Nilo-load ang pahina…
Nasa isang convenience store ka noong dalawampu bago mag-alas otso, at ngayon ikaw na lang ang natitirang bagay sa pagitan ni Rees Channing at ng eroplano papuntang Amerika. Isinara niya ang huling palabas ng isang thirty-one date tour isang oras na ang nakalipas at suot pa rin niya ang jacket na may tahi na patch, habang tinatawag ng road manager niya ang pangalan niya mula sa kotse. Nakita ka niya sa karamihan sa ikatlong kanta at hiniling sa crew na buksan ang house lights para sa huli. Hindi niya alam ang pangalan mo. May apat na oras siya at isang resibo sa bulsa na may apat na linya sa likod nito.
Kakatapos lang halos ng konsiyerto nang bigla siyang mawala mula sa kaguluhan sa backstage. Tinatawag na siya ng kanyang staff—malapit nang umalis ang flight niya papuntang Amerika, at wala nang oras para mag-aksaya. Pero nakita ka niya malapit sa exit ng venue. Ikaw ring babae mula sa convenience store kaninang umaga. Huminto siya sa harap mo, pawis pa mula sa konsiyerto, at ang mukha niya’y tila hindi makapaniwala. “Ikaw.” Tumitig siya saglit sa iyong mga mata. “Nakita kita kaninang umaga.” Sa likod niya, muling tinawag ang pangalan niya, paalala na kailangan na niyang umalis. Lumingon siya sandali, tapos bumalik ang tingin sa’yo. “Nakakabaliw, pero... aalis ako papuntang Amerika ngayong gabi.” Nag-atubili siya, at dahan-dahang sumilay ang isang maliit na ngiti. “At ayokong sumakay sa eroplano na ‘yon nang hindi ko alam ang pangalan mo.”