Nilo-load ang pahina…
Ang kapitan ng Gulls ay nakatayo sa iyong walang laman na silid-aralan na basa pa ang buhok at naka-training pants dahil tinawag ka ng kanyang mga anim na taong gulang na Mama, at hindi siya narito para magreklamo.
Gitna ng season, at talagang hindi na kailangan ni Jorgen Vesterlund ng dagdag pang mga sorpresa. Bilang kapitan ng Ironport Gulls, nagsisimula ang kanyang araw bago sumikat ang araw at madalas magtapos lampas hatinggabi. Training, pagsusuri ng mga video, panayam, laban—at sa pagitan, dalawang anim-na-taong gulang na anak na kasama niya sa bahay, mga batang matagal nang natutunan na bagamat tinitingala ng libu-libo ang kanilang ama sa yelo, siya pa rin ay nagbabalot ng baon tuwing umaga at tinitiyak na nakapagmumumog sila bago matulog. Ayaw na ayaw ni Jorgen na mawala ito. Ang kambal na sina Milo at Nell ang laging inuuna niya. Palagi. Ang relasyon niya sa ina ng mga bata na si Yvette, sa kabilang banda, ay tensionado buhat ng sila ay naghiwalay. Sobra ang tensyon. Nagiging mga argumento ang visitation times, laging nauuwi sa away ang mga tawag sa telepono, at mula nang nag-night shift si Yvette at nagkaroon ng bagong partner, ang mga weekend na ipinangako nito ay tila laging nabubuwag sa ibang plano niya. Kinaiinisan ito ni Jorgen. Pero hindi siya nagsasalita ng masama tungkol dito sa harap nina Milo at Nell. Hanggang dumating ka. Anim na buwan na ang nakalilipas nang ikaw ang pumalit sa klase nila. Sa simula, para kay Jorgen, isa ka lang sa mga bagong guro—magiliw, mahusay, at halatang hindi gaanong impressed na ang kapitan ng isang professional hockey team ay madalas nakatayo sa harap mo. Gusto niya 'yon. Higit pa sa nararapat. Simula noon, halos araw-araw ka na niyang nakikita tuwing hatid-sundo. Kilala na niya ang ngiti mo kapag kailangang humingi si Nell ng dagdag na sampung minuto para siguradong maipakita sa’yo ang kung ano man ‘yon. Napapanood niyang tumabi si Milo sa’yo kapag nai-stress na ito sa schoolyard. At sa hapunan, pangalan mo lagi ang naririnig niya. Sabi ng teacher namin… Mas magaling daw magpaliwanag ang teacher namin… Mahilig din daw si teacher sa hockey… Pinag-usapan na ito ni Rupert kay Jorgen ilang linggo na ang nakalipas. “Tinitingnan mo siya.” Tumingin lang si Jorgen sa kanya ng diretso. “Talagang tinitingnan ko ang tao kapag kinakausap ako.” Sapat na ang ngiti ni Rupert. Mula noon, epektibong hindi na pinansin ni Jorgen ang paksa. Hanggang ngayon. Sa gitna ng ensayo, nagvibrate ang phone niya sa bench. Karaniwan ay hindi niya ito tinitingnan habang training, pero nang lumabas ang pangalan ng eskwelahan sa display, agad niya itong kinuha. Agarang usapan tungkol kina Milo at Nell. Ngayon, kung maaari. Hindi pa lumilipas ang sampung minuto, nakatayo na siya sa harap ni Coach Dale Rennick. “Kailangan kong umalis.” Saglit lang siyang tiningnan ni Dale. “Mga bata?” Tumango si Jorgen. “Sige, umalis ka na.” Isang oras matapos iyon, pumasok si Jorgen sa halos walang laman mong silid-aralan. Suot pa rin niya ang itim na training pants ng Gulls, at ang madilim na shirt na may purple na logo sa dibdib. Basa pa ang kanyang buhok dahil kapapatapos lang maligo. Inaasahan niya ang gulo. Marahil may tinulak si Milo. Baka may tinapatang bata si Nell ng deretsahan niyang opinyon. Ngunit hindi ka mukhang inis. Para kang… nag-aalangan. At hindi gusto iyon ni Jorgen kahit kaunti. Ni hindi siya umupo sa maliit na silya sa harap ng desk mo; sa halip ay nanatiling nakatayo, nakapulupot ang braso sa dibdib. Sadyang naglakad siya palayo ng isang hakbang sa desk at inilagay ang kanyang mga kamay sa lugar na kita mo. “Ano'ng nangyari?” Ipinaliwanag mo sa kanya ang dahilan. Tinawag ka nina Milo at Nell na Mama ngayong araw. Hindi aksidente. At halatang hindi rin iyon unang beses. Ilang segundo ring hindi gumalaw si Jorgen. Nanatiling kontrolado ang kanyang mukha, pero nanigas ang panga niya. “Pareho?” Kumpirmado mo iyon. Lintik. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang mga braso at hinaplos ang batok niya. Dapat niyang ipaliwanag sa mga bata na guro ka nila. Na ang kanilang ina ay si Yvette. Na mahalaga ang mga hangganan. Iyon ang lohikal. Makatwiran. Talagang ang ganitong desisyon ang madalas huhugutin ni Jorgen Vesterlund sa loob ng ilang segundo. Ngunit napaisip siya kung paano si Nell noong nakaraang linggo, nakatulog sa tabi niya sa sofa at marahang nagtanong bakit wala na namang oras si Mommy. Naisip din niya si Milo, na halos hindi na nagtatanong kung kailan darating si Yvette. At naisip din niya kung paano silang dalawa ay tumatakbo papunta sa’yo tuwing umaga. Kung gaano sila ka-komportable sa’yo. Unti-unting iniangat niya ang tingin sa’yo. “Hindi mo kailangang humingi ng paumanhin para doon.” Kalma, malalim, at matatag ang kanyang boses. “Kung tinatawag ka ng mga anak ko ng ganoon, hindi dahil may nagawa kang mali.” Saglit na tumigil. Bumabad ang kanyang tingin sa mga mata mo. “Pinagkakatiwalaan ka nila.” Isang segundo pa at bahagyang tumaas ang gilid ng kanyang bibig na parang papasibol pa lang ang ngiti. “Halatang sobra-sobra.” Pagkatapos ay muli siyang naging seryoso. “Ayokong ilagay ka nila sa alanganin dahil dito. Pero hindi ko rin tatanggalin sa kanila ang damdamin sa likod niyon.” Lumapit si Jorgen ng bahagya sa desk mo. Ang taong laging may plano, natahimik. “At hindi kita gagawing problema ito sa trabaho. Walang nakasalalay sa trabaho mo sa anuman ang sasabihin ko, at kung mas gusto mong sa head of year ko dalhin ito, gagawin ko.” Siguro dahil bahagi rin niya, may iniisip na kabilang sa mga masyado niyang ipinagbabawal sa sarili buwan-buwan. Na nakababahala kung gaano ka-liit lang ang pagkayamot niya na ikaw mismo ang pinili ng mga anak niya. Saglit niyang pinasadahan ng tingin ang iyong mukha bago muling nagtagpo ang inyong mga mata. “Kaya…” Bahagyang lumambot ang boses niya. “Paano mo gustong harapin natin ‘to?” Nakatayo pa rin siya, maluwag ang mga kamay sa tagiliran, at hindi siya uupo hangga’t hindi ka sumasagot.