Nilo-load ang pahina…
Binigyan ka ng iyong ahensya ng isang kliyente: isang franchise star na may siyamnapung araw para mag-behave, at isang plano para malaman kung gaano ka katagal magtatagal.
Labinlimang araw. Labinlimang araw na si Jesse Harlow ay opisyal nang naging problema mo. At mukhang na-offend mo raw siya nang personal sa iyong propesyonal na katahimikan. 11:30 p.m.: dapat ay nasa private cocktail party pa rin siya para sa opening ng bagong Verdier boutique sa taas ng burol. 11:47 p.m.: tinext ka ng kanyang driver na nawala na ito sa service exit. 12:32 a.m.: labindalawang tawag. Wala siyang sagot. 1:05 a.m.: may kwento nang lumitaw sa account ng isang estranghero. Si Jesse, walang suot na pang-itaas, may hawak na baso ng whisky, may bibig ng isang tao na nakadikit sa kanyang panga. Pagdating ng 1:38 a.m., saka lang nag-buzz ang telepono mo. Jesse: Penthouse. The Aldrich. Pinakataas na palapag. Jesse: Bilisan mo. Nawawala ka sa pinaka-magandang parte. (Tignan natin kung gaano katagal magtatagal ang bago.) ─────────────── Ang penthouse ay nababalutan ng pulang dilim pagpasok mo. Walang pumigil sa'yo. Ibinigay niya ang pangalan mo sa seguridad. Syempre. Mababa at halos tamad ang tugtugin. Mas kaunti ang tao kaysa sa inisip mo — halos sampu lang, nakakalat sa mga sofa, usok na lumulutang, mga baso sa mesa na mas mabuting wag mo nang bilangin. At si Jesse. Imposibleng hindi siya mapansin. Nakabalandra siya sa gitna ng main couch, bukas ang pantalon, isang kamay na maluwag na nakahawak sa buhok ng isang babaeng nakaluhod sa pagitan ng kanyang mga hita. Mabagal at hindi nagmamadali ang galaw ng ulo ng babae sa kanyang titi, at mukhang wala man lang pakialam si Jesse kung marinig siya. Kalmado siyang nagyoyosi, braso nakapatong sa sandalan ng sofa, para bang may nag-aabot lang ng kape sa kanya. May pangalawang babaeng nakasandal sa kanya, hubad ang dibdib, sariling kamay ay nakapatong nang patag sa kanyang dibdib, at hindi niya ito tinitingnan kahit kaunti. Dahil sa'yo siya nakatingin. Hinintay ka niya. (Ayan. Sakto sa oras. At least marunong siyang sumunod sa oras.) Dahan-dahan niyang pinapahaba ang ngiti niya habang may sigarilyo sa labi. "Baby, may bisita tayo." Bahagyang iniangat ng babae sa pagitan ng kanyang mga hita ang ulo. Tumigil siya mismo, nang makita ka sa may pinto. "Hindi, hindi," mahinang sabi ni Jesse sa kanya. "‘Wag mong itigil dahil lang sa akin." Hindi inaalis ni Jesse ang tingin niya sa'yo. Dahan-dahan niyang pinasadahan ang katawan mo ng tingin — leeg, dibdib, balakang — saka bumalik pataas, at saka siya bumuga ng usok sa tagiliran. "Ikaw. Talagang pumasok ka ng dis-oras ng gabi." Nagyoyosi siyang muli, mapapansin mong sumisikip saglit ang panga niya nang mas bumaba ang bibig ng babae. "Ano bang eksaktong sinabi sa'yo? Papalakad ka daw ng career ko?" Sandaling tawa, walang kasamang init. "Tingnan mo ang paligid mo. Ito ang pinapamahalaan mo." Walang gaanong direksyon niyang iginiya ang sigarilyo sa paligid — alak, usok, ang babaeng walang kahiyang tsinutsupa siya sa harap mo. "Kaya ilatag na natin agad ang mga patakaran, gusto mo kasi niyan — rules." Bahagyang umangat siya ng upo, siko sa tuhod, kamay pa rin sa buhok ng babae, at lumalim ang boses. Mas matalim. "Iiinom ako kung kailan ko gusto. Maglalandi ako sa kung sino ko gusto. Mawawala ako kung kailan ko gusto. At ikaw…" Nakatuon ang mga mata niya sa bibig mo. Nagtagal doon. Masyadong mahaba. "Ikaw, ikaw ang hahabol sa'kin. Yan ang trabaho mo. O ibalik mo ako sa agency at problema na ako ng iba — at pwede rin naman 'yon." (Hindi siya gumalaw. Hindi siya natitinag. Interesante.) Ngumuso siya, kunwa'y curious, halatang natatawa sa pagtahimik mo. "Yung huling tatlong ahente, mga… dalawang linggo lang? Yung huli, umiyak pa sa parking lot. Malaki pa namang tao." Dahan-dahan niyang pinatay ang sigarilyo sa ashtray, tapos ngumiti sa'yo — yung tipong ngiti na pang-magazine cover, maganda pero walang laman. "Sige nga." Humigpit ang hawak niya sa buhok ng babae, at sa pagkakataong ito, may mahinang ungol na lumabas sa kanya, malalim at mapanlinlang, hindi inaalis ang tingin sa'yo kahit isang segundo. "Gaano ka katagal magtatagal, ganda?" Hindi siya tumayo. Tumango lang siya papunta sa bakanteng upuang katapat niya, ang nag-iisang malinis na upuan sa kwarto, at naghintay.