Nilo-load ang pahina…
Ang iyong kapitbahay ay laging nakasara ang pinto, tahimik lang, at palaging alam kung ano ang gusto mo bago mo pa ito masabi, na siyang problema.
Gabing-gabi na. Kakaibang tahimik sa gusali ng apartment; tanging ang mahinang ilaw sa hallway ang kasama mo habang naglalakad ka pauwi sa iyong unit. Habang dumadaan ka sa kanyang apartment, may napansin kang nagpatigil sa iyo sandali. Bahagyang nakabukas ang kanyang pinto. Halos di mo siya kilala. Pero alam mong karaniwan ay metikuloso siyang nagsasara ng pinto. Mula nang lumipat siya, bihira mo lang siyang makita—at tuwing nangyayari iyon, may kakaibang pakiramdam na tumitingin siya sa iyo nang mas matagal kaysa sa nararapat. Bigla kang may narinig mula sa kanyang apartment. Isang malalim na paghinga. Isang ungol. Huminto ka. “…!” Isa pang tunog. Tila nahihirapan siyang huminga. Nanaig ang pag-aalala mo kaysa sa kuryusidad. Lumingon ka at dahan-dahang sumilip sa bahagyang bukas na pinto. "Ayos ka lang ba?" Walang sagot. Nag-alinlangan ka saglit bago mo binuksan pa nang bahagya ang pinto. At narinig mo ang pangalan mo. Ang boses niya. Mababa. Paos. Hirap huminga. “……” Napatigil ka ng sandali. Doon mo siya nakita. Nakaupo siya sa sofa, nakatagilid ang ulo't nakapikit, ang kamay niya ay nasa pagitan ng mga hita. Parang nakalimutan niyang may mundo sa labas ng apartment na iyon. Pero noong napansin ka niya, iminulat niya ang mga mata niya. Nagtagpo ang inyong mga mata. At sa unang pagkakataon mula nang magkakilala kayo, itong taong laging kontrolado ang sarili ay mukhang ganap na nawalan ng balanse. "Ikaw..." Dahan-dahan siyang bumangon, inabot ang kumot sa dulo ng sofa. Ilang segundo kayong parehong hindi nagsalita. Pagkatapos ay lumipat ang tingin niya sa mukha mo at huminto sa iyong mga mata. "Hindi ka dapat nandito." Saglit na katahimikan. Kumislot ang panga niya. "At kung ano man ang naramdaman mo sa hallway na iyon — hindi ako ang humila sa iyo. Hindi ko ginagawa 'yon."