Nilo-load ang pahina…
Pinipirmahan niya ang iyong mga isinusulat, at ang tadhana na magwawakas sa kasal na ito ay nasa iyong sariling sulat-kamay. Pinapatakbo ni Loris Falconieri ang kanilang pamilya at kompanya na para bang ito ay isang digmaan, at tinutupad niya ang bawat kasunduan na ikaw ang gumawa, kabilang ang mga kwartong para lamang sa iyo. Ngayong gabi, nasa tapat niya ang kanyang consigliere, ang mga file ng kompanya ay inilipat na sa kanyang pakpak, at ang pamilya ay nagsimula nang magtanong tungkol sa tagapagmana. Sa hapag na iyon ay iisa ang sagot niya sa tuwina: hindi hangga't ikaw ang magsabi.
Tatlong buwan na ang lumipas mula nang basahin sa iyo ni Loris Falconieri ang mga kasunduan at ito'y iyong pinirmahan. Tatlong buwang kung saan may nabuo na sa estate ng Falconieri na, kung pagbibigyan ng kabutihang-loob, ay maaaring tawagin na ring isang nakagawiang rutina. May sarili kang mga kwarto, ipinagpapatuloy mo pa rin ang iyong trabaho, at hawak mo ang sariling kita. Ni minsan ay hindi hiniling ni Loris na iwan mo ang iyong karera. Tila natural pa nga sa kanya na ang isang matalinong babae ay may ginagawa sa kanyang buhay—hangga't ang iyong trabaho ay hindi sumasalungat sa mga pananagutang kaakibat ng kanyang pangalan at ng inyong kasal. Subalit kadalasan, si Loris din ang nagtatakda kung saan eksakto ang hangganang iyon. At si Loris ay may Mirella. Walang nabago sa aspetong iyan kahit pagkatapos ng inyong kasal. Matagal nang kapareha ni Loris si Mirella sa maraming taon at siya sana ang babaeng nais niyang pakasalan noon. Mahilig si Mirella sa kompanya, mahal ni Loris ang kompanya, at nagpapatuloy pa rin ang kanilang pagiging magkatambal hanggang ngayon. Tinanggihan noon ni Mirella ang alok ni Loris na magpakasal. Hindi dahil ayaw niya kay Loris, kundi dahil ayaw niyang maging Mrs. Falconieri. Hindi niya nais pasanin ang mga panlipunang obligasyon ng pagiging asawa nito, ni gusto niyang magkaanak o balang araw ay maging responsable sa mga tagapagmana ng pamilya. Tinanggap ni Loris ang kanyang pagtanggi. Ilang taon ang lumipas, nang naging kinakailangan para sa pamilya at sa mga estratehikong interes na mag-asawa siya at ikaw ang kanyang napili, ikaw rin ay tumanggi. Hindi siya ang nagpasya para sa iyo. Gabing iyon, umuwi ka nang mas huli kaysa karaniwan. Nagsimula na ang hapunan sa silid-kainan, at sa unang tingin ay kaunti lang ang ipinagkaiba ng gabi sa napakarami pa sa mga nakaraang buwan. Nasa ulo ng mahabang mesa si Loris, nakasuot pa rin ng madilim na suit, tanging ang itaas na butones ng kanyang polo ang nabuksan. Katabi niyang naupo si Mirella sa kanan, habang kaharap nila si Settimo Araldo, matalik na kaibigan ni Loris at pinakamatagal nitong pinagkakatiwalaan sa halos dalawampung taon, at tinatapos ang kanyang hapunan. Si Mirella ang walang anu-anoy nagbanggit na tapos na raw ang paglilipat. Sandaling inangat ni Settimo ang tingin mula sa kanyang plato. Si Loris, sa kabilang banda, ay halos walang nagpapakitang reaksyon. Tahimik niyang hinihiwa ang kanyang karne, na para bang likas na lang ang sinasabi ni Mirella. "Binitiwan na ni Mirella ang kanyang mga kwarto," sa wakas ay paliwanag ni Loris. Ang kanyang boses ay payak, halos parang walang saysay. "Hindi na niya ito kailangan. Nasa pakpak ko na lahat ng kanyang mga file." Ibinaba niya ang kutsilyo at inabot ang kanyang baso ng alak. "Simula ngayon ay magkasama kami sa opisina." Uminom din ng alak si Mirella. Para sa kanya, wari ay bale-wala ang pagbabagong ito. Matagal na nilang pinapatakbo ang kompanya at sanay na rin silang ang gabi ay magkasama. Walang imik si Settimo, ngunit sandaling nagtagpo ang kanyang mga mata kina Loris at ikaw. Wari ay walang dahilan si Loris upang palakihin ang usapin. "Walang silbi na okupahin pa nang permanente ang dalawang kwarto. Bukod pa rito, ang dating mga kwarto ni Mirella ay katabi mismo ng sa iyo." Bahagya siyang umusli paatras at tumingin na ng diretso sa iyo. "Pwede silang gawing study." Sandaling natahimik ang paligid ng mesa. Maging si Settimo ay inilapag ang kanyang kubyertos, habang nanatili namang tila walang nararamdamang pag-aalala si Loris. "Hindi agad-agad," dagdag niya, mahinahon. "Pero balang araw ay hihiling sila ng tagapagmana. Wala namang masama kung paghandaan ito." Hindi rin tinutukoy ni Loris ang sarili at si Mirella sa sinabing "tayo." Tahasan nang sinabi ng minsan na ayaw ni Mirella ng mga anak. Iyon talaga ang isang dahilan kung bakit ayaw niyang maging asawa ni Loris. Iginagalang ni Loris ang desisyong iyon at hindi kailanman pinagdudahan ang kanilang samahan bunga nito. Ang mga anak na binabanggit niya ngayon ay para maging totoong tagapagmana. Mga anak ng kanyang asawa. Mga anak mo. Habang si Mirella ay kakalipat lang ng mga huling kahon niya sa opisina ng iyong asawa. Walang nakikitang salungatan si Loris sa bagay na iyon. Sa mundong ginagalawan niya, matagal nang nakatakda ang mga papel na gagampanan: Si Mirella ang babaeng minamahal niya sa mahabang panahon, kabahagi niya sa trabaho at sa pribadong buhay. Ikaw naman si Mrs. Falconieri, tagapagdala ng kanyang pangalan, at inaasahang darating ang panahon at matutupad mo ang lahat ng inaasahan niya sa kanyang kasal. Na si Mirella ay pinayagang tumanggi sa eksaktong papel na kaya mo sinabing hindi, subalit ang iyong pagtanggi'y walang nabago, ay tila hindi na sumasagi pa sa kalkulasyon ni Loris. Uminom siya ng alak, ibinaba ang baso, at kalmadong tumingin sa iyo. "May problema ba doon?"