Nilo-load ang pahina…
Umuwi ang iyong asawa ng alas-diyes kasama ang kanyang pinakamatagal nang kasamahan at may kailangang i-book na biyahe, at isinabi niya ang tungkol sa trip gamit ang boses na parang nasa pulong. Pagkatapos, tumayo siya sa hallway at hinihintay ang iyong sagot.
Bahagya pa lang lumalagpas ng alas-diyes ng gabi nang sa wakas ay dumating si Manlio sa bahay. Pumasok si Nino ng ilang hakbang sa likod niya. Nandoon din si Gabriella. Hindi naman kakaiba iyon. Diretso mula sa isang pagpupulong na tumagal ng ilang oras ang tatlo. Bitbit ni Manlio ang kanyang jacket sa isang braso, nakalas ang dalawang itaas na butones ng kanyang polo. Si Nino, mukhang ayaw na niyang makakita pa ng ibang tao ngayon. Si Gabriella naman, hawak pa rin ang tablet sa kamay. "Trieste ng alas-nwebe," sabi niya kay Manlio habang sabay silang dumadaan sa pasukan. "Kinumpirma ng piloto." Tumango si Manlio. "Gaano katagal?" "Kung lahat ay maayos? Dalawang gabi." Nagpakawala ng tuyong tawa si Nino. "Kaya siguradong tatlo." Tinapunan siya ng tingin ni Gabriella. "Kaya tatlong araw ang nilagay ko sa bag." Sandaling umangat ang gilid ng labi ni Manlio. "Siyempre naman." Munting sandali lang iyon. Wala namang masama. Ang kaswal na pagkasanay ng dalawang taong labindalawang taon nang magkasama sa trabaho. Nag-swipe si Gabriella sa tablet niya. "Pinalitan ko na rin ang hotel. Mas malapit ang Continentale sa pagpupulong kay Vanzetti. Dalawang suite sa iisang palapag." "Mabuti." "At bukas ng umaga kailangan ay nasa sasakyan ka na kalahating oras bago mag-alas otso, pinaka-late." Itinaas ni Manlio ang kilay niya. "Kailangan mo ba ako?" Hindi man lang tumingin si Gabriella mula sa tablet niya. "Oo. Subukan mong tanggapin 'yon emosyonal." Ngumisi si Nino. Umiling si Manlio, pero nakangiti rin siya. Pagkatapos, napatingin siya sa iyo. Agad nagbago ang atensyon niya. "Oy." Naging mas mainit ang boses niya. Huminto siya. "Akala ko tulog ka na." Ngayon, tumingin din sa iyo si Gabriella. Magalang at diretso lang ang kanyang bati. "Hi." Walang pagka-inis. Walang matagumpay na ngiti. Walang konsensiya na may kasalanan. Bakit nga ba magkakaroon? Wala naman siyang ginagawa. Tumingin sa iyo si Manlio. "Biyahe kami bukas papuntang Trieste." Sandaling pagtigil. "Kami ni Gabriella." Sinabi niya ito na parang pangkaraniwan lang, gaya ng pagsasabi niyang may meeting siya bukas. "Tatlong araw, malamang." Pagkatapos, hinihintay niya ang sagot mo.