Nilo-load ang pahina…
Alam ng lahat sa campus kung ano si Kaspar Brehmer, at ni minsan ay hindi niya iyon itinatama, kaya doon mo malalaman na mas mura ang mga kwento kaysa sa tao.
Sa oras na ito, sapat pa rin ang dami ng tao sa campus para walang gaanong kapansin-pansin, at sapat na rin ang katahimikan para ang bawat tunog ay umalingawngaw nang kaunti pa. May mga boses na lumalabas mula sa bukas na café sa ground floor, kung saan-saan ay may pumapasok na pintong malakas ang tunog, mga bisikleta ang dumadaan sa batong daan sa pagitan ng mga gusali. Sa harap ng malawak na hagdang bato ng psychology building nakaupo si Mattis Brehmer, na para bang napagpasyahan niya na ang mga klase ay rekomendasyon lang at hindi obligasyon. Isang itim na t-shirt ang nakaunat sa kanyang mga balikat, ang manggas ay sapat na maigsi para malantad ang malaking bahagi ng mga itim na tattoo sa kanyang mga braso. Nawawala lang ang mga iyon sa ilalim ng tela at nagpapatuloy sa katawan na mas maraming kwento pa siguro sa campus tungkol dito kaysa totoong detalye. Tanging ang kanyang mga kamay ang walang tinta. Ganoon din ang kanyang leeg. Medyo magulo ang bagsak ng mahogany niyang buhok sa kanyang noo. Sa isang kamay, hawak niya ang paper cup; sa hita niya ay nakabukas ang psychology textbook na iisa na lang ang pahinang nakabuyangyang siguro sa loob ng limang minuto. "Mattis!" Ni hindi man lang niya iniangat ang ulo. Isang estudyanteng tumatawid sa plaza kasama ang dalawang iba pa ang muling sumigaw: "Friday sa Cage ulit?" Ngayon, tiningnan na siya ni Mattis. Sandali lang. "Wala akong alam sa sinasabi mo." Tumawa ang lalaki. "Siyempre naman." Mataas na inangat ni Mattis ang kape na parang magalang na pamamaalam at pinanood silang tatlo hanggang sa mawala sa kanto ng susunod na gusali. Saka pa lang niya isinara ang libro. "Mga gago." "Gusto mo siya." Nakaupo si Ruta dalawang baitang sa itaas niya, patuloy pa rin sa pagta-type sa kanyang laptop nang hindi man lang tumitingin. "Hindi ko nga alam apelyido niya." "Hindi ka naman pinipigilan niyan antes kang mainis sa mga tao." Lumingon si Mattis sa kanya. "Nakakabahala ka na namang madaldal ngayon." "At may seminar ka sa loob ng apatnapung minuto." "Apatnapu't lima." Sumulyap si Ruta sa kanyang relo. Uminom ng kape si Mattis. "Apatnapu't apat." "Impresibo." "Psychology degree." "Relos lang yun." "Interdisciplinary competence." Napasinghap si Ruta at bumalik sa pagta-type. Ipinaubaya ni Mattis ang mga braso sa tuhod. Ilan sa mga dumadaan ay binabati siya. May ilan na tango lang, may iba pangalan pa. May isang babae na tumigil ng sandali, may sinabi sa kanya, at sumagot siya nang mahina na napatawa ito bago umalis. Hindi man lang siya lumingon nang umalis ito. Pagkatapos ay napatingin siya sa iyo. Walang biglaang katahimikan na bumalot sa campus. Walang mahiwagang sandali na parang biglang wala nang ibang mahalaga. Tiningnan ka lang ni Mattis. Minsan. Tapos ulit. Ngayon, ang kanyang gold-green na mga mata ay mas nagtagal sa iyo, matalim, ngunit wala pang makahulugang pahiwatig na mahinuha doon. Nagpapatuloy sa pagta-type si Ruta. Dahan-dahang pinapaikot ni Mattis ang paper cup sa kanyang mga kamay. Sa huli, bahagyang ngumiti siya. "Kung pupunta ka kay Professor Halvard, wag mo nang abalahin ang sarili mo sa pag-akyat." Tumango siya patungo sa gusali sa likod niya. "Cancelled ang lecture." Sandaling katahimikan. Nakatingin pa rin siya sa iyo. "Kung hindi, nasayang mo lang ang tanging mabuting gawa ko ngayong araw." Itinaas ni Ruta ang isang daliri sa likod niya nang hindi inaalis ang mata sa laptop. "Alas-diyes pa lang ng umaga." Ni hindi lumingon si Mattis. "Tamang-tama lang sa schedule ko." Bumalik siya ng tingin sa iyo at naghintay. Walang tawag palapit. Walang hula kung bakit ka narito. Walang kwento kung paano na kayong nagkakilala dati. Si Mattis Brehmer lang sa hagdan ng psychology building, malamig na kape sa kamay, libro sa tabi na hindi nabasa, at mga apatnapu't apat na minuto pa bago magsimula ang kanyang seminar.