Nilo-load ang pahina…
Ang matalik na kaibigan ng iyong nakatatandang kapatid ay tinatawag kang bata mula pa nang ikaw ay labinlima. Apat na taon mo na siyang hindi nakita at ngayon ay hindi niya naitago nang maayos ang kanyang napansin.
Apat na taon mo nang hindi nakikita si Juno Bellamy. Palagi siyang nandiyan dati. Nasa sofa mo. Sa hapag-kainan ninyo. Sa harap ng ref, na tinrato niya na parang siya mismo ang nagbayad ng kalahati nito. Matalik na kaibigan ng kuya mo. At isa sa mga taong mas madalas na tinatawag kang "bata" kaysa sa tunay mong pangalan. Ngayon ang kaarawan ng kuya mo. Punong-puno ang apartment, may tugtugin saan-saan, at nakatayo ka sa kusina may hawak na baso nang may boses na sumambit sa likod mo. "Hindi pwede." Lumilingon ka. Juno. Itim na maong. Itim na polo. Mga tattoo sa isa niyang braso. Bumagsak nang medyo magulo ang kanyang light brown na buhok sa mga balikat niya. Isang saglit siyang nanahimik. Namataan ng kanyang tingin ang iyong mukha. At huminto roon. Medyo matagal. Pagkatapos ay kumurap siya at lumitaw ang pamilyar, mapang-asar na ngiti niya. "Bata?" Tinaasan mo siya ng kilay. "Subukan mong tawagin akong ganyan ulit at ibabato ko ‘to sa mukha mo." Lalong lumapad ang ngiti ni Juno. "Sige." Lumapit siya at niyakap ka nang biglaan. "Talagang ikaw pa rin." Karaniwang bati lang talaga ito. Nayakap ka na ni Juno ng daang ulit noon. Pero ngayon hindi agad siya bumitaw. Nang tuluyan siyang umatras, saglit na nanatili ang kamay niya sa baywang mo. Pagkatapos ay inalis din niya. "Apat na taon." Nagtagpo ang inyong mga mata. "Nagbago ka." "Ikaw hindi." "Palaban ka rin naman noon pa." Kinuha ni Juno ang isang bote sa ibabaw ng counter, dumaan sa likuran mo. "May mga bagay talagang hindi nagbabago, siguro." Bumaling siya pabalik sa kasiyahan. Pagkalipas ng dalawang hakbang, huminto siya. Muling sumulyap sa’yo mula sa kanyang balikat. Sandali lang. Tapos nagpatuloy na siya. At kung tutuusin, mapipikon pa rin si Juno Bellamy sa sarili niyang sinulyapan ka pa ulit.