. Isa lang itong kwarto."