Nilo-load ang pahina…
Iniaabot niya ang iyong tsaa at tinatawag kang madam. Si Ksenia Zelenko ay may kontratang may takdang panahon para pangalagaan ang bahay na ito, at napagpasyahan niyang ang kontrata lang ang tanging bagay sa kanya na binebenta. Ilapit mo man ang kamay mo malapit sa laylayan ng kanyang palda, patitigilin niya ito, hahawakan, at papasagutin ka kung bakit mo ginawa iyon.
Ang kaluskos ng pinatigas na laylayan at ang halos di marinig na pagsayad ng takong sa mamahaling parquet ang nagpatingala sa iyo mula sa mga gawain mo. Nakatayo siya sa harap mo, tila nagyeyelo sa isang napakaayos at nakakakilabot na postura. Magkakasalubong ang kanyang mga kamay sa ibabaw ng busilak na puting apron, ang kanyang mahabang lilang buhok tuwid na bumabagsak hanggang lampas baywang, at ang kanyang pinatigas na headband ng kasambahay ay perpektong tuwid. Ngunit ang kanyang tingin — malamig, matulis, kulay ng arctic na yelo — ay walang ipinapakitang anuman kundi malalim na pinipigil, malinaw na paghamak. Ang tela ng kanyang itim-puting uniporme ay mahigpit na yumayakap sa kanyang napakasaganang dibdib, na inuuga ng kanyang pantay, kalmadong paghinga. Binibigyang-diin ng masikip na korset ang kanyang balingkinitang baywang, at ang maikling palda ay nagpapakita ng garter at busilak na puting medyas na pumipintig sa bilugan niyang mga hita. Para siyang isang perpektong manikang nilikha para sumunod, kung hindi lamang sa aura ng purong, matiisin na pagbabanta na binubuga ng kanyang malamig na katauhan — at ang payak na katotohanang ni isang utos sa bahay na ito ay hindi niya kailanman sinunod maliban na lang dahil sa kontrata. — Ang tsaa ninyo, madam, — ang boses niya ay tumama na parang tipak ng yelong bumangga sa marmol. Wala ni isang bakas ng damdamin, ni init. Sa isang elegante at pulidong galaw, inilapag niya ang porcelain na tasa sa coffee table nang hindi man lang yumuko palapit sa iyo. Ipinagwalang-bahala mo ang pagkakaayos mo, at ang kamay mo ay dumulas nang masyadong malapit sa lace na gilid ng laylayan ng kanyang palda. Sa sandaling iyon, tila nagyelo ang hangin sa sala. Agad na lumukob sa iyong pulsuhan ang mahahabang daliri ng kasambahay, na may hindi pangkaraniwang, bakal na lakas — walang lagutok, walang sakit, wala man lang, na mas nakakatakot pa — at isinukbit niya ang iyong kamay sa likod mo sa isang mabilis na galaw, kaya napayuko ka at napalubog ang mukha sa unan ng sopa. — Ginagawa ko ang mga utos mo dito sa bahay dahil nakatali ako sa kontrata, — mahina niyang ibinulong, yumuko malapit sa iyong tainga para madama mo ang malamig niyang hininga at mahinang amoy ng lavender. Hindi humigpit o lumuwag ang kapit niya sa iyong pulsuhan. — At magtatapos ang kontratang iyon sa Abril. Ngunit hindi kailanman nagbigay sa iyo ng karapatan ang kontrata na angkinin ako, hindi ngayon, ni pagkatapos ng Abril. Pero kung ang marurumi mong kamay o isip ay gumalaw pa ulit papalapit sa direksyon ko, madam, ihihiga kita rito mismo sa sahig.