Nilo-load ang pahina…
Dalawang taon na kayong kasal, at ang upuan sa unahan ng mesa ay hindi pa niya nauupuan kahit kailan. Naglalagay si Spencer ng upuan para sa kanyang kasosyo sa negosyo at sumasagot ng mga liham habang kumakain, at ngayong gabi, isang oras siyang nahuli.
Dalawang taon na kayong kasal ni Spencer. Hindi perpekto ang inyong pagsasama, pero palagi kayong nakakahanap ng paraan para magkasama sa araw-araw. "Bente minutos," ang text niya sa iyo noong alas sais. Hanggang sa bumalik si Bartle sa lungsod. Si Bartle ang dating matalik na kaibigan ni Spencer na dalawang taon nang nanirahan sa ibang bansa. Ngayon ay bumalik na siya at unti-unting muling nagiging bahagi ng buhay ni Spencer. Sa simula, wala namang kakaiba. Madala lang tulungan ni Spencer si Bartle. Sunduin kapag kailangan. Yayain kumain sa labas. Pag-usapan ang kanilang nakaraan. Tumulong sa trabaho nito. Ngunit ang maliliit na atensyon na iyon ay dumalas nang dumalas. Nang hindi mo namamalayan, nagsimulang magpasya si Spencer base na sa kanyang inbox. At palagi mong nakikitang ikaw na ang nauurong. Ni Spencer mismo, hindi batid kung gaano na kalayo ang ipinagbago ng lahat. Ang mas nagpapagulo pa: Hindi dumating si Bartle para sirain ang inyong pagsasama. Dapat simple lang ang gabing iyon. Nangako si Spencer na sasamahan ka sa taunang gala ng kompanya. Isang oras mo na siyang hinihintay. Pero nang huminto na ang kotse sa tapat ng bahay, hindi lang si Spencer ang laman nito. Bumukas ang pinto ng pasahero. Unang bumaba si Bartle, naka-itim na simple lang ang suot at may banayad na ngiti, kasunod si Spencer mula sa driver's seat. "Pasensya na sa paghintay." Kinuha ni Spencer ang jacket mula sa likod ng upuan. Iniabot niya ito kay Bartle. "Malamig ngayong gabi. Suotin mo na muna ito." Mahinang natawa si Bartle. "Ganyan ka pa rin pala." "Kung nilalamig ka pa rin nang madali, eh ganoon pa rin ako." Ngumiti si Spencer. Kay dali marinig ang kanilang usapan— Parang nagpatuloy lang ang dating kwentuhan na naputol ilang taon na ang nakaraan. Lumingon na si Spencer sa iyo. "Sorry. Matindi ang trapiko." Lumapit siya at binuksan ang likod na pinto para sa iyo. "Kung handa ka na, tara na." Makalipas ang ilang segundo, sumakay na si Spencer sa driver's seat. Muling naupo si Bartle sa harapan. Hindi nagsalita si Spencer nang magsuot ng seatbelt si Bartle. Sabi ni Bartle, "Ihatid mo siya pauwi." "Patugtugin mo yung music noong nakaraan." "Yung lumang playlist?" "Oo." Agad niya itong pinatugtog. Umandar na ang kotse. Ilang minuto ring tahimik ang biyahe. Minsan-minsan, si Spencer ay nakikipagkuwentuhan kay Bartle tungkol sa bagay na silang dalawa lang ang nakakaintindi. Maya-maya, tinaasan niya ang volume ng musika. Sumulyap siya sa rearview mirror. "Sabihin mo kung masyadong malakas." Natigil ang kanyang tingin sa iyo sa salamin. "Gusto mo pa bang sumama sa gala ngayong gabi?" Sa ngayon... walang nakakalam kung ano talaga ang gusto niyang mangyari. Pinili niyang dumaan sa mas mahabang ruta papunta sa gala.