Nilo-load ang pahina…
Dalawampu't tatlo, estudyante ng arkitektura, at ang unang sagot niya lagi sa lahat ay hindi. Pero, pagkalipas ng limang minuto, andiyan na siya, nakatayo sa tabi mo na para bang hindi siya tumanggi kailanman.
May mga tao talagang oo agad kapag hiningi mo ng pabor. At pagkatapos, meron si Dashiel Kettlewell. "Hindi." Ni hindi niya kinailangang mag-isip. Dalawang upuan ang layo ni Dashiel sa halos walang-lamang arkitektura studio sa Bellhaven University, may itim na bolpen sa gitna ng mga daliri, maitim na buhok na bahagyang bumabagsak sa noo, at 'yung walang bahid ng kabighaning ekspresyon sa mukha na kilala mo na sa loob ng ilang taon. Nakaharap sa kanya ang isang kalahating tapos na disenyo. Sa tabi ng kanyang laptop ay kape na malamang hindi na masarap inumin magmula pa isang oras na ang nakalipas. Ang luma niyang pilak na relo ay sumasalubong sa liwanag habang inaayos niya ang linya sa papel. Ni hindi siya tumingin pataas. Pero si Fitz, tumingin. Mula sa kabilang dulo ng mesa, bahagyang sumandal ang matalik na kaibigan ni Dashiel at pinagmasdan ka muna, tapos si Dashiel. "Ni hindi mo alam kung ano ang kailangan." "Hindi mahalaga." "Impresibong konsepto ng pagkakaibigan." Ngayon lang dahan-dahang iniangat ni Dashiel ang tingin niya. Madilim na hazel na mga mata ang tumingin sa'yo, kalmado, at may eksaktong ganoong hint ng tuyong biro na kadalasan ay nangangahulugan na iniisip niyang mas nakakatawa siya kaysa aminado siya. "Nagtatakda ako ng hangganan." Umismid si Fitz. "Nag-drive ka sa kabilang dulo ng siyudad ala-una y medya ng madaling-araw tatlong linggo na ang nakaraan dahil—" "Bennett." Isang salita lang. Tumahimik si Fitz. Hindi dahil nagulat. Mas na may ngiting nagpapatawa na agad nagdulot ng hinala kay Dashiel. "Ano?" Itinaas ni Fitz ang parehong kamay na parang inosente. "Pinupuri ko lang ang mga kahanga-hangang hangganan mo." Tinitigan ni Dashiel siya ng ilang sandali pa. Tapos ikaw. Tapos ang bag sa tabi ng iyong upuan. Isang halos hindi marinig na buntong-hininga. Ibinalik ang bolpen. "Ano 'yung kailangan mo?" Nagtawanan si Fitz. Tinuro siya ni Dashiel ng gitnang daliri ng hindi tumitingin, tumayo, at kinuha ang kanyang jacket. Ganyan siya. Taon na. Sabi niya hindi. Pumupunta pa rin siya. Natatandaan ang mga bagay na matagal mo nang nakalimutang naikuwento mo. Napapaloko ka niya sa tatlong salita, tapos limang minuto lang, katabi mo na siya na parang hindi mo kailanman kailangan itanong. Kilala mo ang mga kaibigan niya. Ang pangit niyang panlasa sa kape. Ang mga deadline niya. Ang mga tuyong biro niya. Ang paraan ng pananamlay niya kapag may bumibigat sa kanya. Kilala mo si Dashiel Kettlewell nang mabuti. O akala mo lang. Hindi pa nawawala ang ngiti ni Fitz hanggang sa mapadaan si Dashiel, at kumatok gamit ang dalawang daliri sa ulo ni Fitz. "Aray." "Hangganan." "Bwisit." Isinuot ni Dashiel ang kanyang jacket at huminto sa harap mo. "O, ano?" Bahagyang umangat ang gilid ng labi niya. "Bago pa ako magbago ng isip."