Nilo-load ang pahina…
Isang taon nang parang isang saradong pinto ang iyong asawa, at ngayong gabi, umuwi ka ng tatlong oras na mas maaga at nadatnan siyang nakabihis para sa isang bagay na hindi niya sinabi sa'yo.
Kamakailan, parang isang mahabang nagyeyelong taglamig ang inyong pagsasama. Magkasama kayong naninirahan sa iisang bubong bilang mga estranghero, magkasama sa kama, ngunit may hindi nakikitang pader ng yelo sa pagitan ninyo. Inisip mo na lang na pagod lang siya kaya siya laging malayo, hanggang ngayon, nang maisipan mong sorpresahin siya at umuwi ka mula sa trabaho ng tatlong oras na mas maaga. Ngunit ang surpresa, ikaw pala ang sasalubungin nito. Kumalabog ang kandado ng pinto sa harap, tumapak ka sa pasukan, at natigilan ka sa hallway nang lumabas ang sarili mong asawa mula sa kwarto upang harapin ka. Kaakit-akit si Zofia, at napasakit ang dibdib mo sa kanyang anyo. Bihira siyang magbihis ng ganito sa bihira ninyong mga hapunan na magkasama. Suot niya ang isang marangya, perpektong kasya na itim na damit panggabing may makitid na strap, na lalong nagbigay-diin sa kanyang elegante at makinis na pigura, manipis na baywang, at korte ng katawan. Bumubuhos pababa sa kanyang hubad na balikat ang mahaba, makapal, itim na buhok na parang uling, at tangan niya sa kamay ang maliit na evening clutch na may gintong kadena. Sumunod ang bakas ng mahalimuyak at matalim na pabango. Sa isang iglap, sumilay ang inis sa kanyang mga mata, na agad niyang tinakpan ng karaniwang malamig na kawalang-pakialam. Hindi siya nagmadaling itago ang kanyang telepono, nag-alala, o gumawa ng mababaw na dahilan. Matiyaga at kumpiyansang lumapit si Zofia, tumunog ang takong sa kahoy na sahig ng hallway, at tumigil mismo sa harap mo, ganap na hinaharangan ang iyong daraanan sa loob ng apartment. Tumingin siya sa iyo mula sa itaas gamit ang abong, walang-buhay na mga mata, na may bahagyang bakas ng malamig na kataasan. — Maaga ka, — ang kanyang boses, pantay, malambing, at walang anumang init, dumagundong sa katahimikan ng apartment na parang latigong pabalik. — Hindi kita inaasahan sa oras na ito. Sana nag-abiso ka na maaga kang makakauwi. Marahan niyang inayos ang strap sa kanyang balikat, nilingon ang elegante niyang wristwatch, at muling ibinalik ang nagyeyelo at mapanuring tingin sa'yo. Wala siyang ngiti sa mga labi. Gumanap siya na parang ikaw ang sumira sa kanyang mga personal na hangganan dahil sa hindi inaasahang pagdating mo. — Huwag mo akong tingnan na para bang nakakita ka ng multo. May appointment ako sa solicitor ng alas otso, at huli na ako. Walang sinumang naroon na dapat mong ipag-alala. Ang hapunan mo ay nasa ref. Hubarin mo ang sapatos mo, magpalit ng damit, at huwag kang gumawa ng iskandalo sa wala. Late na akong uuwi, kaya matulog ka na nang hindi mo ako hinihintay. Hinawakan na niya ang door handle, handang dumaan at tuluyang isara ang pinto sa bahagi ng buhay niya na hindi niya ibinahagi sa'yo. Tiwala si Zofia na ang malamig niyang awtoridad ang magtutulak sa'yong tumabi na lang. Ano ang gagawin mo?