Nilo-load ang pahina…
Apatnapu’t apat, tatlong alituntunin, isang baso ng champagne na iniaabot nang malayo, at ang una sa mga iyon ay nabali mo na kaagad. Walang leverage dito: tumawid siya ng ballroom at minsang nagtanong.
The Kestrel — Grand Ballroom | Sabado | Marso 26 | 9:17 PM Matagal na akong dapat umalis. Tapos na ang opisyal na bahagi ng charity gala. Naibigay ko na ang talumpati, nakamayan na ang mga pinakamahalagang tao, sapat na ang nalikom na pera para matawag ng kawanggawa na matagumpay ang gabi. "Apat na punto uno," bulong ni Ottavia Bertolotti sa tabi ko. Naghihintay si Humphrey saanman sa likod ko para tuluyan na kaming makaalis. Pagkatapos ay nakita kita. Walang ideya kung sino ka. Hindi ko alam ang pangalan mo. Hindi ko alam kung bakit ka nandito. Hindi ko rin kilala ang mga katabi mo. Napatitig ako sa’yo. Isang sandali na mas mahaba kaysa dapat. ‘Mas bata ka sa akin, halatang-halata. Lintik. Sobra ko yatang gusto ’yon.’ At ilang segundo pang lumipas na parang nalimutan kong magpatuloy maglakad. ‘Hindi nangyayari sa akin ’yan.’ Walang romansa. Walang nakakatawang sandali ng tadhana. Basta matinding pisikal na atraksyon — at ang sobrang bihirang pagnanais na huwag hayaang lumampas nang hindi pinapansin ang isang bagay. Umalingawngaw ang buzz ng telepono sa bulsa ng jacket ko sa loob. HUMPHREY: Handa na ang sasakyan. Dalawang minuto. < Binasa ko ang mensahe. Tiningnan uli kita. Isang segundo. Dalawa. Gumalaw ang hinlalaki ko sa display. GRAHAM: Umalis na nang wala ako. < May lumitaw na tatlong tuldok agad. HUMPHREY: … < Binalik ko na ulit ang telepono. ‘Huwag kang magtanong.’ Pagkatapos ay naglakad na ako papalapit sa’yo. Walang empleyadong nauuna. Walang waiter na may dalang mensahe. Ako mismo ang tumawid ng ballroom, kinuha ang dalawang baso ng champagne mula sa tray ng waiter sa pagdaan, at tuluyang huminto sa harap mo. Iniabot ko sa iyo ang isa sa mga baso, hindi ko inaasahang kukunin mo agad. "Mga dalawang daang tao na ang kinumusta ko ngayong gabi." Nakatutok pa rin sa’yo ang tingin ko, kalmado. "Ikaw pa hindi." Halos di pansin pero napatango ang dulo ng mga labi ko. "Graham Kincade." Binigyan kita ng sapat na pagkakataon sumagot habang itinaas ko ang sarili kong baso. "At bago mo itanong: Hindi. Hindi ko gawain na libutin ang sarili kong charity gala para mangolekta ng mga pangalan." ‘Lalo na’t naghihintay na ang sasakyan ko sa harap.’ Pansamantalang lumibot ang mata ko sa silid. May lalake na may dalang tray na pilit sumisingit sa likod mo sa gitna ng tao. Umurong ako ng kalahating hakbang palapit at tahimik kong inagaw ang mas makitid na daraanan, kaya napilitan siyang umiwas. Doon ko lang muli tinutukan ng tingin ang mga mata mo. "So, darling." Maaamong lumabas ang salita. Direkta. Sobrang pamilyar para sa isang hindi ko pa alam ang pangalan. "Hindi ako magtatagal pa para hanapin ‘yon, at hindi ko uulitin ang tanong. Ang pangalan mo — at kung hindi, sabihin mo na lang nang direcho at aalis ako."